Het is zo dubbel in mijn bubbel!

De berichtgeving uit Nederland baart ook mij zorgen. Ik zou deze week al terugvliegen en toch besloot ik na enige onrust steevast te blijven. Alles in mij vraagt om met nog meer aandacht in het hier en nu te zijn, hier in Spanje, terwijl die onrust gevoed wordt door het nieuws dat ik uit Nederland volg. Het voelt goed en toch is het heel dubbel.

Mijn dagelijkse invulling hier geeft zoveel energie, alsof ik de hele dag aan de oplader lig. De zon is de bron die mijn lijf verzacht, verwarmt zodat ik het idee heb dat ik zelf vederlicht ben.

Met blauw en groen werk ik aan mijn teksten
In principe ben ik meerdere uren per dag aan het werk, wel afgewisseld met een heerlijke maaltijd en een wandeling hier in de geweldige omgeving. Het is genieten pur sang, omdat ik iedere keer besef dat het al eind november/begin december is en de temperatuur zelfs af en toe nog 18 graden is. s ’Avonds is het wel echt koud, maar dan nog steeds helder.

Op dit moment heb ik af en toe een online colournostics sessie en werk ik om de dag aan de invulling van mijn nieuwe website, de voorbereiding van het Vrouwen Village weekend en natuurlijk de wekelijkse blogs voor Blogzinnig. Daarnaast verdiep ik mij in de stencils van de opleiding Human Design en volg ik de seminars.

Wanneer ik schrijf, creëer ik het beste vanuit stilte en sta ik mijzelf amper een pauze toe. Als een kluizenaar met de typische Spaanse luiken aan de voorzijde nog dicht, start ik ’s morgens en werk ik tot een uur of twee in één keer door.

Je ziet niet alles op facebook
Af en toe heb ik de grootste schik om deze situatie: mijn haar in een knot, geen make-up op, dikke pluizige sokken, een oude maar oh zo heerlijke pyjamabroek, drie bovenste lagen en een wollige trui, pantoffels aan. Vergezeld met een warme kop koffie, dat zijn niet de mooiste content plaatjes, zeg maar.

Over plaatjes gesproken, tijdens de wandelingen hier op de golfbaan zie ik de meest geweldige combinaties van kleuren in de natuur. Vooral de hemels blauwe luchten in contrast met de vele nuances groen; het zijn voor nu mijn favorieten, twee krachtige kleuren die ik nu meer draag en graag fotografeer.

Het blauw ook wel het koningsblauw, die volle intense blauw die mij aanzet tot communiceren, zelfexpressie, die blauw maakt heel wat in mij los. Door de woorden zorgvuldig en bewust te kiezen, wil ik juist met liefde delen hoe ik het hier ervaar.

Groeien naar lichter leven
De natuurlijke omgeving is zo wijds en ruimtelijk dat ik mij juist klein en nietig voel, het is net alsof ik in een andere wereld leef. Bomen met dikke knoestige wortels diep in de aarde en ook erbovenuit stekend, kronkelend richting andere paden. Alsof zij niet alleen in de donkere wereld kunnen blijven, maar juist naar het licht groeien.

Zo mijmer ik… willen we niet allemaal naar lichter leven groeien? Zonder angst, zonder beperkingen, zonder hoge werkdruk, zonder een stilstand? Zouden we zo gemaakt zijn dat we moeite hebben met stagnatie? Of is het juist de bedoeling om de moeilijke tijden te doorleven om er weer positiever uit te komen? Juist weer het leerproces, ieder nog op zijn eigen frequentie.

Zonder licht zou het altijd donker zijn
De zon, het licht is natuurlijk een grote bron van energie. Wist je dat we zonder licht kleuren niet eens kunnen waarnemen? Zonder licht zou het altijd donker zijn. Echter, doordat je kennismaakt met het donker, kan je het herkennen en neem je de verschillen waar. Stel je nou eens voor dat deze bron van lichtheid er niet was, dan leefde je vanuit je bestaan in het donker en wist je niet beter.

Warmte van gastvrije Spaanse buren
Vanuit mijn mijmeringen, tweezijdige gedachtes, gevoelens, mijn bubbel, genietend van het schrijven, hoor ik iemand kloppen op de deur. Een warme uitnodiging van mijn Spaanse buren volgt: ‘Hola Monique, que tal? Vamos a Málaga vienes?’ Of ik zin heb om mee te gaan naar het gigantische licht van Málaga. Het centrum van de stad is volledig versierd met licht en engelen voor deze feestelijke periode van het jaar.

Ongekend ervaar ik de kunst van het genieten van het leven met de familie. We eten in het bekende ‘casa Aranda’ zalige knapperige, warme churros, gedoopt in chocolade (con chocolate genaamd). Zo eten de meeste mensen hier churros rond een uur of acht.

Kerstsfeer in Málaga
Daarna lopen wij door richting die statige winkelstraat, calle Marques de Larios. Hier maken we foto’s en bewonderen wij de prachtige versiering. Als we bij het plein staan, bij een eveneens hoge verlichte kerstboom, start de muziek met het licht dat iedereen laat feesten. Wij zingen luidkeels mee met Mariah Carrey en filmen hoe we hier de eerste kerstsfeer omarmen.

Koude drankjes, maar een warm hart
We sluiten af met een koude ’clarita’, een biertje gemengd met frisdrank, op een ander verwarmd terrasje en wachten nog op de grote film, een animatieshow op de zijkant van de beroemde kathedraal ‘la Manquita’, die door de eeuwenlange bouw nooit meer compleet is afgebouwd, vandaar maar één toren. De naam betekent zoiets als ‘eenarmige of manke dame’. De familie vertelt mij met trots al deze historische informatie. Zo fijn om er op deze wijze bij te mogen zijn. Het is niet eens zo koud deze avond en met een warm hart glij ik zo mijn bedje in.

Wil jij deze keer kerst vieren in Málaga?
Verblijf in mijn fijne en gezellige appartement, ontdek de omgeving en ga zeker churros eten. En vier vooral de liefde! Ga naar www.laurogolfapartment.com en stuur even een mail met je gewenste datum, dan contact ik jou voor een speciale kerstprijs.

3 thoughts on “Het is zo dubbel in mijn bubbel!”
  1. Monique wat heerlijk vind ik dat altijd om jou mooie verhalen te lezen die je altijd zelf mee maakt. Het is net of ik daar ook ben zo natuurlijk kun je schrijven. ik kan daar zo van genieten!
    Hopelijk kun je nog vele vrouwen helpen en inspireren om de kracht weer terug te krijgen na een traumatische ervaring. xxx

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

%d bloggers liken dit: