In februari van dit jaar ontving ik een mail met praktische informatie over het jubileumconcert van de band Di-rect in de Kuip. Dat ik dit had geboekt, bijna een jaar eerder, was ik haast vergeten. Dan is dat voor mij echt een onverwacht cadeautje wat het leven zo leuk maakt! Afgelopen week was het zo ver.
Samen met mijn oudste dochter vertrek ik aan het begin van de avond richting het Rotterdamse stadion. Poe, het is wel heel warm! Hoewel we liever op het veld staan, ben ik nu blij met onze zitplaatsen. We zijn er vlot en nadat we onze waterflesjes hebben gevuld zoeken we onze plaatsen op. We ontdekken dat we tussen twee forse dames zitten en wel heel dicht op elkaar. Niet echt prettig met deze warmte en ik merk dat ik daar stevig van baal. Mijn buurvrouw is blijkbaar ook niet blij met de situatie, want zij is al snel verdwenen. Nu ben ik ontspannen. Het feest kan beginnen!
Di-rect is de hekkensluiter in de Kuip
Voordat de band binnenkomt kijken we op de schermen naar een stukje historie. Op 20 februari 1978 trad Bob Dylan als eerste artiest op in de Kuip met in het voorprogramma Eric Clapton. Daarna volgden andere grote namen als The Stones, Bruce Springsteen, Michael Jackson, Madonna en nog vele anderen. Helaas zal Di-rect de hekkensluiter zijn. Na het concert van morgen zullen er geen concerten meer plaatsvinden in het Rotterdamse stadion, vanwege nieuwbouwprojecten en overschrijding van geluidsnormen. Ik vind dat zo jammer, en dat is echt een understatement.
You’ll never walk alone
Als de band binnenwandelt klinken de tonen van ‘You’ll never walk alone’, het lied dat Feyenoordsupporters zingen voor en tijdens de wedstrijden en onlosmakelijk verbonden is met de voetbalclub en het stadion. De tekst is bekend, alle mensen zingen mee. De sfeer zit er hierdoor gelijk goed in! We zijn hier allemaal met hetzelfde doel: kijken en luisteren naar het optreden van deze band. Ik geniet van het gevoel van saamhorigheid dat hierdoor ontstaat.
Het hele stadion zindert
Het ene nummer is voor mij bekender dan het andere, maar ik geniet van de muziek van de band, ondersteund door een heus strijkorkest, en de prachtige stem van zanger Marcel Veenendaal. We dansen, springen, klappen, er zijn vlammen, vuurwerk en gekleurde papiersnippers die de lucht in worden geblazen. Deze special effects maken het concert spectaculair! Het hele stadion zindert van de warmte en de energie.
Een gezellige chaos
De tijd vliegt om en dan is het ineens voorbij. Moe maar zeer voldaan lopen we het stadion uit. Je kunt je de chaos voorstellen wanneer 50.000 mensen tegelijkertijd het stadion verlaten, het is echter gezellige chaos. Er wordt nagekletst en gezongen, ik voel nog steeds dat gevoel van samen. Deze 50.000 mensen hebben samen iets bijzonders meegemaakt, we delen een unieke ervaring.
Ieder voor zich
We slenteren naar de tramhalte, waar al heel wat mensen staan te wachten, en sluiten aan achter in de rij. Er komen wat trams, maar bij lange na niet genoeg om al die mensen in korte tijd te vervoeren. Naarmate het wachten langer duurt, verandert de stemming. De gemoedelijke sfeer is ineens weg. Grote groepen mensen sluiten niet achteraan in de rij aan, maar lopen de wachtende mensen lachend voorbij. Ik bekijk het met verbazing en voel me ook een beetje verdrietig. Waarom doen mensen zo? We zijn allemaal moe en willen allemaal naar huis. Het samen zijn is vergeten en heeft plaats gemaakt voor ieder voor zich en dat voelt voor mij niet fijn.
Een kater-gevoel
Deze actie geeft reactie; er wordt geduwd en getrokken en sommige mensen proberen te voorkomen dat anderen voordringen. Ik schrik op uit mijn gedachten als ik mijn dochter fel hoor reageren op de man die achter haar staat en haar zomaar uitscheldt. Met een kater-gevoel schuifel ik samen met mijn dochter langzaam naar voren tot we, na bijna 40 minuten, eindelijk een plekje in de tram hebben bemachtigd.
Afspiegeling van onze maatschappij
In de tram laat ik de avond de revue passeren. Voor mij voelt de energie van samen veel fijner dan de energie van ieder voor zich. Wat zich hier in het klein afspeelde is in mijn optiek een afspiegeling van onze maatschappij. Wat zou er gebeuren als mensen wat meer rekening zouden houden met elkaar? Als we een ander behandelen zoals we zelf behandeld willen worden? Zou de wereld niet wat mooier worden als we proberen ons hart te laten spreken, zodat we op een prettige manier kunnen samenleven? Iedereen kan bijdragen, welke stap zet jij?
