‘Kunnen we even kletsen? Ik voel mij niet zo fijn, beetje alleen. Het is druk in mijn hoofd. Gewoon even kletsen over niets. Kan dat?’ Ze is 16. Haar zachte gelaatstrekken staan zichtbaar strakgespannen. Haar stem klinkt wiebelig en vermoeid. Ze praat en praat over van alles en niets, ze krijgt tijd en ruimte. Het komt wanneer het komt, nu of een volgende keer. Soms vraag ik haar iets, maar ik luister vooral. Luisteren naar alles wat niet gezegd wordt.
Langs de snelweg zie je niets
‘Het liefst loop ik weg, zodat niemand mij meer vindt of kan zien.’
‘Waar zou je heen gaan?’ vraag ik haar.
Ze denkt even na en zegt dan: ‘Langs de snelweg ergens.’
Ik kijk haar blijkbaar erg verbaasd aan, het doet haar glimlachen en ik doe mee.
‘Kijk,’ legt ze uit, ‘langs de snelweg zie je niets, beetje weilanden of bosjes, maar weinig leven. Daar lijkt het mij wel rustig.’
Brrr…ikzelf moet er niet aan denken, haar beeld roept een troosteloos en verdrietig gevoel bij mij op.
Nu kijkt ze mij met grote ogen aan
Ik besluit het haar te vragen, voor de check: ‘Denk je wel eens aan zelfdoding?’ Nu kijkt zij mij met grote ogen aan en juist dat lucht mij op. Nog voordat ze antwoord geeft, weet ik dat ondanks wat er wellicht speelt, ze niet denkt aan de dood als oplossing. Tenminste nog niet. Nadat ik mijn vraag verder heb toegelicht, pakt ze de draad weer op van het gesprek over van-alles-en-niets.
Heeft ze meer tijd nodig om het onbenoembare te benoemen?
Ik vat ons gesprek na ongeveer drie kwartier even samen. Ik voel haar onrust plotseling toenemen. Kennelijk wil ze ons gesprek nog niet afronden en voelt ze nu de druk om te bepalen of ze ‘het’ wel of niet gaat vertellen. Het zogenaamde ‘deurknopeffect’. Heeft ze meer tijd nodig om het onbenoembare te benoemen? Ze haalt diep adem.
‘Omdat het zo ongelooflijk stom is!’ zegt ze fel
‘Ik wil niet dat mensen mij uitlachen, ik weet echt zeker dat iedereen dat gaat doen.’
‘Waarom denk je dat?’ vraag ik haar.
‘Omdat het zo ongelooflijk stom is!’ zegt ze fel en luidt.
‘Zo dom,’ zucht ze dan zacht en verdrietig erachteraan.
‘Wil je er iets over vertellen, dan kan ik misschien met je meedenken. Het kan in je hoofd voelen als stom of dom, maar misschien is dat helemaal niet waar. Zullen we samen er naar kijken?’
Geen idee nog waar we naar gaan kijken, de eerste stap is gezet en de deur staat op een kier.
Verdriet en boosheid vechten om de eerste plaats
Mijn hart huilt wanneer ik haar verhaal hoor, verdriet en boosheid vechten om de eerste plaats.
‘Och meisje toch, dit is zo niet stom of dom en al helemaal niet jouw schuld. Dit is zo intens gemeen (en strafbaar) van hem. En helaas ben je niet de enige die dit overkomt. Het is zo niet jouw schuld.’
Hij wilde foto’s
‘Hij was zo mooi en stoer op de foto, ik voelde mij heel wat dat hij mij zag staan en met mij contact zocht. Hij wilde foto’s, steeds meer… uhm zichtbaar. En nu wil hij afspreken.’
Ze heeft hem nog nooit in het echt ontmoet, ik durf te wedden dat het geen fotomodel is en dat vertel ik haar. Ik leg haar uit hoe dit soort mensen te werk gaat, hoe ze je vangen en misbruik van je maken en uiteindelijk proberen te chanteren zodat je vast blijft in hun klauwen en ze alles met je kunnen doen wat zij willen.
Ik moet wel gaan
‘Beloof me om niet te gaan, maak absoluut geen afspraken met hem’ druk ik haar op haar hart.
‘Ja maar…’ sputtert ze tegen.
‘Nee, echt ga niet. Beloof het! Je kent hem niet, je weet niet of hij is wie hij zegt dat hij is, je weet niet of hij alleen is, je weet niet of het veilig is.’
Ik hoop zo dat ik haar bereik, maar ben tegelijk bang van niet.
Ze kijkt weg en fluistert: ‘Ik moet wel, als ik het niet doe dan gaat hij de foto’s delen met mijn familie en op socials zetten.’
Ik pak haar hand vast.
Met schaamte in haar stem
‘Spreek niet af, het wordt anders alleen maar erger. Meestal moet je dan seksuele handelingen verrichten, waarvan dan ook weer foto’s worden gemaakt. En zo blijf je aan de gang, het houdt niet op. Niet op deze manier.’
Het wordt stil en dan zegt ze zacht met schaamte in haar stem: ‘Hij schreef dat hij mij hard en diep zou neuken, net zolang tot ik het uit zou schreeuwen en als ik dat niet zou doen, mijn leven over was.’
Het is niet jouw schuld!
‘Ik kan het niet voor je oplossen of wegtoveren, hoe graag ik dat ook wil. Wel kan ik je helpen om stap voor stap samen met jou, je familie – en als dat mag ook de politie – op de hoogte te brengen, zodat je hier doorheen komt en dit hier en nu stopt. Het is niet jouw schuld! Het is niet jouw schuld! Hij is schuldig en strafbaar, maar nu moeten we eerst zorgen dat jij veilig bent en blijft.’
Ze knikt.
Als een rimpeling in het water
We hebben elkaar nodig om de wereld te veranderen, om de wereld een veiligere plek te maken voor iedereen, ook voor haar en hem. Stap voor stap. Durf te kijken en te signaleren. Durf te vragen en te luisteren. Durf iets te doen. Maak het verschil voor die ene en help daarmee velen als een rimpeling in het water.
Van cyberstalking tot sextortion, van slachtoffer tot dader
Heb jij, of iemand in je omgeving, te maken met online grensoverschrijdend gedrag? Kijk vooral op de website van Help Wanted. Een ongelooflijk goede website over allerlei soorten en vormen van online pesten en grensoverschrijdend gedrag, van afpersingen tot wanneer je zelf online andermans grenzen over bent gegaan. Het is voor jongeren, ouders, professionals, leerkrachten en dus ook voor jou wanneer je er meer over wilt weten. Wat er ook is gebeurd, je kan bij hen terecht voor praktische hulp, advies en tips. Je kunt gratis en anoniem chatten, mailen en bellen. Kijk voor meer informatie op www.helpwanted.nl.
Wie ben ik?
Ze noemen mij een duizendpoot of een bezige bij. Ik ben Katrín en doe wat ik kan om de wereld een mooiere plek voor ons allemaal te maken. Dat doe ik natuurlijk niet alleen, maar het liefst samen met jou, zodat vele rimpelingen van liefde zich verspreiden over de wereld.
Wil je meer verhalen lezen van jongeren? Bestel dan nu de 3e druk van mijn boek ‘De juf die geen juf is’ via www.dejufdiegeenjufis.nl en je steunt dan gelijk de stichting ‘Het vergeten kind’.
