Er zijn soms van die dagen… Dan zou ik het liefst mijn dekbed over mijn hoofd doen en de hele dag in bed willen blijven. Nee, beter gezegd: pas weer wakker willen worden in Zwitserland, waar dan blijkt dat we gewoon al zijn verhuisd en in Meiringen wonen en dat de laatste 27 dagen ‘gewoon’ voorbij zijn gevlogen. Oh zeg. Dat lijkt me heerlijk. Als dat toch eens zou kunnen…
Soms vliegt het me allemaal even aan. Word ik gek van al die stapels dozen. De lege kasten, die al van de muur zijn gehaald en, gedeeltelijk uit elkaar, in de woonkamer staan. Spullen die ik niet meer kan vinden, omdat ze al ‘ergens’ in ‘een’ doos zitten. Goed bedenken wie we die laatste 27 dagen toch nog écht een keer willen zien, voordat we het land straks verlaten. Verzinnen wat ik de laatste vier weken nog wil doen en dat dus nog binnen handbereik houden. Dagelijks soms verschillende keren het lijstje bijwerken met wat we allemaal nog moeten doen, afmelden, kopen, verkopen. Niet weten hoe lang het precies duurt voordat de verhuiswagen straks bij onze nieuwe woonplek al onze spullen komt brengen.
Niet vergeten!
O ja, vandaag moet ik toch écht weer eens overhemden strijken, want wel zo aardig als mijn schatje de laatste weken nog gewoon een gestreken overhemd naar zijn werk kan dragen. Doe ik schat. Komt voor elkaar.
O ja, boodschappen doen. Ik moet goed nadenken wat ik koop. Zonder in de verleiding te komen om koopjes in te slaan en de vriezer en voorraadkast daarmee te vullen, waardoor we de laatste weken met het probleem zitten dat we niet alles op krijgen voordat we weggaan.
O ja, de vriezer moet natuurlijk leeg. Wel handig als die al, bijvoorbeeld, het laatste weekend leeg is. Maar dan ook echt helemaal leeg. Want na het ontdooien kan ik ‘m schoonmaken. En dan kan de vriezer eerst nog een paar dagen drogen, voordat ‘ie daarna misschien wel een week onderweg is.
O ja, de wasmachine: gelukkig hebben we daar al een koper voor! Maar dat apparaat kan echt pas in de laatste week weg. Wel goed als de koper alvast even komt kijken en weet dat ze tegen die tijd met een paar man moeten komen, want de droger die er bovenop staat moeten zij er vanaf halen. Regel ik. Geef ik aan haar door.
O ja, de tafel, stoelen en barkrukken moeten ook nog worden verkocht. Ja, zo snel mogelijk. En nee, geen probleem: dan gebruiken we zo lang wel de biertafel met dat losse bankje. Want weg is weg. Volgens mij heb ik nog wel foto’s. Zoek ik op. Of anders maak ik wel nieuwe. Oké?
O ja, vergeet ik bijna mijn grote weefgetouw. Die wil ik ook nog verkopen. Ik gebruik daarvoor in ieder geval de foto die de makelaar maakte. Alleen nog even wat maten schrijven enzovoorts. Dan kan die volgende week online. Fijn als die ook weg is.
Onrustig
Nou ja. Van dat soort dingen dus. Allemaal niks ernstigs en stuk voor stuk goed te doen. Maar alles bij elkaar, plus de hele verhuissfeer die alle stapels volle en (half)lege verhuisdozen uitstralen. Ik word er soms zó onrustig van.
Nu even niets en daarna weer door
Zo. Hè hè. Dat lucht lekker op. Nu eerst zitten, een lekkere kop koffie en een paar naalden breien. Dan ga ik daarna mijn hele lijstje voor vandaag afwerken. En dan vanmiddag het zoveelste afscheid.
En jij?
Waardoor raak jij af en toe even de draad kwijt? Wat zijn jouw hersenspinsels? Hoe ga jij daarmee om? Wat is jou daarbij behulpzaam?
6 reacties
Ja, ik ken dit Sonja! Maar dan wel anders! Veel piekeren! Mijn man is dementerend. Dat speelt al langer, maar wordt nu heftiger. Dus de hele dag alert zijn. Te beginnen met zijn medicatie (diabetes). Gelukkif slaap ik nog redelijk goed. Ga ik ’s morgens vroeg aan het piekeren dan sta ik op, pak de krant uit de gang en verzet zo mijn gedachten.
Succes met de laatste loodjes. En veel geluk daar.
Ik ga alleen nog spinnen als een van de kinderen ern ochtend bij hun vader kan zijn.
Wat verdrietig, dat je man dementerend is en dat jij daardoor de hele dag alert moet zijn. Ik kan me voorstellen dat je daardoor ’s morgens vroeg soms al vroeg aan het piekeren gaat. Dank voor je lieve wens Inge en ik wens jou nog vele mooie spinmomentjes <3
Ik zie het allemaal voor mij, Sonja, zo levendig beschreven voor mij als beelddenker.
Ik ken het van zoveel projecten en projectjes naast elkaar hebben.
Overal lijstjes en geeltjes, in mijn agenda overal krabbeltjes in verschillende kleuren passend bij het juiste plan of idee.
Op zich vind ik het fijn meerdere dingen tegelijk te doen. . Heel vermoeiend wordt het als ik de weg kwijt raak.
Wandelen en hardlopen brengen bij mij door het ritme en de buitenlucht rust. En in die rust kan ik weer ordenen en stap voor stap afwerken waar ik mee bezig ben.
Yep, inderdaad… heel vermoeiend soms! De laatste tijd ben ik ter ontspanning aan het breien en regelmatig ook weer een stuk uithalen 😉 Lekker naar buiten en intens genieten van de buitenlucht én de geweldig mooie omgeving: dat doe ik over 23 nachtjes slapen wel, in het geweldig mooie Zwitserland. Krijg mezelf de laatste tijd namelijk voor geen meter meer in beweging. En dat is dan maar zo…
Helemaal niet herkenbaar voor mij! Maar dat komt waarschijnlijk omdat ik goed gedij bij chaos en het heerlijk vind om daar weer orde in te scheppen. Daarbij geholpen door lijstjes, lijstjes en nog meer lijstjes. Maar die laatste weken horen naar mijn idee bij het afsluitende proces van het leven zoals je het kende en het was. Alle beslissingen die jullie nu moeten nemen, groot en klein komen voort uit die ene! Het besluit om te emigreren en een nieuw avontuur aan te gaan. Voor ons 8000 kilometer verderop. Ja, die laatste weken waren chaos, huisraad sorteren en inpakken, zelf de container inpakken, leven op geleende meubels, slapen op geleende matrassen, papieren regelen. Het is allemaal afscheid nemen. Van je huis, van je tuin, scholen, verenigingen, vrijwilligerswerk, het kabbelende leven maar vooral van mensen die je lief hebt. Maar steeds was daar het borrelende ongeduld, het uitkijken naar die nieuwe plek waar je je nieuwe huis wilt maken, het verlangen naar de zon. En nee, ik ga niet zeggen dat het allemaal vlekkeloos is gegaan, want ook wij hebben hobbels en bobbels moeten overwinnen. Maar spijt hebben we nooit gehad. Heimwee gelukkig ook niet. Home is where the heart is en dat heb ik 14 jaar geleden aan Curacao verloren. Dat wens ik jullie ook toe in Meringen. Nog even doorbijten en vooral doen waar jullie blij van worden.
“het borrelende ongeduld, het uitkijken naar die nieuwe plek waar je je nieuwe huis wilt maken”: jaaa… psies… DAT… heel fijn, jouw (h)erkenning 😉 en dank voor je lieve wens. Komt vast helemaal goed <3