Anders kijken naar de diepere betekenis van lichamelijke klachten

Daar komt ze aangelopen, een beetje zoekend, een mooie vrouw in een heerlijke warme jas. Bladeren dwarrelen om haar heen, ze heeft haar ogen een beetje dichtgeknepen. Ik sta voor het raam, onze blikken kruisen elkaar, ik steek mijn hand op. Als ik de deur opendoe, kijk ik in vriendelijke blauwe ogen en heet haar welkom. In mijn werkkamer nodig ik haar uit om plaats te nemen in de mooie donkerrode stoel. De kleur van warmte en waarde, jouw waarde, van jezelf op waarde schatten.

Ik schenk een glas verse muntthee in, voor een helder hoofd, heldere gedachten, en ga dan half naast haar in mijn turkooizen stoel zitten. Turkoois past bij mij. Zorgvuldig gekozen kleuren. Ik heb zo mijn eigen manier van begeleiden ontwikkeld, doe het misschien heel anders dan verwacht, ik zet dat in wat nodig is voor de hulpvraag van mijn cliënt. Eerst neem ik de tijd om haar op haar gemak te stellen, om haar het vertrouwen te geven dat alles er mag zijn.

Waar mag het over gaan vandaag?
We gaan samen op zoek, ik stel vragen en luister aandachtig naar haar antwoorden. “Wat brengt je hier? Waar mag het over gaan vandaag? Wat kom je halen?” Ze glimlacht en begint te vertellen over een naar gevoel in haar buik en dat het belangrijk moet zijn omdat het steeds terugkomt. In allerlei verschillende situaties, het zit haar niet lekker. Als ik haar vraag het te omschrijven, wrijft ze over haar maagstreek, ‘vol’ noemt ze het, een vol gevoel. Alsof er een brok in zit. Ze kent het al heel lang, eigenlijk al haar hele leven. Ze vertelt dat het meerdere keren is onderzocht, medisch gezien. Maar er wordt geen lichamelijke oorzaak gevonden. Ze heeft van een collega gehoord dat ik anders ‘kijk’, verder kijk naar waar lichamelijke klachten een diepere, andere betekenis hebben.

Een steen in haar buik
Ik vraag haar om lekker te gaan zitten, haar ogen te sluiten en denkbeeldig achteruit te lopen in de tijd. Ze hoeft niets te doen; ergens komt er als vanzelf een beeld naar boven met betrekking op dit gevoel van een brok in haar buik. Ze neemt de tijd, ik zie dat ze dieper ademt en haar ogen bewegen alsof ze zoekt.

Dan begint ze langzaam te praten; ze vertelt over zichzelf zittend in een rotankuipstoeltje en dat ze nog klein is, anderhalf/twee jaar of zoiets. Ik vraag wat ze nog meer ziet of ruikt. “Ik draag een geel jurkje en twee grote wijd opengesperde blauwe ogen kijken me aan alsof ik bent geschrokken.” Er biggelt een traan over haar wang, zie ik. “En het gevoel?” vraag ik. Ze legt haar handen op dezelfde plek en praat over een steen in haar buik, dat ze er geen woorden aan kan geven, dat ze het niet begrijpt. Ik vraag of er iets is gebeurd op die leeftijd. Ik zie haar denken en als vanzelf voelen in haar lijf. Ze beschrijft een logeerpartijtje, hoe ze niet kon eten, niet wilde slapen. Er volgen meer tranen en een ingehouden snik.

Ze zucht nog een paar keer heel diep
Ik zie een klein meisje zitten met opgetrokken schouders. Als ik haar vraag wat ze zou willen, antwoordt ze met zachte stem dat ze haar wil oppakken en troosten. “Doe het maar.” En ze beschrijft dat ze haar aankijkt en dat ze haar over haar bolletje streelt. Dan legt ze haar hoofdje tegen haar schouder. Ze zucht nog een paar keer heel diep. Haar lijf ontspant en we blijven een tijdje stil in dit moment. Zacht vraag ik haar terug te komen in het hier en nu. Wanneer ze haar ogen open heeft, kijkt ze mij vriendelijk aan. Ik vraag naar de brok, die steen in haar buik. Na nog een zucht vertelt ze met enige aarzeling, alsof ze het zelf niet kan geloven, dat die weg is.

Ze is niet meer een klein meisje
Ik licht toe: “Het kleine meisjes had geen woorden, kon wel voelen wat er gebeurde, het was niet te begrijpen voor haar, niet te verteren. En telkens wanneer iets niet te verteren is voor jou, niet te begrijpen, schrikt zij opnieuw en ervaar jij die brok, die steen in je buik. Alleen ben je niet meer dit kleine meisje, maar een wijze volwassen vrouw, die wel woorden heeft en als de schrik voorbij is wel begrijpen kan.”

Een foto als reminder, als anker
Spontaan zegt ze dat ze haar alleen hoeft op te pakken en zoete woordjes hoeft te spreken, haar over haar bol te strelen. Precies dat is wat ze heeft gemist, ooit toen bij dat logeerpartijtje, waar ze alleen bij haar oom en tante was gebracht. Die liefdevol voor haar wilden zorgen. En er was de schrik, ik noem dat één van de dingen die nooit overgaan. En dat ze nu weet wat ze kan doen.

Ik geef haar nog een opdrachtje mee: “zoek een foto van dit kleine meisje als reminder, als anker. En elke keer als je de steen hebt gevoeld, vertel je haar wat er is gebeurd. Zo pak je steeds denkbeeldig je kleine zelf op en troost je jezelf als wijze volwassen vrouw.”

Een paar dagen later krijg ik een appje met een foto van een lief klein poppetje in een voile jurk op een rotan stoeltje met grote verschrikte ogen, met ernaast een heel klein vaasje bloemen.

Onverklaarde lichamelijke klachten?
Wil jij ook eens verder kijken naar je onverklaarde lichamelijke klachten? Neem contact met mij op, zodat we samen kunnen kijken wat dit voor jou betekent.

2 thoughts on “Anders kijken naar de diepere betekenis van lichamelijke klachten”
  1. Mooie beschrijving van een sessie met jou Christa.
    Wat je met deze vrouw deed is maar enkele stapjes verwijderd van Hypnotherapie. Dat zou een mooie aanvulling kunnen zijn.
    Het onderbewuste bevat onbeschrijfelijk veel opgeslagen verwerkte en onverwerkte indrukken, ervaringen en verbindingen daartussen. Ook verbindingen met het lichaam. Er is nog heel veel te ontdekken en te leren voor ons mensen over hoe we met het onderbewuste om kunnen gaan.
    Krachtig werk!

  2. Nienke, ik ga daar zeker over nadenken, hypnotherapie. Ik heb met mijzelf afgesproken geen opleiding dit jaar. En volgend jaar biedt dit nieuw perspectief😉👍🏻 Er is nog zoveel te leren en dat doe ik graag. Iemand heeft wel eens gezegd, dat ik verslaafd ben aan leren😊

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

%d bloggers liken dit: