Ik weet niet meer precies wat mijn dochter zei. Wat ik wél weet is dat ik het ene moment een geduldige, begripvolle moeder probeerde te zijn, maar in een nanoseconde veranderde in de slechtste versie van mijzelf. Wat ik allemaal heb geroepen weet ik niet meer precies, maar het was niet fraai volgens mij. Helaas was dit geen incident in de periode dat mijn een eetstoornis had. Met de kennis van nu weet ik dat dit kon gebeuren doordat ik de verbinding met mezelf totaal kwijt was.
In de actiestand
Op het moment dat mijn dochter vertelde dat ze ziek was, had ik geen idee wat me te wachten stond. Zoals ik gewend was, ging ik in de actiestand; voor gevoel en emoties was geen ruimte. Naarmate het langer duurde drong de ernst van de situatie tot me door. Angst stak de kop op, die ik weer projecteerde op haar. Ik ging nóg harder werken, nóg beter mijn best doen om ervoor te zorgen dat zij beter zou worden. Alsof ik daar invloed op had. Intussen ging ik naar mijn werk, deed het huishouden, probeerde nog wat aandacht aan mijn andere kinderen te geven, en rolde ’s avonds uitgeput mijn bed in.
Nog meer ballen in de lucht
De dagen volgden elkaar op deze manier op. Intussen was therapie een onderdeel geworden van haar én mijn leven. Dat betekende nog meer ballen om in de lucht houden. De dagen werden weken, de weken werden maanden. Ik holde mezelf continu voorbij. Gelukkig waren er lieve vriendinnen die praktische taken van mij overnamen. Ook de ervaringsdeskundige coach, die ik vroeg mee te kijken in mijn gezin, ben ik nog eeuwig dankbaar.
Grenzen aangeven
Toen kwam die ene therapiesessie, in de kliniek waar mijn dochter dagbehandeling volgde, die ik nooit meer vergeet. De therapeut vroeg hoe ik mijn grenzen aangaf. Grenzen? Ik keek haar verbaasd aan. “Waar voel jij je grens?” probeerde ze nog dapper. Ik had werkelijk geen flauw idee. Samen gingen we op onderzoek uit om mijn uitbarstingen te ontleden met behulp van een denkbeeldige klok. Wat gebeurde en voelde ik om vijf voor twaalf? Kon ik de uitbarsting voorkomen? Wat gebeurde er om tien voor twaalf, kwart voor twaalf en zo verder terug.
Ik leerde dat de uitbarsting kwam door een opstapeling van gebeurtenissen. De uitbarsting was de bekende druppel. Ik kreeg huiswerk mee en oefende met op de pauzeknop drukken. Ik leerde te voelen door te verbinden met mezelf.
Een manier om nare gevoelens te onderdrukken
Ik realiseerde me dat ik de signalen eerder wel kreeg, maar niet opmerkte, waardoor situaties uit de hand liepen. Maar hoe zorgde ik voor rust in mijn overvolle dagen? Ik besloot de wekker een uur eerder te zetten en startte de dag op mijn yogamat. Daarna deed ik een korte meditatie of las ik een paar bladzijden uit een boek onder het genot van een kopje thee. Ik genoot van de rust in huis terwijl iedereen nog sliep.
Het altijd maar bezig zijn was voor mij een manier om nare gevoelens te onderdrukken. Ik kan me niet herinneren dat ik dat ooit anders deed. Ik ‘begreep’ mijn dochter ineens beter, zij zette niet-eten in als tactiek voor hetzelfde probleem. Ook zij was uit verbinding met zichzelf.
Ik maak bewust verbinding met mezelf
Inmiddels ligt bovenstaande jaren achter ons. Nog steeds is het mijn valkuil om altijd bezig te zijn, altijd maar door te gaan en daardoor de verbinding met mezelf te verliezen. Als het niet lukt met mezelf te verbinden, lukt het ook minder goed om me te verbinden met anderen. Precies dit was wat er gebeurde in de dynamiek tussen mij en mijn dochter.
Human design
Tegenwoordig sluit ik de dag af met een meditatie, de manier om bewust verbinding te maken met mezelf en te voelen. En nu ik intensiever aan de slag ben met human design vind ik het nóg belangrijker om te verbinden met mezelf. Als generator neem ik beslissingen met mijn onderbuik nadat ik mijn emotionele golf heb doorlopen. Ik voel de ‘ja’ of ‘nee’ in een fractie van een seconde, mits ik ontspannen ben.
Herken je bovenstaande en ben je nieuwsgierig hoe dit voor jou werkt? Het lijkt me leuk om dat samen te ontdekken. Je kunt me mailen op corine@hetvitaliteit-atelier.nl
