Als je wereld steeds kleiner wordt

Maandenlang liep ik rond met een veel te strakke band om mijn maag. Financiële stress. En niet zo’n beetje ook. Onzekerheid, ongeveer over alles. Het enige wat is wist, is dat ik mijn gezondheid nog had, en mijn gezin. Maar verder stond alles op losse schroeven. Ik had geen idee hoe we hieruit zouden komen. Wanneer we hieruit zouden zijn. En hoe ons leven er dan uit zou zien.

Die stress maakte dat mijn wereldje heel klein werd. Zoveel spanning kost bakken met energie. Terwijl ik ook energie nodig had om overeind te blijven. Instorten behoorde niet tot de mogelijkheden; ik heb een gezin, en een bedrijf. Er moet simpelweg brood op de plank. 

Natuurlijk dacht ik wel aan opgeven
Ik heb meerdere keren op het punt gestaan om te solliciteren. Ik had een enorme behoefte aan zekerheid, aan de veiligheid van een vast inkomen, aan het niet meer allemaal zelf moeten bedenken en doen. Dus ik bekeek vacatures en voelde nog meer de moed in mijn schoenen zakken. Want ik liep tegen de 50, had geen relevante opleiding of werkervaring (met 15 jaar zelfstandig ondernemerschap natuurlijk wel bakken aan andere ervaring, maar wie zou dat op waarde schatten?) en ik kreeg het spaans benauwd bij de gedachte dat ik in een kantoor terecht zou komen tussen de systeemwandjes en systeemplafonnetjes. Als het moet, dan moet het, maar het voelde alsof er een deurtje geopend werd naar een kooitje waar ik never nooit in zou passen.

Mijn wereldje werd steeds kleiner
Ik had behoefte aan steun uit mijn omgeving, en tegelijkertijd zag ik er tegenop om met wie dan ook contact op te nemen. Want wat had ik te vertellen? Stress, ellende en onzekerheid. En door het uit te spreken, werd het alleen maar nog meer realiteit. Dus ik ging door. Elke dag kleine stapjes. Elke dag toch maar weer de boer op om klanten te krijgen. De focus houden op: ik help anderen met mijn kennis en ervaring. Ik ben niet aan het bedelen, ik ben niet aan het verkopen; ik heb iets te brengen. Ik ben er om te helpen. Zichtbaar zijn, terwijl ik zelf het liefst in een heel klein holletje zou verdwijnen. 

De vier vragen van Byron Katie
Als de nood het hoogst is, is de redding nabij. Uitspraak die mijn opa vaak deed. Zo voelde het ook toen ik in een winkel voor tweedehands boeken – Nieuwe kans boeken in Gouda, prachtige naam – het boek van Byron Katie tegenkwam: The Work – vier vragen die je leven veranderen. Het leerde mij om niets bij een ander neer te leggen, maar zelf het heft in handen te nemen. Een situatie accepteren voor wat hij is, niemand de schuld geven, maar zelf kijken: oké, dit is wat er is, daar heb ik dus mee te dealen. En door. Kleine stapjes. Als je maar in beweging blijft.

Dankbaarheidsdagboek
Wat mij enorm geholpen heeft om mijn eigen vuurtje weer te vinden, is een dankbaarheidsdagboek. Elke avond voordat ik ging slapen, schreef ik op waarvoor ik dankbaar was die dag. Dat gaf rust. En er was altijd zoveel om dankbaar voor te zijn. Het richtte de aandacht op wat er wél was, in plaats van op wat ik dreigde kwijt te raken. Het maakte dat ik weer oog kreeg voor waar ik van ‘aan’ ga, waar mijn hart van gaat zingen, waar mijn energie van gaat stromen. Het maakte dat ik ’s ochtends wakker werd met de drang om weer mooie dingen te doen, voor en samen met anderen. Het maakte dat ik langzaam maar zeker weer een beetje naar buiten durfde te komen, uit dat holletje. Dat ik met steeds meer overtuiging mijn video’s opnam en plaatste. En dat ik steeds meer mensen daarmee inspireerde en motiveerde om hetzelfde te doen – en vervolgens zag wat dat voor mooie resultaten opleverde. 

Zichtbaar zijn is eng
Het voelt vaak enorm naakt en kwetsbaar om jezelf te laten zien. Zeker als het allemaal niet zo lekker gaat – en helemaal als dat het understatement of the year is. Maar het helpt wel om door te gaan. Kleine stapjes te blijven zetten, je klanten voor ogen te houden omdat zij je nog steeds nodig hebben. Nog steeds een voorbeeld zijn voor anderen, omdat dat is wat we hier te doen hebben. Niet opgeven, maar anderen verder helpen. Daarmee helpen we onszelf ook. En we herkennen onszelf in de struggles van de ander. Dat is waar we elkaar vinden, waar we verbinding maken en waar we elkaar bij de hand kunnen nemen om weer een stap verder te komen. 

De Visiegraaf
Ik ben Esther van Berk, de Visiegraaf. Ik maak socialmediavideo’s met ondernemers die de wereld een beetje beter en mooier willen maken. Korte, krachtige kennisvideo’s waarin jij als ondernemer anderen inspireert, motiveert en adviseert. 

Gratis online strategie-gesprek
Ik denk graag met jou mee om te kijken hoe we jouw bedrijf aan meer klanten en meer omzet kunnen helpen. Mail me voor een gratis en vrijblijvend online strategie-gesprek. Ik geef je sowieso suggesties voor een succesvolle aanpak. Ik zie je graag!

Afbeelding: archetype De Vernietiger, door Esther van Berk

6 thoughts on “Als je wereld steeds kleiner wordt”
  1. Wat mooi Esther hoe jij je proces beschrijft.
    Zo herkenbaar, zeker in deze tijd.
    Het roer omgooien door dankbaar te zijn voor wat er wel is. Fijn dat je zichtbaar bent.
    Dank je wel.

  2. Mooi is the work hè. Ik heb al haar boeken en boekjes gelezen. Ik vond het elke keer weer super om te merken dat als je 100% eerlijk durft te zijn het weer goed is.

  3. Heel herkenbaar. Ik zeg elke dag in mezelf, voordat ik in slaapval, waar ik dankbaar voor ben geweest die dag. Dat helpt mij ook enorm.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: