Ben jij net zo lief naar jezelf als naar je kind?

Grenzen stellen is niet gemakkelijk. We weten het allemaal dat onze kinderen het nodig hebben. En toch lijkt het niet zo vanzelfsprekend. Daarbij kun je soms aardig twijfelen: Ben ik niet te streng? Geef ik hem wel voldoende ruimte? Kan mijn nee ook een ja zijn? Geef ik niet teveel toe?

Grenzen stellen voelt soms alsof je voorwaardelijk in de verbinding staat. Het gaat niet simpel over ‘zeggen dat iets niet mag, of als je kind iets doet het dan dit of dit niet meer mag’. Daar ligt veel meer onder verscholen. Als grenzen stellen lastig is voor je, is de oplossing ook niet gewoon ‘wees meer consequent’. Je lost een probleem nooit op het niveau op waarop het ontstaat, maar altijd op een laag dieper.

Onvoorwaardelijk liefhebben
Grenzen stellen is een zoektocht naar de balans tussen onvoorwaardelijk zijn naar zowel je kind als jezelf. Alleen onvoorwaardelijk zijn naar je kind maakt dat je jezelf in de steek laat. Je kunt eigenlijk alleen onvoorwaardelijk liefhebben en aanwezig zijn in de verbinding met de ander wanneer je ook jezelf onvoorwaardelijk liefhebt, wanneer je dus voldoende zelfliefde hebt. 

Je wilt geen voorwaardelijke grenzen stellen
Wanneer je alleen onvoorwaardelijk naar je kind bent, gebeuren er twee dingen. Je stelt niet echt grenzen, want je bent alleen bezig het zo goed mogelijk voor je kind te doen. Je denkt, kijkt en voelt vanuit zijn belang. Je wilt hem niet tekort doen. Je wilt geen voorwaardelijke grenzen stellen, maar omdat je misschien nog niet helemaal goed weet hoe je op een onvoorwaardelijke manier grenzen kunt stellen, stel je ze niet of te vaag. Je gaat voegen, toegeven. 

Het tweede dat er gebeurt wanneer je alleen onvoorwaardelijk naar je kind bent, is dat je kind ervaart dat jij geen eigen grens hebt en dat je voor jezelf geen grens mag stellen. Dit wordt een patroon dat je kind overneemt en ook gaat toepassen in zijn of haar leventje.

Zuivere grenzen stellen vanuit zachtheid
Ik merkte dat ik vroeger erg mijn best deed om zo onvoorwaardelijk mogelijk te zijn naar mijn kind. Ik wilde dat omdat ik er van overtuigd was dat hij dan op zou groeien tot een evenwichtige volwassene, die van zichzelf zou houden, zelfvertrouwen zou gaan opbouwen en sterk in het leven zou staan. Maar in dit proces ben ik toen ergens een verkeerde kant op gegaan. Die van ‘alles voor mijn kind’. Ik merkte dat ik mezelf begon te vergeten en vast kwam te zitten in het zo goed mogelijk proberen te doen voor mijn kind. Maar niet voor mezelf.

Ik mag ook grenzen stellen
Voor mij betekent onvoorwaardelijk zijn dan ook dat ik grenzen mag gaan stellen aan en voor mezelf, met andere woorden: goed zorgen voor mezelf. Pas dan kun je doen wat goed is, wat er nodig is om je kind op te laten groeien tot een evenwichtige volwassene. Inmiddels hoor ik onze zoon soms zeggen: ‘mam, ik neem even een momentje voor mezelf.’

Een moment voor jezelf
Zo’n moment nemen voor jezelf kan groot of klein zijn. Het kan alles zijn, gericht op opladen, tot rust komen, inspiratie opdoen, sporten, sociale contacten of echt jezelf even helemaal terugtrekken. Daarvoor is het nodig dat je grenzen stelt, ruimte maakt voor jezelf. Het is nodig dat je trouw bent aan wat je met jezelf afspreekt, dat je doet wat juist is op dat moment, zowel voor jezelf als de ander, je kind.

Vanuit die rust ontstond er zachtheid
Vanaf het moment dat ik wat meer grenzen ging stellen naar mijn kind, ontstond er júist ruimte voor een eigen moment. Ik kwam tot rust en vanuit die rust ontstond er zachtheid. En gaf ik dus mezelf wat ik nodig had. Maar van daaruit kon ik ook mijn kind geven wat het nodig had, toch nog even extra bij hem liggen bijvoorbeeld. Later ontdekte ik dat dit zich zou herhalen, weer op een diepere laag voor mezelf en op een later moment in ons leven, omdat je steeds daarin weer uitgedaagd zal worden. Je lessen als ouder groeien mee met je kind, de fase waarin hij of zij zit.

Van frustratie naar erkenning en liefde
Een mooi voorbeeld van toen mijn zoontje nog kleiner was gaat over ‘ochtend aankleedstress’. Mijn zoontje wilde zijn broek niet aan en ik begon met: ‘Ja maar je hebt hem gisterenavond zelf uitgekozen en hij is toch stoer?!’ Ik zag zijn gezicht, voelde mijn eigen knoop in mijn maag en gooide het over een andere boeg: ‘Dat lijkt me echt heel naar om die broek die je zo stom vindt de hele dag aan te moeten doen. Want de rest hangt nog te drogen.’ Binnen 2 minuten was de broek aan. Ik erkende zijn gevoel en hield me aan mijn eigen grens (ik ga geen broek droogstrijken er is al weinig tijd).

Ik erken ook zijn behoeftes en gevoelens
Wat ik vooral merk nu ik me aan mijn afspraken met mezelf houd, en van daaruit grenzen stel aan mijn kind, is dat het haast als vanzelf gaat. Ik ben betrouwbaar, hij weet waar hij van op aan kan. Maar ik erken ook zijn behoeftes en gevoelens. Ik hecht waarde aan wat ik zelf ook belangrijk vind en wat ik voel en dat draag ik naar hem uit. Vroeger toen hij klein was zei ik dan bijvoorbeeld: ‘Ik zou heel graag nog een boekje lezen met jou samen, maar het is bijna 19:30u, zou jammer zijn als daar geen tijd meer voor is.’ Nu hij groter is: ’Ik vind het ontzettend leuk om met je te zwemmen, maar wanneer je me zo afsnauwt vind ik het niet leuk meer om nog samen te gaan.’ Het gaat dus ook om een liefde voor jezelf.

Er komt meer liefde voor in de plaats
En de verwachte strijd blijft uit, sterker nog, er komt meer liefde voor in de plaats. Niet altijd, soms moet je echt even door een boosheid heen, heeft de ander nog ruimte nodig, maar uiteindelijk is dit wat er op volgt omdat je eerlijk en zuiver bent. 

Wanneer je voelt dat je zo je best moet doet om onvoorwaardelijk te kunnen zijn naar je kind, wil ik je eens uitnodigen om te kijken of je wel onvoorwaardelijk naar jezelf bent.

3 Tips om jezelf onvoorwaardelijk lief te hebben

  1. Besef wat de gevolgen tot nu toe zijn geweest wanneer je of grenzeloos bent naar jezelf of veroordelend; wat doet dat met je en wil je zo nog wel langer omgaan met jezelf?
  2. Onderzoek wat je nodig hebt op dit moment, wat wel of niet werkt voor je. Waar word je blij van, waar krijg je buikpijn van of raakt je?
  3. Maak afspraken met jezelf en wees daar trouw aan. 

Kijken hoe jij tot zelfliefde kunt komen
Deze drie tips lijken vaak zo gemakkelijk, maar als het zo simpel was, dan had je het allang wel gedaan. Wat er vaak in de weg kan zitten is het je maar blijven aanpassen aan de ander, het goed willen doen, angst om fouten te maken en dat is allemaal gekoppeld aan oud zeer, oude patronen die je belemmeren om liefdevol naar jezelf te zijn. Het beste ruim je deze oude pijn dan ook op wanneer je al langer probeert om onvoorwaardelijk naar jezelf en de ander te zijn. Hier kun je zien hoe je dat kunt doen. Je kunt een ook korte gratis sessie aanvragen om samen te kijken hoe jij tot zelfliefde kunt komen.

0 thoughts on “Ben jij net zo lief naar jezelf als naar je kind?”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: