De weg van clown Toosje naar het podium 

In de clown ontmoeten een ‘hoofdkleur’ en een ‘tegenkleur’ elkaar. De clown zit niet in de ideale mens, maar juist daar waar het schuurt. Mijn clown doet een appèl op mijn innerlijke wereld. Het is een zoektocht naar aspecten en contrasten in mijzelf, wat anderen zien en wat ik van binnen voel. 

Een sterke mimiek
Tijdens het spelen ervaar ik telkens dat tekst mij naar mijn hoofd brengt. Dan ga ik denken en raak ik weg van mijn gevoel. Mijn clown maakt wel geluiden en heeft een sterke mimiek. Ik word blij van het naar buiten laten komen van wat zich van binnen afspeelt. Ik merk dat de energie stroomt in het samen spelen met mijn mede clowns en allengs minder wordt alleen. Een bekend terrein tussen eenzaamheid en verbinding. 

Identificeren met de kat/poes 
Wanneer we een dier moeten kiezen waarmee we ons kunnen identificeren, kies ik voor de kat/poes. Daardoor kom ik dichter bij haar eigenschappen. De kat is nieuwsgierig, verdedigend en als het vertrouwen goed is, komt ze uit de boom om in verbinding te gaan en zich te laten (aan)raken. Om vervolgens van blijdschap en genoegen te spinnen. Daar kan ik mij helemaal in vinden. 

Stevig geaard 
Ik ontdek met de loopoefeningen over tempo dat Toosje een wisselend tempo heeft, passend bij haar mood. Als ze loopt, heeft ze haar armen gebogen in 90 graden en haar schouders iets opgetrokken. Ze loopt niet zwaar, maar wel stevig geaard. Daarentegen is ze niet erg doelgericht. 

Ze is een beetje wereldvreemd
Toosje is wakker en alert, pienter en observerend, introvert en wat timide, onschuldig en onderzoekend, maar ook een beetje ondeugend. Van binnen borrelt het volle leven, pure levensvreugde en intense energie. Soms in stilte en af en toe luidruchtig. Ze is een beetje wereldvreemd en weleens een beetje de weg kwijt, eigen-wijs ook en dat is zichtbaar in het kostuum.

Haar kostuum
Ze draagt bergschoenen en een rode legging met daaroverheen een felgekleurd badpak met grote bloemen, een muts en een hoofdlampje. Op het eerste gezicht een onsamenhangend geheel. En juist daar zitten mijn essentiële kwaliteiten: daadkracht, zelfvertrouwen, stevige zachtheid en humor.  

Er ontstaat een verhaal
De act krijgt steeds meer vorm door al deze oefeningen. Er ontstaat een verhaal dat raakvlakken heeft met mijn gewone leven en waarin ik de clown een oplossing laat vinden. Mijn act bestaat uit meerdere scenes waardoor ik steeds tussen andere acts weer zichtbaar ben. Aan het eind gaat mijn laatste scene over in de slotscene, waarbij alle andere clowns weer opkomen en we gezamenlijk het toneel af gaan.

Een evoluerend traject  
Dan komt het aan op spelen, feedback, weer spelen, filmen, feedback en dan nog eens spelen. Het is een evoluerend traject, steeds weer openstellen en aanpassen zonder mijn eigen verhaallijn te verliezen. Dat valt niet altijd mee. Steeds weer terug naar mezelf. Intussen heeft zich ook een duo-act ontwikkeld met een andere clown, die komt bijna als vanzelf, alleen het slot laat een beetje op zich wachten. Gelukkig komt er spontaan een verrassend eind, echt des clowns. 

De grote dag
Dan breekt het weekend van de presentatie aan. Zaterdag (technische) doorloop en hier en daar nog een beetje bijschaven. Fijn om alvast een keer op het toneel te spelen. Ineens is het zondagmiddag en gaan de deuren van de Vrije school open. Het publiek – familie, vrienden en andere belangstellenden van de zes afstuderende clowns – stroomt naar binnen. Het loopt allemaal gesmeerd en ik geniet met volle teugen van het contact met het publiek. Dit is essentieel voor de clown, heel anders dan voor een acteur. Die speelt een rol in een andere wereld, maar de clown is interactief met wat er in het publiek gebeurt.

Daverend applaus
Met rode wangen en een super blij gevoel nemen wij het daverend applaus in ontvangst. En bij de thee de enthousiaste reacties, bloemen en felicitaties. Zo komt er een einde aan de tweejarige basisopleiding voor clown Toosje.