Vanochtend stuurde mijn dochter me een herinnering via Snapchat. Een foto, precies twee jaar geleden genomen, vanaf het Empire State Building. Mijn gedachten dwalen direct af naar die tijd. Wat een fantastische reis heb ik gemaakt met mijn prachtige dochter. Ik weet nog hoe dankbaar ik me voelde toen we deze reis boekten. En nog veel dankbaarder toen we hem daadwerkelijk maakten. Voor de aanleiding van de reis gaan we een paar jaar terug in de tijd.
Bekentenis
Het is oktober 2015. “Mam, ik moet je iets vertellen.” Het is zondagavond, een uur of acht. Mijn 15-jarige dochter komt bij me zitten. Ze heeft het zichtbaar moeilijk met hetgeen ze me wil vertellen. Ik heb geen flauw idee waar het over kan gaan, dus ik nodig haar uit te vertellen wat er is. Wat ze me vertelt, is het begin van een nachtmerrie, waar we met het hele gezin in belanden. “Ik eet al een tijdje niet meer.” Verbijsterd staar ik haar aan en ik stel de onzinnige vraag: “Hoezo niet?” Dan begint ze te vertellen… Vanaf groep acht zit ze niet zo lekker in haar vel. Ze voelt zich onzeker over van alles: haar uiterlijk, of haar klasgenootjes haar wel leuk genoeg vinden, of ze wel de ‘juiste’ kleding draagt en ga zo maar door. Ze vertelt dat ze een aantal weken geleden bij de kinderarts is geweest vanwege problemen aan haar rug. Daar moest ze op de weegschaal. Deze gaf 48 kilo aan. Acht-en-veertig!! Ze vertelt dat ze schrok van dat gewicht en dat 40 kilo haar veel passender leek. Om dat te bereiken moest ze minder gaan eten. Om vervolgens helemaal te stoppen met eten. Ze vertelt dat het haar een trots gevoel geeft; eindelijk iets waar ze goed in is en waar ze controle over heeft. Ze geeft aan dat ze dit helemaal niet wilde vertellen aan mij, omdat het geen probleem is. De mentor heeft haar voor het blok gezet: “je krijgt tot maandagochtend de tijd om dit aan je moeder te vertellen, maandagmiddag bel ik haar zelf.”
Nadat ik van de eerste schok ben bekomen, vraag ik mijn dochter wat ze wil en wat ze nodig heeft. Ze geeft aan dat ze wel hulp wil, maar dan van iemand die ‘het’ snapt.
Leontienhuis
Via Google komen we uit bij het Leontienhuis, een inloophuis voor mensen met een eetstoornis. Een inloophuis, geen behandelcentrum. Via de huisarts worden we verwezen naar het Erasmus MC, daar worden adolescenten met een eetstoornis behandeld. Ik besluit toch ook contact te leggen met het Leontienhuis. Op een maandagochtend rijd ik naar Zevenhuizen. Het Leontienhuis blijkt een prachtige boerderij te zijn. Ik krijg een kopje koffie, een rondleiding en een luisterend oor. Wat een fijne plek! Het voelt warm en hartelijk. Ik vertel dit bij thuiskomst aan mijn dochter en ze wil er ook een kijkje nemen. Ouders en naasten zijn welkom op een informatiebijeenkomst waar een film wordt vertoond over anorexia en waar ervaringsdeskundigen vragen beantwoorden. Ik ben in shock over wat ik te horen krijg. Een eetstoornis gijzelt niet alleen de ‘patiënt’, maar diens hele omgeving. Ik kan dan nog steeds niet bevatten waar we in zijn beland.
Eetstoornis
De jaren die volgen staan in het teken van eetlijsten, aankomen en ook afvallen. De keuze voor het Erasmus MC blijkt geen goede en we stappen over naar de Ursula kliniek in Leiden. Samen met andere ouders en hun dochters krijgen we handvatten hoe om te gaan met de eetstoornis. We lachen met elkaar en we huilen. En we gaan weer door. Sinds de bekentenis is mijn prachtige dochter vertrokken. Het lijkt of een ander haar plaats innam. Dat ‘vreemde kind’ liegt en bedriegt, manipuleert en heeft iedereen in haar macht. Er huizen als het ware twee personen in mijn dochter: zijzelf en haar eetstoornis. “Zie de eetstoornis los van je kind” is het advies. “Wees lief voor je dochter en consequent tegen de eetstoornis.”
Het zijn jaren met ups, maar met name veel downs. Naast het afvallen beschadigt ze zichzelf. Mijn moederhart huilt, waarom? En ik besef dat een eventueel antwoord op die vraag niks gaat veranderen. We vervolgen de ingeslagen weg. Na de gezinstherapie volgt er intensieve therapie voor haar, ze gaat hier zelfstandig heen.
Dieptepunt
Dan komt de middag dat ik word gebeld door de kliniek, het dieptepunt in haar eetstoornis. “Kom haar halen, ze wil naar het spoor, een einde maken aan haar leven.” In blinde paniek spring ik in de auto en rijd naar Leiden. Ik tref haar aan, boos en verdrietig. Ze had eerder die dag te horen gekregen dat ze moet stoppen met school, omdat dit haar herstel in de weg staat. “Zonder school heeft mijn leven geen zin”, aldus dochterlief. Twee spannende weken volgen. In die tijd maakt ze in het Leontienhuis een moodboard met daarop een foto van New York. Ze vertelt dat ze daar graag heen zou willen. Ze is zó ziek – mentaal, fysiek – en dus zeg ik in een opwelling: ”lieve schat, als je beter bent, gáán we. Jij en ik.”
Ontslag
Later blijkt dat stoppen met school de kanteling is geweest in de eetstoornis. Langzaam krabbelt ze op. Ze moet hier zélf doorheen, maar hoeft het niet alleen te doen. Samen strijden we, met succes. Een week voor haar achttiende verjaardag wordt ze ontslagen uit de kliniek. Ze pakt school weer op en doet eindexamen.
Belofte inlossen
Op 27 mei 2019 vertrekken we naar Amsterdam, luchthaven Schiphol. We drinken een kop koffie voor vertrek. We blikken samen terug op de afgelopen jaren. De laatste tranen rollen over mijn wangen, deze keer van blijdschap dat ik de belofte van toen mag inlossen. New York, here we come!
Heb je vragen of wil je meer informatie? www.leontienhuis.nl
