Een hachelijk avontuur in Granada

Eindelijk is het zo ver: de Schrijfweek Granada van Marije. Met het schrijven van mijn levensverhaal kan ik wel wat ondersteuning gebruiken. Het is warm als ik aankom en ik krijg meteen een heerlijk relaxt gevoel. Marije haalt me op van de luchthaven en brengt me naar het hotel waar ik deze week zal verblijven. De andere deelnemer gaat naar een appartement in een ander gedeelte van Granada. We zullen elkaar ongetwijfeld ontmoeten op verschillende plekken in de stad.

Ik voel me snel thuis in deze relaxte stad
Na een paar dagen van schrijven, coaching, lunchen met elkaar en genieten van deze relaxte stad, besluit ik om de grote kathedraal te gaan bezoeken. Het is het verstandigst om dit soort uitstapjes in de ochtend te doen omdat het erg warm is. En dus ga ik op stap. Het fijne van Granada is dat je je er snel thuis voelt. En inmiddels weet ik ook de weg te vinden; via het Alhambra bos wandel ik vanaf mijn hotel naar beneden, naar het centrum. De kathedraal is enorm groot en ik kom ogen tekort als ik binnen ben. Een overdaad aan gouden afbeeldingen, prachtige orgels en veel banken waarop je rustig kunt kijken naar al het moois.

De deur gaat niet open
Na een paar uur besluit ik om terug te gaan naar het hotel. Het wordt te warm en ik kan de middag dan weer besteden om verder te schrijven aan mijn levensverhaal. Het gaat goed en ik heb waardevolle tips gekregen. Als ik aankom in het hotel pak ik een bekertje water met citroen, dat klaarstaat in de lobby, en ik loop naar de lift. Derde verdieping indrukken en dan gaan de deuren dicht. De lift is niet groot. Je kunt er met twee volwassenen en een paar koffers in. Hij gaat naar boven en ik wil uitstappen. Maar de deur gaat niet open. Dan maar weer naar beneden. Maar ook daar gebeurt niets. Hij schiet omhoog, omlaag en komt met een klap tot stilstand. De deur blijft gesloten. Ik druk op de alarmknop en een scherp geluid laat hopelijk weten dat er een probleem is. Ik bonk op de deur en roep om hulp.

Zelfs met een koevoet lukt het niet
Ik begin nu bang te worden, want het is warm in deze kleine ruimte en hoelang heb ik nog lucht om te ademen? Het personeel heeft gehoord dat er een probleem is en probeert me gerust te stellen. Er wordt getracht om de lift van buitenaf te openen, maar dat lukt niet. In de spiegelwand van de lift zie ik mijn angstige ogen. Er moet een monteur komen en die zal er over tien minuten zijn. Maar dat wordt veel meer. Ze proberen een koevoet tussen de liftdeur te zetten, maar dat mag niet baten. De monteur is er nog steeds niet. Ik voel de spanning in mijn lijf stijgen.

De bloeddruk is torenhoog
Na lage tijd, voor mijn gevoel, komt de monteur. Ik hoor wat gerommel en dan gaat de deur open. Het hotelpersoneel en de beveiliging helpen me naar buiten. Ik tril hevig en de tranen lopen ongewild over mijn wangen. Ze parkeren mij meteen in een stoel en geven me water, veel water. Er liggen drie flesjes op mijn schoot. Ook wordt er warme thee gehaald, maar ik tril zo hevig dat dat even moet wachten. Iemand wuift me koelte toe met een waaier en de beveiligers gaan een dokter halen. Die is er vrij snel en begint mijn bloeddruk op te meten. Die is torenhoog, maar dat is ook niet verwonderlijk. De arts onderzoekt mij verder en neemt nog eens de bloeddruk op. Nog veel te hoog volgens hem en hij besluit het ziekenhuis te bellen voor overleg. Daar adviseren ze een kalmeringstabletje, dan moet het na een uur beter met mij gaan.

Een dienblad met heerlijk eten
Langzaam kom ik weer een beetje tot mezelf. Eindelijk kan ik zonder te trillen weer staan en ik ga naar mijn kamer, wel via de trap. Ik ga even op bed zitten en realiseer me dat het goed is afgelopen. Na ee uurtje gaat het inderdaad beter en er wordt op de deur geklopt. Het personeel brengt een dienblad met een heerlijke salade, weer water, een tosti ham/kaas en wat zoetigheid. Ik moet even eten, want dat is goed voor mij. Ik kom tot rust en merk dat mijn hartslag weer normaal wordt.

Nog niet in de lift
De volgende dag vind ik op mijn kamer een lief briefje, chocola en weer een flesje water. Ik kan een waterwinkeltje beginnen. Het gaat goed, alleen durf ik nog niet in de lift, ook al zie ik andere mensen dat wel doen. Het zijn nieuwe gasten die niet weten wat er is gebeurd.

Verontschuldigingen en goede zorgen
Dan komt de dag van vertrek. Hoe ga ik dat doen met mijn koffer? Drie verdiepingen naar beneden is teveel om te sjouwen. Geen probleem. Iemand van het personeel zal hem halen. Ik besluit om ook mee te gaan. Thuis is er ook een lift, want ik woon op de vierde verdieping. Als ik weer word opgehaald door Marije, biedt het hotelpersoneel nog een keer hun verontschuldigingen aan en ik bedank hen voor de goede zorgen. Wat een bizarre gebeurtenis, maar het is gelukkig goed afgelopen.