De datum komt steeds dichterbij in mijn agenda. Moederdag krijgt voor mij nog wat meer betekenis dan dat het al had, want op dit moment opent de inschrijving voor de ‘vaarverwenweek’ van Stichting Samen Varen. Een week die gedragen wordt door liefdevolle aandacht, rust en betrokkenheid en die mede mogelijk wordt gemaakt door Stichting Roparun, een organisatie waar ik mij al jarenlang met volle overtuiging voor inzet.
Als teamlid van de Brandwijk Bommelerwaardrunners ben ik sinds 2016 deelnemer van de Roparun. In de eerste jaren begeleidde ik de lopers op de fiets, later in de rol van masseur. Ieder jaar zetten we ons met trots en gedrevenheid in voor het doel waar de Roparun voor staat:
Leven toevoegen aan de dagen
waar geen dagen meer toegevoegd kunnen worden aan het leven.
Stichting Samen Varen
Lange tijd bleef een deel van deze missie voor mij wat abstract, totdat ik afgelopen november zelf aan boord stapte van de Prins Willem Alexander. Ik ging een week mee met de vaarverwenweek voor vrouwen die te maken hebben met borstkanker én tegelijkertijd in een financieel moeilijke situatie leven. Tijdens deze week van Stichting Samen Varen zag ik met eigen ogen wat er ontstaat wanneer inzet, fondsen en menselijkheid samenkomen. Zie hier het blog dat ik erover schreef.
Loslaten wat ze meedroegen
Aan boord van de Prins Willem Alexander richtte ik een massageruimte in. Het werd een plek waar het landschap als een langzaam bewegend schilderij langs de ramen schoof. Terwijl ik werkte met de muziek zacht op de achtergrond, merkte ik hoe de gasten zich ontspanden en voor even konden loslaten wat ze vaak al zo lang met zich meedragen.
Vanzelfsprekende verbinding
Wat mij misschien nog wel het meest ontroerde was de vanzelfsprekende verbinding tussen de vrouwen aan boord die elkaar bij het instappen nog niet kenden. Al snel vonden ze elkaar in herkenning en gedeelde ervaringen. Er waren verhalen over ziekte en herstel, over verlies en onzekerheid, over de impact van behandelingen die het leven tijdelijk stilzetten terwijl alles daarbuiten doorgaat.
Met het hart aanwezig
Er werd gehuild, maar net zo goed gelachen. Er ontstonden gesprekken die nergens anders gevoerd worden en er was ruimte voor creativiteit, muziek, beweging en momenten van groots plezier. Ergens tussen die momenten door werd zichtbaar wat deze week werkelijk betekent, namelijk dat er een plek ontstaat waar niets hoeft en waar alles er mag zijn, gedragen door aandacht en zorg van vrijwilligers die met hun hart aanwezig zijn.
Mijn betrokkenheid
Voor mij persoonlijk heeft deze ervaring iets verschoven. Ik wéét nu niet alleen waarvoor we met ons team lopen, fietsen en organiseren om geld in te zamelen, maar ik heb het ook van dichtbij mogen voelen en beleven. Dat besef maakt dat mijn betrokkenheid blijft, omdat ik heb gezien wat het oplevert wanneer mensen dit samen mogelijk maken.
Ken je iemand?
Over een paar weken, met Pinksteren, sta ik opnieuw aan de start van de Roparun in de rol van masseur, en in november aan de vaarweek. Vandaag (vanaf Moederdag) opent de inschrijving. Er zijn vrouwen die deze week zo ontzettend verdienen. Vrouwen die misschien zelf de stap niet snel durven zetten of niet weten dat deze vaarweek bestaat. Misschien ken jij iemand voor wie deze ervaring van onschatbare waarde kan zijn. Iemand die je een moment van rust, aandacht en zachtheid gunt. Dan hoop ik dat je haar wilt wijzen op de start van de inschrijving, omdat één klein gebaar soms het begin kan zijn van een week die nog lang doorwerkt.
