Dit is pas me-time in het kwadraat

Dag drie van de schrijfweek in Granada start ik wederom met het trekken van een kaart. ‘Hoe kun je jezelf meer openstellen voor meer steun?’ Dit is de vraag die ik krijg bij de kaart Sterrenbroeders. Tijdens de rouwcoaching bij Mirjam Diepenbrock kwam dit thema al naar boven. Ik hoef niets meer te fiksen. Ik hoef even niets, ik mag er gewoon zijn. Dat lijkt gemakkelijk, maar voor mij is dat een uitdaging. Mijn reisgenoot en vriendin Monique maakt het me heel gemakkelijk. Ze verwacht niets. En ik, ik mag me onderdompelen in me-time.

De hamam, een compleet andere wereld
Dat begint pas goed tijdens ons uitstapje naar de Hamam Baños de Elvira Granada. Een absolute aanrader voor als je naar Granada gaat. Gastvrouw Carmen legt ons helemaal in de watten. We schuiven in de blauwe flip flops (die iedereen past) en hebben een eigen haakje voor onze handdoek. Dit is beslist geen commerciële sauna waar massa’s mensen in kunnen, zoals we in Nederland vooral zien, maar heerlijk kleinschalig, waar je een tijdspanne boekt en op je gemak alles kunt doen en beleven.

Ik voel me omhelsd
Zodra ik binnenkom, ontwaar ik mij in een totaal andere wereld. Het warme bad lonkt. En zodra ik me na de rondleiding in het water laat zakken, voel ik bij iedere stap die ik neem verder het bad in, dat het warme water me omsluit. Nee ik zeg het verkeerd: ik voel me omhelsd, een warm welkom. Ik laat me heerlijk wegzakken.

De gedachten laten me eindelijk los
De geuren van de wierook samen met het warme water brengen mij in andere sferen. Langzaam begint mijn lichaam te ontspannen, laten de gedachten me eindelijk los. Ik open mijn ogen en zie de rode muur met boogjes, dezelfde kleur als ik in mijn vorige huis op de muur had. Ik vermaan mezelf om in het hier en nu te blijven, vooral intens te genieten op deze heerlijke plek. Ik sluit opnieuw mijn ogen en voel me nog meer wegzakken. Ik merk dat ik me nu helemaal kan overgeven aan de warmte, het water dat me opneemt, gedragen als een baby met geuren uit verre mysterieuze oorden.

Een tintelend gevoel op mijn huid
Langzaam ontwaak ik uit mijn cocon. Loom rek ik me uit en drijf naar het midden van het bad. Nu maar eens het bad uit. Het minder prettige deel, bedenkt mijn hoofd, is het koude bad dat op ons wacht. Volgens Carmen nodig om de bloedvaten open te zetten, alles lekker te laten stromen in je body. Alles mag in de flow komen. Ik stap in het koude water, het zorgt voor een tintelend gevoel op mijn huid. Langzaam ga ik zitten in het ondiepe bad naast Monique. Ik verzamel moed om te gaan liggen. ‘Ga ik dit echt doen?’ Ik kijk naar mijn vriendin en ze moedigt me met haar ogen aan. Ik ga het doen. Ik doe het langzaamaan, eerst mijn bovenlichaam. Zodra het koude water mijn bovenlichaam verkoelt, tintelt mijn hele lichaam van mijn tenen tot aan mijn nek. Daarna leg ik mijn hoofd en oren in het water en ik voel totale ontspanning. Helemaal zen.

Alles in Moorse stijl
Zodra ik de kou voel, stap ik het bad uit. Bij het barretje staan de stukjes meloen, chocolade en heerlijke gezoete Marokkaanse thee al voor ons klaar. We nemen plaats in de ruimte naast het kleine barretje. Het is afgeschermd met een soort raamwerk, ook weer in Moorse stijl. Ze vormen een eenheid met de boogjes van de muren, het kleurrijke tegelwerk op de vloeren en bankjes. De mooie ronde tafeltjes met prachtig houtsnijwerk en glazen platen maken het af met de ronde kleurrijke glazen bollen waar nog echte kaarsjes in branden. Door de sfeer, de wierook, de rust, de thee en de zoete lekkernijen dwaal ik af in mijn innerlijke wereld. 

Verbinding met mijn overleden moeder en vader
In mijn innerlijke wereld voel ik me veilig, daar kan alles, daar mag ik gewoon zijn en ga ik als ik hulp vraag. Dilemma’s die ik ervaar of vragen over thema’s die mogelijk niet bij mij horen. Nu ben ik er om verbinding te maken met diegenen die er niet meer zijn. Het is niet gepland, het gebeurt gewoon. Ik zoek vooral de verbinding met mijn moeder en vader. Ook voor hen heb ik weinig aandacht gehad de laatste tijd, nou zeg maar gerust de laatste jaren. En ik mis ze. Ik weet, mijn vader is altijd aan mijn zijde als ik op pad ga, hij houdt me veilig. Mijn moeder is aan mijn zijde als ik op zielenreis ga, zij stelt me gerust.

Ik geef het met oprechte liefde door
Ik maak verbinding met een bijzonder doel. Ik wil graag teruggeven wat ik in de voorouderlijn heb meegekregen. Niet perse van mijn ouders, maar van mijn voorouders. Vooral dat wat mij niet meer dient. Ik spreek in gedachten mijn dank uit, voor de onvoorwaardelijke steun en zorg. En ik geef terug wat ik niet meer nodig heb, het mag doorgegeven worden aan een ander in de lijn die het wel nodig heeft. Ik geef het met oprechte liefde door. Het is fijn. Ik heb het gevoel dat ze allebei bij me zijn in de hamam. Voor mijn vader niet iets gebruikelijks, hij heeft zoiets nog nooit gedaan voor zover ik denk te weten. Ik voel anderen van mijn familie ook nog voorbijkomen om te groeten en dan is het voorbij. Ook Monique die naast me zit, doet haar ogen open. We zeggen niets, het hoeft ook niet, het is goed zo.

Een verkwikkend gevoel
Dan wacht ons het Turkse stoombad, één van mijn favoriete baden. De heerlijke eucalyptus en het stoom doen me goed, ik voel het door heel mijn lichaam gaan en het geeft een verkwikkend gevoel. Hierna volgt weer het koude bad, dit keer doe ik het als opgieting, voor nu fijner, mijn lichaam heeft het al wat kouder. De hamam-ervaring sluiten we af met een fijne ontspannende massage. Vooral mijn schouders zitten vol spanning en krijgen extra aandacht van de professionele masseuse. Ik zou heel graag nog even willen blijven, maar ja, er wachten ons nog andere fijne momenten vandaag.

Granada heeft iets magisch
Als Monique en ik buiten komen, deel ik mijn ontmoeting met mijn ouders. Tot mijn verrassing heeft zij zelf een soortgelijke ervaring; we staan paf. Dit is niet iets dat ons regelmatig overkomt, het is een nieuwe en unieke ervaring. Granada heeft ook echt iets magisch, dat ontdekken we wederom als we de maandag daarop naar de Sacromonte – de zigeunerwijk met de grotwoningen gaan. Voor nu volgt er nog veel meer me-time. Shoppen, vino y tapas!

Maak een feestje van het leven
Ik neem me voor meer bewust te vragen om ondersteuning van anderen. Niet alles zelf en vanzelf te willen doen. En als iemand wil en komt helpen, dan maken we gelijk een klein feestje van het leven, met fijne muziek, lekker eten en goede gesprekken. Zelf de slingers ophangen maakt het leven zoveel fijner en leuker.