‘TikTokTikTokTikTok’ zeg ik telkens wanneer mijn twintigjarige stiefdochter uren achtereen in haar stoel hangt, op de bank ligt of languit op bed over haar telefoon gebogen zit. Ze kijkt me lachend aan. ‘Erg hè, ik ben echt verslaafd! Maar toen ik in Azië was, keek ik er niet naar om.’
Dat klopt. Afgelopen jaar reisde ze door Indonesië en Thailand en daar was ze totaal niet met haar telefoon bezig. Af en toe keek ze nog wel op Instagram. Toen ze me op een gegeven moment belde en ik haar allerlei vragen stelde over wat ze had gezien en gedaan, reageerde ze verbaasd. ‘Heb je dat niet op Insta gezien?’ Uhmmm… Nee. Een paar maanden daarvoor had ik mijn Instagram-account verwijderd. Ik wilde mijn socialmediagebruik juist terugdringen.
Ze is een beelddenker
‘Waarom gebruik je dan geen Polarsteps?’ vroeg ik. Maar eigenlijk wist ik het antwoord al. Mijn stiefdochter is geen schrijver. Haar WhatsAppjes zijn ook altijd kort. Ze is een beelddenker en kan daarom hele dagen doorbrengen op Instagram, YouTube en TikTok. Al die beelden, filmpjes en indrukken: ze vindt het heerlijk.
Ik besloot toch maar weer op Instagram te gaan. Alleen om haar avonturen te volgen.
Ongestoord film kijken in het vliegtuig
Een paar maanden later vliegen we samen van Rotterdam naar Granada. Ik wil een film kijken op mijn telefoon. Dat doe ik altijd door het tafeltje uit te klappen, er een boek op te leggen en mijn telefoon tegen dat boek aan te laten leunen. Alleen beweegt in een vliegtuig alles. Door het gewiebel van de stoel voor me en het geschud van het toestel glijdt mijn telefoon telkens weg.
Na drie pogingen hoor ik mijn stiefdochter zuchten. Ze pakt het papieren afvalzakje uit het netje voor haar, haalt mijn telefoon uit het hoesje, scheurt een stuk van het zakje af en wikkelt dat behendig om mijn telefoon. Vervolgens klemt ze het hoesje er weer omheen, klapt mijn tafeltje in en klemt een uitgestoken stuk papier ertussen. Mijn telefoon bungelt voor mijn neus en ik kan ongestoord film kijken.
‘Wat een geweldige truc!’ zeg ik. ‘Dank je wel.’ Je raadt haar reactie al: ‘Van TikTok!’ We schieten allebei in de lach.
TikTok? Mij niet gezien!
Toch ben ik niet van plan om zelf aan TikTok te beginnen. Als ik zie hoeveel tijd mijn stiefdochter op haar telefoon doorbrengt, dan schrik ik daar wel van. Ik weet dat ze er handige dingen leert en inspiratie opdoet, maar ik zie ook hoe gemakkelijk je erin kunt verdwijnen. Het ene filmpje leidt naar het volgende en voor je het weet ben je uren verder.
Ik ben een schrijver, wat moet ik op Instagram?
Instagram en ik hebben trouwens ook een nogal ingewikkelde relatie. Ik heb Insta jarenlang geprobeerd. Steeds vond ik dat ik er toch eens werk van moest maken. Ik heb immers een eigen bedrijf en wil mijn boeken, schrijfcoaching en redactiewerk onder de aandacht brengen. Sociale media horen daar nu eenmaal bij. Maar iedere keer liep ik tegen hetzelfde aan: ik ben schrijver. Ik wil gelezen worden. En ik ben nogal lang van stof. Instagram is bij uitstek een platform voor beelden, korte teksten en filmpjes. Ik wil juist iets vertellen, uitleggen, uitdiepen. Een verhaal heeft nu eenmaal ruimte nodig. Op Instagram heb ik vaak het gevoel dat ik mijn gedachten moet terugbrengen tot een paar regels, terwijl ik juist meer te vertellen heb.
Insta is te veel gedoe voor mij
Dan is er ook nog de praktische kant. Ik zit vrijwel de hele werkdag achter mijn computer. Daar schrijf en redigeer ik, daar bewaar ik mijn teksten en daar organiseer ik mijn foto’s. Maar Instagram werkt vooral op je telefoon. Wil ik iets posten, dan moet ik eerst geschikte foto’s of filmpjes zien te vinden. Dat valt nog niet mee, want ik ruim mijn fotobibliotheek regelmatig op. Mijn foto’s zet ik vervolgens op mijn computer. Dat doe ik uit veiligheid, omdat ik mijn fotoarchief ook zakelijk gebruik én omdat ik voldoende opslagruimte op mijn telefoon wil houden. En daar sta ik dan, met een idee voor een Instagrambericht en geen geschikte foto op mijn telefoon. Kortom: Instagram en ik zijn geen natuurlijke match.
Facebook en ik begrijpen elkaar
Ik ben van 1973, behoor tot generatie X en ben dus een Facebooker. Met Facebook kan ik prima overweg. Ik schrijf een bericht, deel een artikel, plaats een foto en onderhoud contact met mijn volgers. Ik heb een persoonlijke pagina en een bedrijfspagina voor Schrijfzin. Mijn doelgroep is er ook te vinden, al merk ik dat het bereik verandert.
Als zzp’er heb ik sociale media nodig om zichtbaar te blijven. Ik post daarom meerdere keren per week. Dat hoort bij mijn werk en ik doe het graag, zolang het past bij de manier waarop ik communiceer. Facebook geeft me daarvoor voldoende ruimte. Ik hoef er geen filmpjesmaker of professioneel fotograaf voor te worden. Ik kan gewoon lekker schrijven en delen.
LinkedIn vond ik eerst maar saai
En dan is er LinkedIn. Daar ben ik al mijn hele werkende bestaan regelmatig te vinden. Lange tijd vond ik het maar een saaie bedoening. Een eindeloze stroom zakelijke berichten, functiewijzigingen en aankondigingen waar ik weinig mee had.
Het bleek een wereld vol interessante mensen
Tot ik me er ongeveer een jaar geleden eens echt in ging verdiepen. Ik begon met het opschonen van mijn connecties. Al die mensen met wie ik eigenlijk niets had, mochten eruit. Vervolgens ging ik op zoek naar gelijkgestemden: mensen die ik interessant vind, van wie ik iets kan leren of met wie ik misschien ooit kan samenwerken.
Nieuwe samenwerkingen
Toen trok ik de stoute schoenen aan. Ik stuurde berichten naar mensen die ik helemaal niet kende, maar die me op de een of andere manier aanspraken. Er ontstonden zulke leuke gesprekken en er kwamen nieuwe samenwerkingen uit voort. Mijn netwerk van relevante professionals is daardoor enorm uitgebreid. Nog steeds ontmoet ik vrijwel wekelijks nieuwe, interessante mensen op LinkedIn. Mensen met wie ik ideeën uitwissel, die me inspireren en die ik anders waarschijnlijk nooit was tegengekomen.
Even buiten mijn vertrouwde connecties rondkijken
LinkedIn is voor mij veranderd van een wat stoffig zakelijk platform in een plek waar ik mensen ontmoet die me inspireren en verder helpen. Gewoon door buiten mijn vertrouwde connecties rond te kijken, door écht te lezen wat anderen schrijven (in plaats van vluchtig te scrollen), door vragen te stellen en contact te zoeken. Precies zoals mijn stiefdochter inspiratie en handige tips haalt uit Instagram en TikTok.
Je hoeft niet ieder platform leuk te vinden
Ik denk dat dat de belangrijkste les is die ik uit mijn eigen socialmedia-avonturen haal: je hoeft niet ieder platform leuk te vinden. Je hoeft ook niet overal aanwezig te zijn. Het gaat erom dat je ontdekt waar jij iets kunt halen en brengen.

En Instagram? Ik blijf het proberen!
Ik durf het haast niet te verklappen, maar sinds kort ben ik weer op Instagram te vinden. Alleen niet voor Schrijfzin. Ik gebruik het voor mijn Granada-stories. Voor de stad waar ik woon, de straatjes, de pleinen, de tradities, de sfeer en alle bijzondere plekken die ik graag met anderen deel in mijn e-book Gigantisch genieten van Granada – met 11 tranquilo wandelroutes. Daar kan ik mijn liefde voor de mooiste stad van Andalusië kwijt in foto’s en verhalen. Daarvoor is Instagram wél als een passend platform.
Je ziet het: zelfs ik kan nog van gedachten veranderen.
Vind je het leuk om contact te houden?
- Op LinkedIn deel ik regelmatig artikelen en ontmoet ik graag nieuwe mensen:
https://www.linkedin.com/in/mvandenbovenkamp/ - Voor mijn bedrijf Schrijfzin vind je me op Facebook: https://www.facebook.com/schrijfzin
- En voor mijn verhalen over Granada ben ik terug op Instagram: https://www.instagram.com/mijngranada/
Ik ben benieuwd: welk socialmediaplatform past het beste bij jou? En welk platform laat je liever links liggen?
Dit delen:
- Delen op LinkedIn (Wordt in een nieuw venster geopend) LinkedIn
- Share op Facebook (Wordt in een nieuw venster geopend) Facebook
- Delen op X (Wordt in een nieuw venster geopend) X
- E-mail een link naar een vriend (Wordt in een nieuw venster geopend) E-mail
- Afdrukken (Wordt in een nieuw venster geopend) Print






