Het leven gebeurt om je heen terwijl je plannen maakt

Ze is jong, misschien ergens begin 30 of waarschijnlijk toch net ietsjes ouder. Roy en ik zitten op het terras in Spanje. Ze staat aan onze tafel en fluistert terwijl ze een bord met sieraden vasthoudt. Ik kan haar niet verstaan, zo zacht spreekt ze. “‘No gracias” zeg ik. Mijn gedachten hangen nog in het gesprek met Roy. We spraken over onze toekomst, over waar we gaan wonen in juni of juli. Koers bepalen waar te zijn over vier maanden. Mijn aandacht gaat niet naar haar, al had ik mij dat nog zo voorgenomen (zoals je kunt lezen in een eerder blog), oog hebben voor… de ander echt zien en dan pas een ja of een nee uitspreken.

Wanneer wij laten zien dat wij haar zien
Gelukkig land ik ook bij haar. Ik kijk in haar ogen en zie nu haar gezicht. BAM geraakt, recht in mijn ziel. Woordloos, terwijl zij doorpraat. In één van mijn jaszakken zitten vast wel muntjes, meen ik. Het is vast niet veel, maar alle beetjes helpen, dat weet ik inmiddels heel goed. En wanneer wij laten zien dat wij haar zien, is de kans groot dat er meer mensen zijn op het terras die haar óók zien.

Wat wens ik dat ze haar waarde zelf ook ziet en voelt
Raakbaar en zo kwetsbaar sterk ziet ze eruit. Daar staat ze, net te slank in veel te grote kleren. Met zachte ogen waar je in verdrinkt en een vederlichte glimlach die verwarmt, haar gezicht zo open. Ze fluistert fluweelzacht Spaans, terwijl ik in mijn zakken graai. Ik kijk haar beschaamd aan en zeg dat ik haar niet versta. Ze wijst op het zwart beklede kartonnetje en zegt zacht: “No value, just something.” Pffff mijn ogen schieten vol. Hoezo zegt ze ‘no value’? Haar opmerking wakkert een vuurtje aan, waarom denkt zij zo, waarom denken zo veel mensen zo? Er zit aandacht en liefde in, energie, en alleen daardoor is het al zo waardevol. Wat wens ik dat zij dat zelf ook zo ziet en voelt.

Ik hoop de tranen binnen het randje van mijn ogen te houden
Yes, mijn hand heeft gevonden wat ik zocht en terwijl ik haar de 2 euro munt geef, lichten haar ogen op. Een brede glimlach op haar tere naturelle gezicht glimlacht mij tegemoet, als een zonnestraal. Ik voel, slik en slik nog een keer ongemakkelijk mijn tranen weg en hoop ook tegelijk de aanwezige tranen binnen het randje van mijn ogen te houden. Waarom verberg ik het?

Rood de kleur van je eigen ruimte innemen
Ze houdt het bord met oorbellen, kettingen en armbandjes opgewekt voor mijn neus. We wisselen iets uit, energie is zo veel meer dan materie. Ik kies het rode kralen armbandje. Rood hoe toepasselijk, de kleur van je eigenruimte innemen, je bestaansrecht, de basis van het leven. Ik houd van armbandjes en van rood, ik doe de armband gelijk om. Ze biedt nog meer aan, maar ik bedank haar meerdere keren vriendelijk en maak duidelijk dat ik echt heel blij ben met de armband. Ze loopt verder het terras op.

Mijn stem verstilt. Terwijl ze wegloopt, vinden de tranen een weg over mijn wangen. Roy legt zijn hand op mijn arm en kijkt mij aan. “Zal ik haar uitnodigen voor het eten of om iets te drinken? Mag bij ons aan tafel, maar natuurlijk ook binnen of ergens anders…” Ik knik door mijn tranen heen. Ik hou van Roy.

Mijn stem nog steeds verstopt
Roy loopt naar haar toe, hij wacht even tot ze klaar is om haar sieraden te laten zien bij twee heren. Zij en Roy praten even, dan draait ze zich om en bedankt mij van een afstandje. “Ze heeft twee kindjes thuis, dus ze moet een beetje opschieten. Zal ik vragen in het caféetje of ik extra kan pinnen, dan geven we het haar?” vraagt Roy. Ik knik, mijn stem nog steeds verstopt. Het blijkt niet mogelijk, voor de zekerheid schud ik mijn tas en rode portemonneetje uit. Het levert een verfrommeld briefje van 5 op. Gelukkig, het heeft weer gewerkt om geld te verstoppen, zodat het oppopt wanneer het echt nodig is.

Ik voel haar warmte, liefde en openheid zo intens
Drie keer slikken. Ik sta op en loop het terras over naar het andere tentje waar zij nu aan een tafeltje staat. Onze blikken kruisen, zonder woorden stop ik het briefje in het zakje van haar veel te dunne jas. We kijken elkaar aan, wat een verbinding voel ik. Terwijl ik terugloop komen de stille tranen. Ik voel haar warmte, liefde en openheid zo intens.  

Misschien een fonds opzetten voor zoiets als contactgeld?
Bijna gelijktijdig zeggen Roy en ik dat we weer moeten pinnen voor contactgeld. Ik zou zoveel meer willen doen, zoveel meer. Waar ik normaal gesproken wel weet dat de ander zien en ons ‘beetje’ helpt om in ieder geval dit moment te verzachten, voelt het nu zó niet toereikend. Geraakt blijven mijn tranen komen. Misschien kan ik een fonds opzetten, schiet het door mijn hoofd, dan kan ik meer geven, zoals in dit geval een nieuwe jas, een week eten of iets extra’s voor haar kindjes.

Terug naar ons gesprek, terug naar Nederland
Langzaam pakken Roy en ik ons gesprek weer op. Terug naar Nederland, mijn gemis is groot. Gemis van mijn loved-ones. Even weer landen, voelen hoe het is in Amsterdam na 2,5 jaar niet echt daar te zijn geweest. Een thuis voelen (al heb ik trucjes geleerd in de afgelopen tijd). Van het onderzoeken en voelen hoe een nomadebestaan is in het echte leven, nu ook voelen hoe het is om weer thuis te zijn. Want zo heb ik geleerd in mijn opleiding: wanneer je twee dingen wilt vergelijken dan moet je twee dingen afzonderlijk van elkaar onderzoeken en dan ook met het besef van dat wat het andere is.

Ik heb zin in het volgende onderzoek en te voelen wat het mij brengt
Volg je het nog? Nooit eerder was ik zo lang zonder mijn kinderen en vrienden, zonder thuis. En nooit eerder had ik zoveel vrijheid en zonneschijn ervaren. En nu kan ik het vergelijken, hoe het is om thuis te zijn in de wetenschap van hoe het is om ‘on the road’ te zijn. Zal ik Spanje of het avonturieren missen of vinden we een manier om het allemaal te combineren? Ik heb zin in het volgende onderzoek, zin om thuis en dichtbij te zijn en te voelen wat dat mij brengt.

“Trots dat  jullie Nederlander zijn”
“Spreekt u Nederlands?” vraagt een meneer op het terras. “Nee, wij spreken geen Nederlands” grapt Roy. De man kijkt wat verward en Roy herstelt zijn grap: “Klopt hoor, wij spreken Nederlands.” “Zo mooi wat jullie voor de jonge dame deden, ze heeft twee hele jonge kindjes thuis. Echt, ik zag jullie kijken en geraakt zijn, jullie best doen om iets te kunnen doen. Ik moest het gewoon even zeggen. Trots dat jullie Nederlander zijn, met een hart.” Hij slaat op zijn borst, strekt zijn arm uit en geeft een boks. Roy en ik lachen verbaasd, we zijn gezien.
 
Ideeën of tips zijn meer dan welkom!
Een fonds opzetten rondom contactgeld zweeft nog ergens boven mijn hoofd en is nog niet concreet geland. Hoe mooi zou het zijn om even licht, lucht en liefde te kunnen geven? Al is het voor een kort moment, een klein gebaar om de hoop op beter aan te wakkeren. We doen wat we kunnen binnen onze mogelijkheden. Wanneer je tips of ideeën hebt, hoor ik het graag.