De ultieme niks-week

We zitten midden in de week tussen kerst en nieuwjaar. Ik hou ervan. De kerst-drukte, de gezelligheid, het regelen en heen en weer rijden, het koken en cadeautjes inpakken… Het is allemaal voorbij en we nemen de tijd. Alsof de tijd zelf even haar schouders ophaalt en zegt: doe maar rustig nu. De kerstdrukte is voorbij, de visite is weer weg, de koelkast staat nog vol met restjes, en de agenda is lekker leeg. Een heerlijke tussentijd om aandacht te hebben voor jezelf en voor elkaar, tijd om bij te komen. Niks moet en alles mag.

Niemand weet precies welke dag het is
Het is de week waarin niemand precies weet welke dag het is. Waarin ontbijt zomaar overgaat in lunch. Waarin je nog zonder gène een kersttrui aan kunt trekken en onder een dekentje op de bank kunt ploffen, maar ook alweer voorzichtig nadenkt over opruimen en leuke dingen doen. Gewoon omdat het kan. Deze week ademt ruimte en traagheid. En precies dat maakt ‘m zo waardevol.

Het oude is voorbij, het nieuwe is nog niet
Het is zo’n tussen-tijd waar het oude al wel zo’n beetje voorbij is en het nieuwe nog niet is. Het oude jaar voelt eigenlijk al afgesloten, ook al zijn niet alle losse eindjes netjes afgehecht. Vaak zit er dankbaarheid en melancholie in, verdriet en aanvaarding, rust en nieuwsgierigheid. Het nieuwe jaar is er nog niet, het klopt nog niet op de deur met frisse energie en goede voornemens.

Ergens daartussen bewegen wij ons. Met dankbaarheid en melancholie die hand in hand blijken te gaan. Met een vleugje verdriet, wat rust, en af en toe een lichte verwarring over wat we nu eigenlijk voelen. Het is geen grote balans, geen evaluatie. Het is gewoon zijn. Het is dus gewoon de perfecte week om helemaal in het nu te zijn. Niks moet en alles mag. Als je dat ook van jezelf mag, uiteraard.

Het leven heeft even op pauze gedrukt
Deze week doet me denken aan de tijd tussen twee banen. Je hebt afscheid genomen; je laptop en toegangspas zijn ingeleverd, maar je nieuwe baan begint pas over twee weken. Je wekker staat uit, je mailbox zwijgt en ergens vraag je je af wie je ook alweer bent zonder functieomschrijving. Het voelt vrij en ongemakkelijk tegelijk. 

Het doet me ook denken aan dat gevoel na een flinke storm. De plantsoenen en tuinen liggen vol met blaadjes, takken en troep, de schade is zichtbaar. De wind is gaan liggen, maar de zon laat zich nog niet zien. Alles ademt rust, maar ook iets onbestemds. Het is stil, maar niet leeg. Je voelt: er komt iets nieuws, alleen mag het nu nog even wachten. Zo voelt deze week ook. Alsof het leven voor een moment op pauze heeft gedrukt.

Verteer-tijd nemen
Wat ik zo fijn vind aan deze tussentijd is dat ze geen verhaal van me vraagt. Ik hoef er niets van te maken. Het hoeft niet productief, inspirerend of leerzaam te zijn. Ik hoef niets te begrijpen of te verbeteren. Deze week is geen voorportaal naar een betere versie van mezelf. Het is meer een parkeerplaats. Even stilstaan, motor uit, zonder meteen te weten waar naartoe. Een moment van verteren voordat je weer de keuken ingaat voor een nieuwe maaltijd. 

Ik merk dat er juist in deze dagen van verteren van alles boven kan komen drijven. Gedachten die ik het hele jaar heb genegeerd. Gevoelens die zich keurig hebben aangepast en nu zachtjes op de deur kloppen. Niet om actie, maar om aandacht. En ja, dat kan ongemakkelijk zijn. Maar misschien is dat geen probleem. Misschien is het juist een teken dat het leven even niet overstemd wordt door drukte en plannen. Dat er ruimte ontstaat. Ook al weten we nog niet waarvoor.

Zacht landen voordat we weer doorgaan
Deze week voelt voor mij daarom niet als de opmaat naar een nieuwe start, maar als een zachte landing. Geen groot nieuw begin, geen frisse sprint vooruit. Meer een zacht neerploffen. Even mens zijn, zonder stappenplannen, voornemens en lijstjes. Met rommel, met verlangen, met rust en lichte verwarring. En ergens diep vanbinnen het vertrouwen dat het nieuwe jaar zich vanzelf wel aandient. Tot die tijd is dit genoeg. Meer hoeft het niet te zijn. 

Als dat ongemakkelijk voelt, dan doe je het waarschijnlijk precies goed. Ik wens je nog een paar heerlijke ultieme niks-dagen en alle moois en liefs voor het nieuwe jaar.