Dat bewuste telefoontje veranderde de rest van mijn leven

“Je moet haar nú komen halen, anders gaat ze naar het spoor.” Ik herinner me deze woorden als de dag van gisteren. Ik werd die middag gebeld door de kliniek waar mijn dochter in behandeling was voor haar eetstoornis. 

In blinde paniek stapte ik in de auto
Dat zij een ernstige ziekte had waarbij de kans aanwezig was dat zij kon komen te overlijden, wist ik. Ik was daar echter nooit mee bezig geweest, de hele situatie was voor mij zo onwerkelijk. Alsof het een nachtmerrie was en ik elk moment wakker kon worden. Ik had er al helemaal niet bij stilgestaan dat zelf een einde aan haar leven maken óók een optie zou kunnen zijn. In blinde paniek stapte ik in de auto, mijn twee andere kinderen onwetend thuis achterlatend. 

Ik herinner me het als de dag van gisteren
Hoewel dit voorval al vele jaren geleden plaatsvond, herinner ik me dit als de dag van gisteren. Vooral de laatste dagen komt deze herinnering regelmatig voorbij, zonder dat ik weet waarom. Ik voel dan duidelijk weer mijn angst en de paniek. Wil het me iets duidelijk maken? Ik weet het niet.

Ze wilde dat de situatie zou veranderen
Voor mijn dochter bleek deze gebeurtenis cruciaal. Twee moeilijke weken volgden. We hadden gesprekken over de keuze die ze die dag had willen maken. Ik herinner me dat ik boos en verdrietig was. Boos, omdat ik het een egoïstische keuze vond. Wat deed ze de machinist aan en haar nabestaanden? Verdrietig, omdat dit blijkbaar de enige uitweg was die ze nog kon bedenken. Daarna volgden mooie gesprekken. Ik vertelde haar dat als ze écht niet meer verder wilde leven, we op zoek zouden gaan naar een passende manier om haar leven te beëindigen. Ze huilde en vertelde dat ze niet dood wilde, maar dat de situatie zou veranderen. Na lange tijd voelde ik weer iets van verbinding met mijn dochter.

Waar zou ze de beste hulp kunnen krijgen?
Ook voor mij bleek deze gebeurtenis cruciaal. Ik had nooit eerder te maken gehad met een ernstige ziekte binnen mijn gezin. Toen ze me vertelde dat ze niet meer at, was ik eerst in shock. Nadat ik van de eerste schrik was bekomen, kwam ik gelijk in actie. Waar zou ze de beste hulp kunnen krijgen? Gelukkig waren de wachtlijsten destijds nog niet zo lang en was hulp gauw geregeld. Zodoende dacht ik dat de strijd snel gestreden zou zijn, we waren er tenslotte op tijd bij.

Het was of ik wakker geschud werd
Toen dat niet bleek te zijn en ik meer leerde over eetstoornissen, werd ik bang. Bang om mijn baan te verliezen en daardoor mijn huis uit te moeten. Bang om de extra zorgtaken niet vol te kunnen houden voor een langere tijd. In mijn hoofd werden de problemen groter en groter. Dat bewuste telefoontje veranderde de rest van mijn leven. Het was of ik wakker geschud werd. Want wat was er nou écht belangrijk? Voor het eerst realiseerde ik me dat ik mijn dochter kon verliezen. Ik probeerde me een leven zonder haar voor te stellen. Dat kon en wilde ik niet. Ik voelde een oerkracht in mij. Dat ging niet gebeuren! 

Ik voelde een verbinding die ik nooit eerder had gevoeld
Terugkijkend bleek dit telefoontje het begin van haar herstel te zijn. ‘Op de bodem van de put kun je je het best afzetten’, leerde ik ooit. Stapje voor stapje krabbelde ze op. Ze wilde haar leven terug en was uiteindelijk gemotiveerd om zelf hiervoor te vechten. Ik ging minder werken en organiseerde mijn werk zo dat ik haar zoveel mogelijk kon bijstaan. Ik kreeg daarbij hulp van lieve vriendinnen.

Het belangrijkst voor mij in die periode waren de gesprekken die we hadden. Niet alleen met haar, ook met de andere kinderen. Ze zocht me vaker op, óók als ze het moeilijk had. Steeds vaker sprak ik met mijn dochter in plaats van met haar eetstoornis. Ik voelde een verbinding die ik nooit eerder had gevoeld. Het was háár proces, ik kon haar geven wat ze nodig had van mij. We streden nu hand in hand in plaats van ieder onze eigen strijd. Ik dacht altijd dat onze band goed was. Die band verbleekt echter bij hoe de band nu is. We zijn veel dichter naar elkaar toe gegroeid. Er is verbinding op een veel dieper niveau.

World Suicide Prevention Day
Vandaag, zondag 10 september is het World Suicide Prevention Day, mijn dochter wees me hier op. Op de site van 113 zelfmoordpreventie zijn de schokkende cijfers te lezen: wereldwijd stapt elke 40 seconden iemand uit het leven. Ben of ken je iemand die met de gedachte aan zelfdoding rondloopt? Wees niet bang om het gesprek aan te gaan en zoek hulp. Heb je acuut hulp nodig? Bel 113 of 0800-0113 (gratis nummer) of kijk op de website www.113.nl.