Mijn dochter heeft een eetstoornis gehad. Het heeft lang geduurd voordat ik daar over kon praten zonder in tranen uit te barsten. Het is niet in woorden te bevatten hoe heftig dat is. Drie en een half jaar beheerste anorexia ons gezin. Nog veel langer beheerste de anorexia haar leven. Sinds maart 2018 is ze hersteld en heeft ze haar leven weer opgepakt.
Vrijwilliger in het Leontienhuis
Nu zijn wij allebei als vrijwilligster verbonden aan het Leontienhuis, een inloophuis voor mensen met een eetstoornis. Mijn dochter als ervaringsdeskundige, ikzelf als ervaringsdeskundige ouder. Samen met andere vrijwilligers ondersteunen we volgens een rooster de informatie- en inspiratiebijeenkomsten die gegeven worden om mensen te motiveren zelf weer de regie te krijgen over hun eigen leven. Daarnaast zijn er nog vele andere activiteiten, waaronder een keer per maand een themabijeenkomst waar verschillende onderwerpen rond een eetstoornis de revue passeren. Het Leontienhuis staat in Zevenhuizen, Zuid-Holland.
Of we onze ervaring wilden delen?
Mijn dochter is ervaringsdeskundige ‘uit eigen kweek’, zoals wel eens gekscherend wordt gezegd door de manager van het Leontienhuis. Toen zij ziek was, kwam ze er vaak en dat heeft een grote rol gespeeld bij haar herstel. Natuurlijk een prachtig voorbeeld hoe je met de juiste ondersteuning kunt herstellen! We kregen regelmatig de vraag of we onze ervaring wilden delen. Natuurlijk wilden we dat, alleen hadden we geen idee waar te beginnen. Tot de vraag kwam om iets te vertellen over onze band. Een ouder-kind band komt ernstig onder druk te staan bij een eetstoornis. Een dankbaar onderwerp waar we graag onze bijdrage aan wilden leveren.
Onze band voor, tijdens en na de eetstoornis
Vooraf belden we met elkaar om onze ervaring af te stemmen. Het was een bijzonder moment, nooit eerder hadden we dit samen besproken. Tijdens haar ziekte zaten we allebei in ons eigen, totaal verschillende, proces. Allebei bleken we een eigen perceptie te hebben van de gebeurtenissen. Mijn dochter maakte een powerpoint presentatie en zo vertrokken we samen op een dinsdagavond in oktober naar het Leontienhuis om te vertellen over onze band voor, tijdens en na de eetstoornis.
De wachttijden voor de GGZ lopen op
Ik vroeg me af hoeveel animo hiervoor zou zijn en had er eigenlijk weinig vertrouwen in. Er bleken die avond dertien aanmeldingen te zijn! Toen ik later hoorde dat er zelfs mensen uit Emmen en Nijmegen waren geweest, realiseerde ik me hoe hoog de nood is. De wachttijden voor de GGZ lopen op en mensen hebben in de tussenliggende tijd behoefte aan informatie en ondersteuning.
De eetstoornis probeerde onze band om zeep te helpen
We stelden ons beide voor waarna mijn dochter haar kant van het verhaal vertelde. Hoe de eetstoornis langzaam haar leven binnensloop en steeds meer ruimte innam. Het ultimatum dat haar mentor van 4 vwo haar stelde: óf jij vertelt dit aan je moeder, óf ik doe het. Daarna vertelde ze over haar behandeling, de rol die het Leontienhuis speelde en tenslotte het moment dat de knop omging en ze zelf van haar eetstoornis af wilde. Lees ook mijn blog Mevrouw Anorexia: de bitch met de boa.
Ze vertelde dat onze band altijd goed was, maar dat de eetstoornis dat niet prettig vond. Die probeerde onze band om zeep te helpen door boos, chagrijnig en geïrriteerd te doen. Ze vertelde dat het consequent zijn van mij haar hielp: zo kon ze het ‘verkopen’ aan de eetstoornis: zij wilde eigenlijk niet eten, maar het moest nu eenmaal van haar moeder. Ze vertelde dat het terugwinnen van mijn vertrouwen in haar het moeilijkst was. Ze had het gevoel dat ze zich continu moest bewijzen.
Toen ze vertelde dat ze niet meer at
Daarna was het mijn beurt. Ik herinner me het moment dat ze vertelde dat ze niet meer at als de dag van gisteren. Ik was in shock! We spraken uitgebreid met elkaar. Ik zocht hulp omdat ze aangaf dat ze dit wilde. Hulp via de GGZ én bij het Leontienhuis omdat zij hulp wilde van mensen die het snapten. Daar leerde ik onderscheid maken tussen mijn dochter en de eetstoornis. Ik leerde dat ik consequent tegen de eetstoornis had te zijn en liefdevol naar mijn dochter. Voordat ik dit wist, gaf ik toe aan haar grillen, ik was al blij als ze iéts at. Daarnaast was ik doodsbang dat onze meer dan goede moeder-dochterband verloren zou gaan als ik te streng was. Op het moment dat ze lelijk tegen me deed (bijna altijd rond eetmomenten), kon ik dit vanaf nu handelen: dit waren niet de woorden van mijn dochter, dit waren de woorden van de eetstoornis die bezit van haar nam.
Samen strijden
Toen ze de weg naar herstel vond, voelde het voor mij fijn dat we echt samen aan het strijden waren. Wij samen tegen de kliniek, die niet altijd reële doelen stelde. Ik had de regie en haalde mijn informatie zowel in de kliniek als in het Leontienhuis. Dat was ook het moment dat ik niet meer bang was dat onze band onherstelbaar beschadigd zou zijn. Samen tegen de eetstoornis, met als ultieme beloning haar herstel. Dit vierden we ruim een jaar later met een reis naar New York (zie mijn blog Hoe een nachtmerrie veranderde in een droom(reis)). Dit had ik haar beloofd in het dieptepunt van haar ziekte. Ik vertelde dat ik dankbaar was dat we de reis hebben gemaakt, in die tijd geloofde ik niet dat dat er ooit van zou komen.
Complimenten
Hierna was er de mogelijkheid om vragen te stellen en daar werd dankbaar gebruik van gemaakt. Mijn dochter kreeg veel complimenten. Over haar herstel én het feit dat ze zich nu vol passie inzet om anderen te helpen. Ik voel me trots en dankbaar dat we dit samen kunnen doen.
Ken je iemand met een eetstoornis of worstel je zelf? Ga naar www.leontienhuis.nl.
