Het is 5:30, ik ben al een half uur wakker. Ik loop naar beneden. De houten trap van de bijna twee eeuwen oude Engelse cottage waar we verblijven kraakt. Lewis, onze lieve Golden Retriever licht hooguit een half oog op, nog lui van de nacht. Ik stap het kleine terrasje op, meteen voor onze deur, met uitzicht op de vallei, het meer en de typische Engelse weilanden, verdeeld in vlakken. Mijn adem wordt benomen, de zon komt op en de wolken hangen als een mystieke mist nog onderin het dal. De stilte voelt magisch.
Met een kop thee mijmer ik voor me uit. Er ontstaat in me wat ik wil doen. Ik voel de kracht het te gaan doen als vanzelf omhoog komen.
Ken je dat gevoel?
Wat is het toch een heerlijk gevoel dat wanneer je op vakantie bent, of een weekendje weg, alle stress wegebt. Dat de rust bezit neemt van zowel hoofd als lijf. Dat je ineens zo sterk voelt hoe je het allemaal gaat doen. Per definitie anders dan voor voorheen.
En dan komt het: Maar ga ik het dan nu wél écht doen?! Hoe vaak heb ik me dit wel niet voorgenomen?! Daar is het alweer: het lege gat tussen willen en doen.
Zo overbrug je het gat tussen willen en doen
Lange tijd wist ik vroeger niet eens dat er überhaupt een brug was hiertussen. Zoveel nam ik me voor, elke keer weer met frisse, gezonde en goede moed ging ik aan de slag om erachter te komen dat het niet werkte, niet lukte. Alle oude patronen waren sterker dan mijn gedachtes, mijn voornemens. Maar nu, afgelopen zomer, voelde het zo anders. Ik kon niet anders dan er een gedicht overs schrijven. Jij bent het namelijk zelf, de brug tussen willen en doen. En dat is iets wat ik me nooit eerder realiseerde. Ik heb me rot gezocht naar die brug, delen om deze te bouwen gevonden bij anderen om erachter te komen dat het niet werkt. Ja, dit besef ‘ik ben het zelf’, maakt alles mogelijk. En dit gaat wederom over zelfliefde, jij en de liefde voor jezelf zijn de brug van willen naar doen.
De te lange tijd tussen
Dit wil ik
En
Dit doe ik
Is de gemiste tijd
Van toen
Toen je niet kreeg wat je nodig had
De te grote stap van
Dit wil ik
Naar
Dit ga ik doen
Is de niet gezette stap
Richting jezelf
Omdat je de liefde voor jezelf onderweg verloren bent
Het gat tussen
Dit wil ik
En
Dit doe ik
Is de leegte die je voelt
Steeds weer
Wanneer je probeert te verbinden met jezelf
De onbereikbaarheid van
Dit wil ik
En
Dit kan ik
Is de onzekerheid
Die langzaam diep onder je huid is gekropen
Omdat je nog dacht alles te kunnen
Maar niet gedragen werd zoals nodig was
Maar de ruimte tussen
Willen en doen
Is niks anders dan
Ruimte voor jezelf
Jij bent de brug
Tussen je verlangen en je angst
Jij bent de schakel
Tussen niks en alles
Jij bent de verbinding tussen
De enkel flinterdunne gedachte en de bezieling van je handelen
De mist rond je hoofd
Die belemmert te zien wie je werkelijk bent
Trekt op
Verdwijnt onder de zon
De kou in jou verwarmt
De tijd vertraagd
Het gat gedicht
Het onbereikbare bereikbaar
Want jij beseft
Ik ben er
Hoe dan ook
Waar dan ook
Willen en doen worden één
Jij wordt één
Thuisgekomen in jezelf
Is alles mogelijk
Op jouw manier, jouw tijd, jouw tempo
In liefde voor jezelf
Hier beluister je alles nog eens rustig na:
