Het is maandagmiddag en het boek Vergeten vrouwen lonkt naar mij. Alsof het zegt: Ik lig hier nu al twee maanden op je tafel en je bent nog steeds niet aan mij begonnen. Dat is waar. Ik heb de schrijfster Kristin Hannah dit voorjaar ontdekt en als ik eenmaal in één van haar boeken begin, wil ik alsmaar verder lezen. Dat is ook precies wat me tegenhoudt om te beginnen: ik neem er de tijd niet voor. Zeker niet op een doordeweekse middag. Ik wil wel, maar er is altijd iets anders dat voorrang krijgt. Meestal werk, soms een film en vandaag zelfs het huishouden.
Oude overtuigingen?
Wat is dat toch, vraag ik mezelf af. Waarom duik ik niet gewoon in dat boek? Het gebeurt me best vaak. Boeken kunnen tijden op mijn tafel liggen voordat ik erin begin. Terwijl ik er zo van geniet als ik eenmaal in het verhaal zit. Is het iets met een oude overtuiging? Dat ik eerst moet werken voordat ik mezelf de luxe van lezen gun? Lui op de bank liggen lezen, mag dat zomaar? hoor ik mijn moeder bijna in gedachten zeggen.
Onverwachte emoties tijdens de massageworkshop
Ik moet ineens denken aan gisteren. Ik gaf een massageworkshop van een hele dag. Een leuke groep mensen deed enthousiast mee. De aanrakingen maakten nogal wat los. Grenzen voelen, heerlijk ontspannen en ook onverwachte emoties die plotseling heel sterk kunnen zijn. Rita liet haar tranen met moeite lopen, totdat ze niet meer te stoppen waren. Ze vertelde wat er aan de hand was en wat haar zo raakte. Ergens was ze ook blij dat het verdriet er nu uitkwam. Dat het er mocht zijn, in deze groep. Ze waardeerde dat en tegelijk voelde ze zich wat ongemakkelijk met al haar tranen.
Wel het verlangen, maar geen tijd
Vorig jaar had ze al aangegeven dat ze graag de massageopleiding wilde gaan doen. Vanwege een nieuwe baan had ze dat toen niet gedaan. Gisteren vertelde ze dat het nog steeds op haar wensenlijstje staat. Zeker na de ervaringen van deze dag. Ze wil het eigenlijk heel graag. Maar ze heeft geen tijd. Ze heeft een fulltime baan, is voorzitter van een vereniging, doet een deeltijdopleiding en heeft ook nog een extra klus aangenomen op haar werk.
“Echt geen tijd,” zei ze. “Hoe graag ik het ook zou willen.” Ik snap het. En toch snap ik het ook niet. Want als je lijf hunkert naar rust en aanraking, als je merkt hoeveel het met je doet en hoeveel er kan stromen als je daar ruimte voor maakt… zou je daar dan niet juist tijd voor willen maken?
Ik gebruik precies hetzelfde excuus
Daar zit ik dan, met mijn boek op tafel. Want is dat niet precies hetzelfde? Ik verlang ernaar om te lezen. Ik weet hoe heerlijk ik het vind als ik eenmaal in zo’n verhaal zit. En toch geef ik steeds iets anders voorrang. Niet omdat ik geen tijd heb. Er is altijd wel iets dat moet. Of geef ik mezelf geen toestemming? Mag ik gaan lezen omdat ik het fijn vind? Zonder dat het meteen nuttig hoeft te zijn?
Terwijl ik dit schrijf, ligt het boek nog steeds naast me. Twee maanden inmiddels. Misschien wordt het tijd om het open te slaan.
Jezelf toestemming geven
Hoe zou het zijn als je jezelf wat vaker toestemming geeft om tijd te maken voor wat je goed doet?
In mijn massageworkshops bij Mazzaze hoef je even niets te moeten. Je mag ontdekken, aanraken, ontvangen en genieten. Kom het eerst eens ervaren tijdens de Mazzaze-workshopdag.
