Gelukkig leven na de overgang – kan dat?

Het zonnetje schijnt door de ramen op ons gezicht. Heerlijk, op de loungebank. We laten de dag passeren. Ik vertel over de lol over een Facebookpost met 54 overgangsklachten. Ook over de lollige man die nog 40 andere kenmerken kan benoemen. Wie zal hij thuis hebben zitten? Mijn post met de geruststellende woorden ‘na de overgang word je weer gelukkig’ heeft effect. De vrouwen willen meer van me weten.

Wat weet jij van de overgang?
Mijn vrouw kijkt me verbaasd aan en vraagt: “Wat weet jij daar dan vanaf? Heb je overgangsklachten gehad?” Ik kijk verrast terug en zie geen twinkelingen in haar ogen. Verdorie, ze is bloedserieus. “Weet je dat dan niet meer?” zeg ik langzaam en verbluft. 

Haar wenkbrauwen gaan omhoog. Stomverbaasd pers ik de woorden uit mijn mond: “En…die bloederige toestanden. Je weet wel, die 2 x 365 dagen min 10 dagen opoe zijn. En de gynaecoloog, een vrouw, die lekker aan het schrapen is geweest in mijn baarmoeder en continu zei: ‘Oh, je doet het zo goed. Je ontspant je zo goed.’ Ondertussen stond mijn onderlichaam in vuur en vlam. 
Weet je dat echt niet meer?”

“Oh ja, dat is waar. Het ligt al weer ver achter ons.”
Pfff, als je denkt dat je man je niet snapt, nou je vrouw ook niet!

Kijk er anders naar
“Weet je hoe ik de overgang zie?” zei ze. “Het is een fase in je leven. En daar mag je doorheen.”

Zij, die lange tijd haar (mogelijke) overgangsklachten heeft ontkend. Ze staan niet in dat rijtje van 54. Misschien heeft de man met zijn lollige opmerking toch gelijk en zijn het er nog veel meer.

Ik was begin 40
Bij mij begon het al toen ik begin 40 was. Ik belde de dokter en somde mijn klachten op. Hij meldde rustig dat ik eraan moest gaan wennen dat het de overgang was. Oh, zo fijn, dat er een verklaring is als je je niet tof voelt. Een poos later zat ik voor hem, vertelde wat ik mankeerde en of dit allemaal wel bij die overgang hoorde. “Oh nee joh, je bent veel te jong voor de overgang.” Uh, kijkt hij wel eens in mijn dossier? Even geboortedatum checken, misschien?!

Overgang bestaat niet? 
Later stapte ik over naar een andere huisarts. Deze beste man vertelde me dat de overgang niet bestaat. Uh, ik ben de draad kwijt. Waar spraken die moeders, tantes en oma’s vroeger dan over? Ik heb de drama-verhalen allemaal gehoord. De overgang is echt geen moderne vrouwen verhaal.

Rennend
Ik zie het nog voor me. Mijn moeder, na een bezoek aan de markt, heel snel rennend. Ik wist niet dat ze dat kon. Direct naar boven met een spoortje bloed langs haar benen. Heb ik ook gedaan. Ik kwam dan niet van de markt af en wist wel dat ik heel hard kan rennen. Straaltjes bloed langs de benen waren niet nieuw voor me. Ik heb vaak gerend.

Wat ik voelde
Overgang bestaat niet? Nou het maakt me totaal niet uit welk woord je er voor gebruikt, maar HET bestaat. Als je denkt dat je moet stoppen met sporten en besluit om alleen maar te bewegen. Wat is dat? Als je denkt: wat doen vrouwen van 45, want je kent jezelf niet meer terug. En je ontdekt: ze doen vermoeiende pogingen om jong te blijven. Hoe heet dat? 

Ik berustte me er maar in dat het afgelopen was met de jeugd. Ik begon zelfs beetje oud te worden in en op mijn hoofd. Die grijze haren en rimpels kwamen snel opzetten. Daar kon ik nog mee dealen. Maar ik zag moekes rond mij heen ontstaan. Oh nee, dat is een schrikbeeld. En beetje wanhopig klampte ik me eraan vast dat ik geen kinderen heb, dus ook geen moeke kan worden.

Het komt goed
Mijn schoonzus, negentien jaar ouder, had beter nieuws. Meerdere keren herhaalde ze: “Meiden, het komt allemaal een keer goed. Je energie gaat na de overgang toenemen, echt waar.” Ik hoorde het aan, maar kon het niet geloven. 

Na je 50ste
Tja, die schoonzus heeft gelijk gekregen. Het was een feest om 50 te worden.  De laatste, ernstige klachten verdwenen uit mijn leven. De zin in het leven, met nieuwe plannen, kwamen terug. Soms bespeur ik bij mezelf dat ik weer wil sporten, in plaats van bewegen. Voel me vitaler op mijn 53e dan tien jaar daarvoor. De golven van het leven kabbelen langs mij heen. Relativeren is bijna eenvoudig geworden. Dat toverwoord ‘loslaten’ is opeens in mijn leven geïntegreerd.

Wijsheid doorleefd
Van de week zei een vrouw: “Elma is zichzelf. Elma is nu zen.” 
Ja, dat klopt. Ik voel wijsheid in me waar ik mee verder kan. Wijsheid die doorleefd is. En dan verdwijnen alle overgangsklachten uit beeld, want dit is prachtig om te voelen. Een tevredenheid over het leven, ook al waren de klappen soms hard. Ik kan er nu om lachen. 

Het is een fase
Misschien heeft mijn vrouw toch gelijk; die klachten zijn niet relevant. Het is een fase in je leven waar je doorheen mag lopen. Net zoals de puberteit. Of dat je als twintiger alle avontuurlijke dingen voor het eerst intens meemaakt. Later is het nooit meer hetzelfde. Of zoals je als vrouw van in de 30 tot bloei komt. Anders dan hoe ik nu bloei. Het is een fase.

Fluitend door het leven 
Vandaag hoor ik mezelf weer fluiten. Dat deed ik vroeger vaak. Fluitend door het leven. Ja, dat lijkt me weer fantastisch. Deze gedachte houd ik vast. Het mag. Het houdt me jong. Zo fijn, het leven na de overgang. Ik word er gelukkig van.

Mijn Elfje zegt het al:
Overgang
Grote vrees
Een moeke worden?
Drama heeft een heldin:
Wijsheid

9 thoughts on “Gelukkig leven na de overgang – kan dat?”
  1. Geweldig Elma. Zo herkenbaar. Jouw schrijven smaakt naar meer.

    En, het is heerlijk om niet meer te hoeven rennen. Hoewel, af en toe moet ik wat sneller lopen. 😅

  2. Daar heb ik wat aan zo’n blog. Verhelderend en duidelijk…… Nu kijken of die overgangsklachten zich nog gaan aanmelden.

  3. Natasia, over hoop gesproken waarover Joke een mooi Elfje schrijft: hoop dat je de lightversie van de overgang ontvangt;-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *