Een dynamische massage in de Peruaanse bus

Ik zit in een busje op een hobbelige bergweg. We zijn in Peru en onderweg van Cusco naar Agua Calientes. Ik voel alles trillen, alsof mijn huid los om me heen hangt. Het voelt wel lekker moet ik zeggen en het ontspant mijn vastzittende nek. Zeker als ik meega in de bewegingen en me niet verzet, mijn spieren aanspan. Als ik mijn ogen sluit, is het fijn om te voelen. Het lijkt een beetje op een spannende dynamische massage. 

Ik krijg het er warm van
Als ik mijn ogen open en naar buiten kijk, zie ik prachtig groen, stroompjes water naar de rivier beneden in het diepe ravijn. Het is heel mooi, zeker. Ik vind dat ook best eng, de weg is hoog en smal vlak langs de bergwand. Met forse haarspeldbochten gaat de bus hoger en lager rond de bergen. Het heeft geregend, de weg is niet geasfalteerd, maar van steen, zand en modder. Ziet er glibberig en glad uit. Ik voel me gespannen zitten en voel elke hobbel. Ik krijg het zweet in mijn handen, trek mijn trui uit, zo warm krijg ik het ervan. We komen in de mist van de wolken, we rijden hoog op de berg. 

Ik kijk
Ik kijk de andere kant op om mezelf af te leiden. Gelukkig is de bergwand ook het bekijken waard. Tussen de verschillende kleuren steen groeien er allerlei planten. Groot en klein. Van soorten mos tot grote struiken met gele bloemen. Een lust voor het oog. Er komen waterstroompjes uit de bergwand, hoe mooi! We rijden er in vlot tempo langs. Ik wil alles zien, het is zo’n mooi gebied in het Andesgebergte.

Ik ruik
Het raam van de auto gaat open, ik ben vast niet de enige die het warm heeft! Daarmee komt de geur de bus in. Ik ruik het groen, of nee ik ruik frisse lucht, een lekkere geur die goed voelt. Het maakt me wat koeler, dat is fijn, want ik vind het best een spannende rit. 

Relativeren om te durven vertrouwen
We moeten stoppen, er zijn wegwerkzaamheden. We moeten wachten tot de weg vrij is. Precies op het goede moment voor mij staan we dus even stil. Kan ik het relativeren. Dat er dagelijks veel busjes zonder problemen over deze weg gaan, dat er nauwelijks ongelukken plaatsvinden. Dat ik mag vertrouwen dat het nu ook goed zal gaan. En genieten van de supermooie vergezichten in de diepte. 

Dan stap ik uit, besluit ik
Er blijkt een rotsblok op de weg te liggen. We kunnen er niet door. Wat nu…? Draaien is geen optie, toch? Maar de chauffeur gaat wel wat achteruit. Als hij gaat draaien, stap ik uit, besluit ik. En pas weer in als de bus andersom staat. Maar dat gebeurt niet. Er komen meer auto’s en iedereen staat stil. En wacht. Na een kwartiertje komt er een bulldozer de bocht om. Die heeft de weg vrij gemaakt. We kunnen verder rijden. Met luid getoeter groeten de chauffeurs en werklui elkaar. We rijden weer. 

Overgave doet ontspannen
Ik sluit mijn ogen en beweeg mee met het gehobbel. Ik geef me eraan over. Voel de ontspanning. Ik geniet van de loszittende huid en zet mijn angst voor een ongeval overboord, het helpt me niks als ik het vasthoud. Ik ga met mijn aandacht naar wat ik voel en de trillingen relativeren en ontspannen. Dat is fijn, net als bij een dynamische massage.

Wil je eens een echte dynamische massage ontvangen? Maak een afspraak om eens de ontspanning op deze manier te voelen.

1 thought on “Een dynamische massage in de Peruaanse bus”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: