Een grijns van oor tot oor

Het is koud, waterkoud. Grijs en grauw mistroostig weer. Over het algemeen word ik hier behoorlijk depressief van. Onze hond Tinker en ik lopen richting de polder. Ik trek mijn jas nog maar eens stevig om me heen. Voel ik nou een druppel? Ook dat nog. In mijn hoofd loop ik alle to do’s op te sommen die ik vandaag nog wil doen. In ieder geval boodschappen. Ik vink het boodschappenlijstje in mijn hoofd af en laat me gestaag door Tinker van links naar rechts trekken. Al naar gelang het onzichtbare geurspoor dat hij lijkt te volgen.

Wat dwarrelt daar nou?
We wandelen vandaag een andere route. Eerst de woon- en autoboulevard op om daarna de polder in te lopen. Tinker houdt zich vooral bezig met het zoeken naar alles wat eetbaar is. Met zijn zes maanden is hij daar al behoorlijk bedreven in en ik probeer de wereld door zijn ogen te zien. Ik merk dat ik al wandelend opknap door zijn kijk op de wereld.

‘Wat dwarrelt daar nou? Het is een blaadje, oh daar kan ik ook in bijten. Zou het eetbaar zijn? Nee, bah toch niet. Maar hey dat ruikt wel lekker.’ Al wroetend in de natte kleffe aarde volgt hij zijn nieuw ontdekte geurspoor. Ik check weer een volgende to do: poten goed schoonmaken als we thuis komen. Op ons gemak lopen we langs de autodealer richting de polder. 

Mijn hoofd klaart op
Tinker weet het al: ‘daar op het hoekje, daar mag ik los. Krijg ik eerst wat lekkers en dan mag ik….’ Zodra we op de hoek zijn, gaat hij gelijk zitten als ik stop. Ik beloon hem met wat lekkers en laat hem los. “Vrij!” roep ik. En weg is hij. Hij rent niet, nee hij sprint over het polderlandschap, stoppend om hier en daar geuren op te pikken. Want misschien is er wel wat te eten, of nog leuker, een veldmuisje of een kikker, die bewegen, dat is gaaf. Van zijn dartele gedrag en hevige gekwispel klaart mijn hoofd op. Ik grinnik om zijn onhandige sprongen. 

De waterkippen ontsnappen maar net
Ik pak zijn nieuwe speeltje, een mini tennisbal uit mijn zak en knijp erin. Een scherpe piep laat zich horen. Tinker stopt direct en is alert. ‘Hey, dat geluidje ken ik…’ En hij sprint mijn kant op. Ik gooi het balletje en Tinker sprint erachteraan om het in de loop te pakken, wat natuurlijk mislukt. Hij loopt weer terug om het te pakken en komt dan weer hevig springend en kwispelend terug. 

We passeren links van ons een sloot waar eenden en waterkippen zwemmen. De waterkippen vindt Tinker het meest interessant, waarschijnlijk omdat ze niet heel snel zijn en net van dat roodbruine gevaarte kunnen ontsnappen naar de andere kant van het water. Gelukkig laat Tinker zich door mij afleiden door hem wat lekkers te geven en zijn balletje weer te gooien. Ik zie het tafereel al voor me. Tinker die achter de waterkippen aan rent en vervolgens denkt dat hij over water kan lopen. Gelukkig gaat het net goed. 

Na gisteren zal hij toch niet…..
Tinker laat zijn balletje voor mijn voeten vallen en springt al dartelend richting de waterkant. Ik denk nog bij mezelf, nee toch… na gisteren zal hij toch niet… En plons daar gaat Tinker, koppie onder, onder het kroos. Verschrikt komt hij boven het water en het kroos uit en zwemt in een lichte paniek richting de waterkant aan de andere kant van de sloot. Hij bedenkt zich en komt – godzijdank – toch aan mijn kant de sloot uit. Hij schudt zich uit en weg is hij. Droog sprinten. Ik kan niet stoppen met lachen. Jammer dat ik mijn telefoon niet bij me heb om het te filmen. Hij blijft heen en weer sprinten en is niet te houden. Uiteindelijk weet ik hem over te halen met een beloning en lijn hem aan. Ik schrap mijn to do lijstje. Thuis dan maar eerst in bad.

Mijn dag kan niet meer stuk
Met een grijns van oor tot oor, die naar alle waarschijnlijkheid de hele dag op mijn gezicht zal blijven plakken, lopen we naar huis. Mijn dag kan niet meer stuk. 

4 thoughts on “Een grijns van oor tot oor”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *