De raadsels van ons brein

Er zijn verhalen die ineens boven komen en dan verteld mogen worden. Zo ook deze. Het geeft een inkijkje in het leven van mijn vader. Hij had een vorm van dementie en hierdoor ook een afasie- en apraxie stoornis ontwikkeld. Je kun dan de woorden die je wilt zeggen niet uitspreken en onder andere allerlei dingen met elkaar gaan verwarren.

Hij begint te zingen uit volle borst. Welk tijdstip het is, maakt hem niet uit. ‘Piet Hein, Piet Hein, Piet Hein zijn naam is klein…’ Eindeloos blijft hij zingen. Middenin de nacht, ’s ochtends vroeg, het maakt hem niet uit. Als hij zingt, is er rust. Rust in zijn hoofd. Het is bekend wat hij zingt en daardoor lekker vertrouwd. De gedachten fladderen niet langer door het hoofd. Hij is. Meer is er niet nodig. Geen dingen waar hij de naam niet van weet of twijfelt hoe het ook al weer werkt.

Een gedachte komt langs en gaat weer, het is bijna niet te pakken. Waar is hij? Oh ja, daar staat zijn stoel. Lekker even zitten en hij neemt plaats. Onderwijl nog steeds zingend: ‘Piet Hein, Piet Hein…’

Koffie of toch thee zetten?
Hij is moe. Hij lust wel koffie met wat melk en een klein beetje suiker. Hij staat op en loopt naar de keuken. In de keuken kijkt hij rond. Waar staat toch ook alweer dat apparaat? Welke is het nou? Deze of toch die andere? Na nog wat dubben besluit hij het apparaat te vullen. Water erin en de koffiefilter in de houder. Nu nog de koffie, dat stond toch op het aanrecht? Hij wil gewoon even koffie zetten. Dat lukt ook al niet. Door en door gaat zijn hoofd. Hoofdpijn krijgt hij van al dat gedenk. Thee dan maar? De fluitketel, waar is dat ding? Oh, daar. Waarom zit daar nou een draad aan?                                                       Gelukkig, de fluitketel kan los van de draad. Even het gas aanzetten en dan kan hij zo een lekker kopje thee drinken. Nu nog even wachten op het water….  Hij gaat er maar even bij zitten.  

Hij kijkt haar niet begrijpend aan
“Siem, Siem!” Er schudt iemand aan hem, aan zijn arm. Hij schrikt op en kijkt omhoog. Daar staat ze weer. Ze begint te praten, maar hij snapt er niets van. “Wat zeg je?” vraagt hij. Ze kijkt hem niet begrijpend aan. “Ik versta je niet” zegt ze. Ik begrijp wat ze zegt, denkt hij. Waarom begrijpt ze mij dan niet? Hij kijkt haar aan. Ze steekt haar hand uit en aait zijn arm. Dat is lekker denkt hij. Maar wat dan nu, waar is toch de thee, de ketel stond toch op? “Je had de waterkoker op het gasfornuis gezet” zegt ze. De wat had hij? Hij snapt er niets van. Hij kijkt haar niet begrijpend aan en begint weer met zingen.

Ons brein is een wonder
Er is nog zoveel wat wij niet begrijpen over ons eigen brein. We weten meer over de diepzeeën en oceanen dan over wat er zich in ons hoofd bevindt en hoe het nu eigenlijk helemaal werkt. Ons brein is een wonder waarbij er heel veel onbewust wordt geregeld, zonder dat we daar iets voor hoeven te doen of te denken. Vaak merken we pas dat er wat aan de hand is als er belemmeringen zijn en we hierdoor niet meer kunnen doen wat we eerder wel deden. Dit kan diverse oorzaken hebben. Hier is dementie er een van, maar ook trauma’s, pijn en angsten kunnen een ingrijpend effect hebben op je leven. 

Hypnotherapie
Tegen dementie is nog geen goed medicijn. Wel wordt er geëxperimenteerd met medicijnen momenteel. Bij pijn, trauma’s en angsten is er vaak wel een goede oplossing te vinden. Geregeld krijg ik cliënten die een beroep op mij doen. In  mijn praktijk werk ik onder andere met hypnotherapie. Dit zorgt ervoor dat de kwaliteit van leven weer optimaler wordt. Zo worden de gewenste belemmeringen uit de weg gehaald en is er meer mogelijk dan je denkt.

4 thoughts on “De raadsels van ons brein”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: