Nicolaas, dat is de naam die hij bij zijn geboorte krijgt van zijn ouders, rond het jaar 280. Zijn ouders zijn zo blij met hem. Iedere dag zijn ze met hem aan het knuffelen en overladen hem met kusjes. Hij is een voorbeeldige baby. Nicolaas luistert altijd goed naar zijn ouders, hij wil dat ze trots op hem zijn. Hij is nooit onbeleefd, je hoort hem niet mopperen of lelijke woorden zeggen en hij helpt zijn ouders graag met het doen van klusjes. Tot Nicolaas op een dag het verdrietige bericht krijgt dat zijn ouders zijn overleden.
Hij is dan nog heel jong en kan nog niet goed voor zichzelf zorgen. Dat is de reden waarom hij bij zijn oom gaat wonen. Zijn oom is een bisschop in de stad Myra, iedere dag gaat Nicolaas met hem mee naar de kerk, daar helpt hij mee in de kerkdiensten en zorgt hij ervoor dat de kerk er netjes uitziet. In zijn vrije tijd leest Nicolaas veel uit de bijbel. Hij wil ook bisschop worden en vertellen over zijn geloof. Als Nicolaas oud genoeg is, mag hij bisschop worden. Een bisschop is heel belangrijk in de katholieke kerk, die mag veel regelen en beslissen.
De huilende buurman
Nu woont Nicolaas in een mooi huis in Myra, in de straat waar hij woont staan veel dure huizen. Op een dag staat Nicolaas met zijn buurman te praten. De zon schijnt en in de schaduw van een boom staan ze te kletsen over het weer en over de armoede. Dan begint de buurman opeens te huilen, het begint zachtjes. Hij probeert zijn tranen te verbergen, Nicolaas kan zien dat de buurman zich schaamt. Hij weet niet zo goed wat hij moet doen, hij klopt de buurman op zijn schouder om hem te troosten en vraagt wat er aan de hand is. Dan begint de buurman harder te huilen, tranen met tuiten, hij kan niet meer stoppen. Nicolaas geeft hem een doekje om zijn neus te snuiten.
Geen geld voor de bruidsschat
De buurman begint langzaam te vertellen: “Vroeger was ik rijk, maar nu ben ik zo arm dat ik geen geld meer heb om de bruidsschat van mijn dochters te betalen. Ik zal mijn dochters moeten verkopen, omdat ik geen geld meer heb om hen te kunnen laten trouwen. Ze zullen voor altijd bij mij blijven wonen en ik heb zelfs geen geld meer om ze fatsoenlijk eten te geven.” Hier schrikt Nicolaas van, dit kan toch niet waar zijn! Deze buurman houdt zoveel van zijn dochters, het zou verschrikkelijk zijn wanneer de meiden niet kunnen trouwen en verkocht moeten worden. Nicolaas probeert zijn buurman nog wat te troosten en loopt dan naar zijn eigen huis.
De gouden munten in een zakje
Thuis gaat Nicolaas in zijn favoriete leeshoek zitten, pakt de bijbel erbij en gaat zitten lezen. Tijdens het lezen denkt hij aan zijn verdrietige buurman. Hoe zou hij hem kunnen helpen? Nadat hij een tijd heeft gelezen, krijgt hij een idee. Hij wil zijn buurman graag geld geven, maar de buurman mag niet weten dat het geld van hem komt. Want dat zou kunnen betekenen dat er meer mensen naar hem toe komen en om geld vragen. Of dat de buurman zich schuldig voelt en alleen maar wil terugbetalen. Dat wil Nicolaas niet. Daarom pakt hij het anders aan. Eerst pakt Nicolaas de gouden munten die hij heeft gekregen nadat zijn ouders waren gestorven. Snel zoekt hij ze bij elkaar en telt hoeveel hij er heeft. Dan stopt hij er een paar in een zakje dat hij stevig vastbindt, want ze mogen er niet uitvallen, en wacht hij tot de zon ondergaat.
Volle maan, blije buurman
Zodra het donker wordt sluipt Nicolaas naar buiten. Hij kijkt om zich heen of niemand hem ziet. Heel stilletjes sluipt hij naar het huis van de buurman. Hij heeft geluk dat het volle maan is en dat de maan vanavond zo fel schijnt. Nu kan Nicolaas goed zien waar de ramen zitten van het huis. Nicolaas voelt nog even of het zakje goed vastzit en gooit het dan met een mooie boog door het raam van de buurman. Hij hoort de buurmeisjes gillen en de buurman heel vrolijk zingen zodra ze de gouden munten in het zakje hebben ontdekt. Hier wordt Nicolaas blij van. Met een tevreden glimlach op zijn gezicht loopt hij naar huis, neemt nog wat drinken en stapt zijn bed in. Hij is blij dat hij de buurman heeft kunnen helpen en dat er nu een bruidsschat is, zodat de oudste dochter kan trouwen.
Nog een zakje
Wanneer de oudste dochter van de buurman is getrouwd gaat Nicolaas opnieuw in het donker naar het huis van de buurman. In zijn hand heeft hij weer een zakje met gouden munten. Het voelt goed om iemand te helpen zonder daar iets voor terug te verwachten. De buurman weet nog steeds niet van wie het eerste zakje met de gouden munten kwam en dat zal hij ook niet weten van het tweede zakje munten. Wanneer Nicolaas zeker weet dat iedereen slaapt, gooit hij opnieuw het zakje door de ramen van de buurman. De volgende ochtend hoort Nicolaas de buurman juichen en zingen. En weer verschijnt er een tevreden glimlach op Nicolaas’ gezicht.
Doe dat maar als ik dood ben
Dan is het tijd dat de jongste dochter van de buurman gaat trouwen. Weer sluipt Nicolaas met een zakje gouden munten naar het huis van de buurman. Maar deze keer schrikt de buurman wakker en rent snel naar buiten. Daar ziet hij Nicolaas staan. Hij kijkt hem aan: “Buurman Nicolaas! Bent u degene die de zakjes met gouden munten door ons raam gooide? U bent GEWELDIG, FANTASTISCH, LIEF! U hebt ons gered! Ik zal iedereen vertellen over hoe goed en hoe lief u bent!” Maar dat wil Nicolaas niet. Hij wil geven zonder verwachting. Wanneer mensen weten dat hij het is geweest, zullen ze ook gouden munten verwachten. Dat is niet zijn bedoeling. Daarom zegt hij tegen zijn buurman: “Lieve buurman, ik hoef er niks voor terug, u hoeft niets voor mij te doen. En als u echt wilt vertellen hoe bijzonder ik ben, doe dat dan als ik dood ben, maar nu nog niet.”
Sint Nicolaas, de beschermheilige
En dat heeft de buurman gedaan. Nicolaas stierf op 6 december 343. Veel mensen hebben het verhaal doorverteld en 200 jaar na Nicolaas zijn dood werd hij door de katholieke kerk heilig verklaard. Toen kreeg hij het woord Sint voor zijn naam en werd hij Sint Nicolaas. De beschermheilige van kinderen, ongehuwde vrouwen en zeelieden.
Geven zonder verwachting
Nu vieren wij op 5 december pakjesavond en wordt er gegeven zonder er iets voor terug te verwachten. Een mooie gedachte die een glimlach op ieders gezicht tovert. De magie van Sint Nicolaas. Ik ben er dol op, zoals je in mijn vorige blog kunt lezen: Het grote meiden gesprek over Sinterklaas.
De afbeelding is gemaakt door Yvonne Kuperus van Mangooz (www.mangooz.nl)
