Dankzij Ronald is mijn leven gevuld met muziek

Elke radio die ik aanzet, iedere winkel of gebouw waar ik inloop, ieder theater, muziekhal, festival, arena die ik betreed, eigenlijk overal waar muziek wordt gespeeld, zet mij aan het herinneren. Nooit eerder in mijn leven heb ik zo’n grote muziekfan, muziekfreak, muziekliefhebber gekend als mijn man Ronald. Ruim dertig jaar lang was mijn leven letterlijk en figuurlijk met muziek gevuld.

Kende je Ronald, dan weet je dat hij bijna muziek ademde. Dit is ook duidelijk zichtbaar in ons huis: een grote cd-collectie, muziek-dvd’s, muziekinstrumenten, zoals een 70 cm grote jambe, gitaren, sas, handpan, handdrum, klankschalen, diverse soorten trommels. Op de eerste verdieping een elektronisch drumstel, digderidoo, zijn eerste trommel die aan de muur hangt. Om het geheel compleet te maken is er een goede muziekinstallatie met flinke boxen. Zo wordt muziek gevormd naar de juiste klankkleur. Het dringt diep binnen, in al je poriën, als je op de bank plaatsneemt.

Voor elke gelegenheid de juiste muziek
Een relatie met zo’n grote muziekliefhebber brengt met zich mee dat er geen eenduidig muziekdieet is. Van klassiek tot pop, metal, soft rock, hardrock, italo, disco, house, Nederlandstalige pop. Eigenlijk teveel om op te noemen. Een van de weinige muziekstromingen waar hij echt jeuk van kreeg, is jazz. Voor elke gelegenheid wist hij een soort muziek te vinden die hij als voormalig dj graag draaide. Rekening houdend met de ander, het bezoek. Vragend, aftastend of je die of die al kent, dat al gehoord hebt en vooral wat je mooi vindt. Ronald was super goed afgestemd om jouw muzieksmaak te lezen wat hij vervolgens met alle liefde draaide. Om je te plezieren wat hem ook weer een plezier deed.

Zingen met liefde
Behalve muziek draaien werd er ook muziek gespeeld, gezongen en erop los gejamd. Allemaal met grote passie. In de bands waar hij zong, zoals gelegenheidsband Garantie tot de deur, bestaand uit diverse zorgmedewerkers, zong hij met liefde. Voor het Fries songfestival werd onze woonkamer omgebouwd tot studio. Avondenlang muziek luisteren met vrienden, verplaatste thuisconcerten tijdens de coronaperiode.

De gemeenschappelijke verbinder
Op talloze andere momenten waren er ontmoetingen tussen diverse muzikanten: een Afrikaanse percussiespeler, een zanger uit twee plaatselijke bands. Er werd contact gelegd, gevormd door muziek, de gemeenschappelijke verbinder. Zo was er eigenlijk overal en altijd muziek. Daar lag zijn hart.

Music was my first love
Ooit deed Ronald de uitspraak: “Als ik dood ben, moet er op mijn uitvaart ‘Music was my first love’ van John Miles gedraaid worden.” Dat hebben we uiteraard geregeld tijdens zijn uitvaart. Die overigens boordevol muziek zat. Zoveel mogelijk waar hij zelf zo van hield. 

Vader- en zoon-avonden
Hij heeft ontelbaar veel concerten, festivals, optredens bezocht. Van kleins af aan ging hij letterlijk met de muziek mee om de dorpse fanfare te ondersteunen met zijn trommel. In de laatste dertig jaar ben ik vaak van de partij en Milo, onze zoon, werd hierin ook al vroeg op sleeptouw genomen. Eerst naar kinderconcerten met Dirk Scheele, later een festival om live muziek te ervaren. De laatste jaren waren er geregeld vader- en zoon-avonden om samen intens te genieten. Waarbij vooral ‘de Dutch Eagles‘ en een band die Pink Floyd covert favoriet waren.

Een extra bijzonder concert
Sommige concerten waren legendarisch, andere riepen een herinnering op. Zo deden Simon and Garfunkel op 21 juli 2004 de Amsterdamse Arena aan vanwege hun afscheidstour. Ronald had twee vreselijk dure kaarten bemachtigd. Het was de eerste en laatste keer voor ons om dit duo samen live te zien optreden. Voor ons was het extra speciaal, omdat we een bewogen jaar achter de rug hadden; Ronald’s vader was overleden, Ronald had zelf vermoedelijk een eiwit insufficiëntie en hij was gedotterd. Dit was ons eerste uitje samen. De tijd stond die avond even stil. De Arena was gevuld met zitplaatsen, zelfs waar je normaal een dansje kon maken, stonden er nu stoelen, gezien de doelgroep van het duo. Ze speelden akoestisch, wat het geluid ten goede kwam.

Reanimeren
Het oudere publiek begon zich na een paar liedjes te roeren. Beneden op het veld was er iets aan de hand; een meneer werd onwel. Hulpverleners snelden toe, begonnen te reanimeren. Een hulpverlener ging door met reanimeren, onderwijl legden ze de man op een brancard. Al reanimerend verlieten ze zo goed en snel als dat ging het veld, waarna hij werd overgedragen aan ambulancepersoneel en met loeiende sirene ons gehoorbereik verliet. We keken elkaar aan, allebei geschrokken, haalden diep adem en deinden, al zittend zachtjes mee met de muziek. Even ging de tijd weer met ons aan de haal. Na een knuffel, het vastpakken van elkaars handen gingen we langzaam weer op in de muziek. Op de achtergrond klonk de gedachte ‘hoe is het met de man?’ met ons mee. We wisten dat het leven lang niet altijd rozengeur en maneschijn is, vooral na dat afgelopen jaar. Het leven er helemaal door laten bepalen….. is een ander verhaal.

Hij kon genieten voor twee
Een week na dit optreden zaten we weer in de Arena. Net als de jaren ervoor en erna genoten we intens. We bewogen mee op de muziek door de tijd. Zittend, springend, dansend, zwierend, in polonaise, swingend, op het ritme van de muziek. Misschien genoot Ronald daar nog wel het meest van, hij kon genieten voor twee.

Muziek was en is voor ons onlosmakelijk verbonden met leven en dood. Voor mij is het nu een manier om mijn lief mee te dragen in mijn hart, ziel, lijf. Hoewel ik tot op heden nog geen muziekoptreden heb bijgewoond.

Genieten van muziek en de zomer
Geniet van de zomer. Vier het leven met heel veel muziek, liefde, passie en vervoering. Laat de muziek je optillen, je ziel verwarmen, verlichten. Dat is precies zoals ik het ervaar. Met en zonder tranen.

Heb je vragen, opmerkingen of wil je weten wat ik voor je kan doen? Mail me: kailosinzichten@gmail.com.