Daar kunnen wij met onze drukke mensenlevens een voorbeeld aan nemen

Sinds een jaar of vijf ligt er bij ons op het toilet een boekje, getiteld ‘Doe en denk als een kat’.  In de ondertiteling staat: ‘stressvrij, rustig, levensgenieter, charismatisch, nieuwsgierig, onafhankelijk….’ Soms pak ik het boekje en sla ‘m ergens open. Ik word getriggerd door titels als ‘een kat is ongevoelig voor oordelen van anderen’ en ‘een kat neemt de tijd om te leven’. Hmmm, ik kan nog een boel van ze leren. 

Ik weet niet of katten kunnen denken, maar ik weet wel dat ze een heel eigen wil hebben en eigenaardigheden. Ze hebben een vasthoudende manier van wensen kenbaar maken. Dat ervaar ik elke dag opnieuw met onze eigen katten.

Haar allergrootste wens is een klein poesje
Wanneer onze jongste vijf is mag ze een wens doen. En haar allergrootste wens is een klein poesje. Zo’n poesje dat echt van haar is en die ze zelf een naam mag geven. Wij willen haar wens heel graag vervullen. Na twee jaar intensieve ziekenhuisbehandelingen gunnen we haar dat zo. Ze heeft moeten afzien van leuke dingen die haar leeftijdgenootjes wel deden, terwijl zij te ziek was om mee te doen. 

Ze gaan hun eigen gang
We hebben op dat moment  al twee katten op leeftijd, Charlie en Witte poes, maar die gaan hun eigen weg. Soms komen ze binnen, om hun brokjes op te eisen, maar meestal lopen ze buiten of slapen ze ergens in een schuur. Ze maken ruzie met andere buurkatten en jagen op muizen en vogels.

Naar het asiel
In onze zoektocht lees ik over kittens, die gevonden worden en bij een overvol asiel terecht komen. Ik neem contact op met het asiel en vertel over onze dochter, hoe graag ze een jong poesje wil. Hoe mooi zou het zijn om een kitten uit het asiel een goed thuis te geven. Het loopt anders. Na mailen, bellen en een screentest vindt het asiel dat wij niet geschikt zijn om een kitten te adopteren. De reden is dat we een hond en jonge kinderen in huis hebben. Dat gaat niet samen met een kitten is de uitleg. Mijn mond valt open van verbazing. Het asiel is onverbiddelijk. Het gaat niet door.

Aan de buurvrouw vragen
Ik bel met onze buurvrouw, eigenaresse van een boerderij. Daar worden poezen geboren bij de vleet en verdwijnen ook even snel. Soms lopen ze weg, verdwijnen in de maïsvelden of komen onder een trekker of auto. Ik vraag haar of ze misschien een nestjes jonge poesjes heeft. En ja hoor, natuurlijk. Met onze dochters gaan we naar de boerderij en lopen de stal in. Daar liggen ze. Een nestje kittens in het hooi, kruipend over elkaar op zoek naar moedermelk. Op slag zijn ze verliefd. De oudste op een zwart poesje, de jongste op een wit met grijs gevlekt poesje. Wat zijn ze gelukkig met hun nieuwe vriendjes. We gaan naar huis met de belofte dat ze elke dag even mogen komen kijken. Wanneer de kittens groot genoeg zijn om bij hun moeder weg te kunnen, komen ze bij ons wonen.

Snowy en Boydie
Inmiddels zitten de heren – zoals we ze noemen – als het maar even kan bij ons op schoot of op de bank. Ze snoezen in het zonlicht. Ze geven elkaar de ruimte, maar soms kan het ook ineens een enorm poezengevecht zijn. In de ochtend lopen ze voor mijn voeten net zo lang tot er brokjes in het bakje zit. Snowy is inmiddels bijna blind, maar weet zijn weg prima te vinden in huis. Boydie is de jager van de twee. Regelmatig moeten we een vogeltje redden uit zijn klauwen. Snowy kan echt een hele dag slapen. Soms zien we ze zitten in het weiland of loopt er een mee wanneer we een wandeling gaan maken. 

Ze krijgen wat ze willen, omdat het hun natuur is
Wat een heerlijk leven hebben die twee. Ik ben blij met hun eigenwijze gedrag. Hierdoor helpen ze mij herinneren dat ik vaker mag doen en denken als een kat. Ze organiseren onbewust hun leven en krijgen dat wat ze willen, omdat het hun natuur is. En daarvan kunnen wij, met onze drukke mensenlevens een voorbeeld aan nemen. Herken jij jezelf in het gedrag van een kat?