Ik weet het nog precies. Dat ik thuiskwam. De sleutel in mijn hand. Het moment dat ik deze in het mij zo bekende slot stak en er opeens een deurtje openging in mijn hart. En de realisatie zó maar in mijn lijf landde: mijn hart is uit dit huis.
Was het na een dag werken? Of na het boodschappen doen? Ik weet het niet meer. Was het twee jaar terug? Of was het drie jaar terug? Ik weet het niet meer. Alleen het moment zelf staat me voor de geest. Kristalhelder, het besef: mijn hart is hier weg. Ík ben hier weg.
De eerste stap richting een andere toekomst
Heel even stond ik helemaal stil. Mijn hand bewegingloos, met de sleutel in het slot. Mijn adem gestokt. Een moment buiten de tijd. Een ademhap. Toen draaide ik de sleutel om, deed de deur open en stapte over de drempel. Het was de eerste stap in het proces van transitie. De eerste stap richting een andere toekomst. Zo anders dan gewenst, zo anders dan gehoopt. De eerste stap richting de pijnlijke overgang van partnerschap naar alleen ouderschap.
Het duurde tot…
De deur die ik eerder had opengedaan, ging niet meer dicht. Want het klopte niet. En dus was mijn hart gestopt met kloppen. Voor deze relatie. En daardoor voor dit huis. Het duurde even voor het van hart naar handen kwam. Van het Binnen weten naar het Buiten handelen heeft tijd nodig. Reistijd. Het duurde tot het overlijden van mijn moeder. In het gezicht van de dood had ik geen excuses meer. Had ik geen verhalen meer die ik mijzelf kon vertellen zodat ik alles uit de kast bleef trekken om het te laten werken. Die kast was leeg. In het gezicht van de dood liet mijn hart zich niet meer wegsturen.
Onze levensstroom stagneert
Ik had de dood onder ogen te zien, niet alleen letterlijk van mijn moeder, maar ook figuurlijk in dit stuk van mijn leven. En, in de realisatie van de dood, weer toegang te krijgen tot het leven. Omdat in dat wat we opsluiten niet willen weten, niet onder ogen willen zien, onze levensstroom stagneert. Wijzelf stagneren. We niet verder komen voor ons gevoel of merken hoe onze vreugde afneemt. Langzaam soms, maar zeker. En hoe hard je de deur ook dichtdoet en de sleutel omdraait – bewust of onbewust – er ergens altijd iets blijft knagen. Onder de deur door. En onzekerheid en twijfel onze metgezellen worden. Onze reisgenoten.
Het huis van mijn hart
Met het onverwachte openen van de deur, verdwenen onzekerheid en twijfel. Want naast alles wat ik niet wist en niet kon overzien, wist ik dit wel: de zekerheid dat dit klopt. Ook al is de transitie nu nog pijnlijk en onrustig.
Het huis van mijn hart heeft alles weer opengezet. Voorbij de pijn ligt ruimte. Mijn huissleutel bleek een sleutel tot mijn hart.
Liefdeswerkplaats
Bestel hier mijn boek ‘Liefdeswerkplaats’. Ik heb dit geschreven voor jou. Jij, die je ratio zo goed kent en tegelijkertijd op een leeftijd bent dat je weet welke grote rol je gevoel speelt in het leven en de liefde. Onze ervaringen en gevoelens zijn universeel. Ik wil een vrijplaats, waar we dat met elkaar delen. Dat we elkaar vertellen over de seizoenen in ons leven.
8 reacties
Zó herkenbaar… en wat beschrijf je dit proces helder en duidelijk… Voelen dat het niet meer klopt. Waarna het hele proces van loslaten (soms pas (veel) later) begint…
Dit soort momenten benoem ik altijd als: “Dat wat gezien is kan je niet meer wegdenken”.
Meerdere keren in mijn leven heb ik dit soort situaties ook ervaren. Zowel in liefdes- en familierelaties, vriendschappen als werkrelaties.
Fijn dat jij, mede door jouw eigen ervaring, ook anderen in dit proces kunt helpen en ondersteunen <3
Ah Sonja, wat een prachtige zin; ‘ dat wat gezien is ka.n je niet meer wegdenken’. Zo is het.
Dank voor je reactie, dapere mede-reiziger op de soms met stenen bezaaide weg van het leven.
Wat prachtig verwoord. De innerijke strijd en de pijn, maar ook de opluchting en ruimte voelbaar.
Dank je Meike. Altijd en/en in plaats van of/of, geloof ik, met onze gevoelens
Mooi! en inderdaad zo herkenbaar.. Tussen voelen en handelen zat bij mij 6.5 jaar…Het is echt een proces!
Er is ook inderdaad geen tijd-maat voor te meten, geloof ik. Hulde voor jouw moed ook, toen.
Wow Saskia, wat schrijf je toch mooi! En het raakt ook dat je in de dood ook je levensenergie weer vrijmaakt en daarmee de reis en weg die je te gaan hebt. Heel bewust, op jouw tempo én met jouw liefde.
Liefs
Dank voor je mooie woorden, Karin