“Als je een roodborstje ziet, dan weet je dat ik even gedag kom zeggen”

Elke avond als ik rond schemertijd buiten loop met de hond lijkt het alsof de vogels harder fluiten dan overdag.  Tijdens mijn wandeling luister ik naar het muziekspektakel van de vogels. Het zijn allerlei geluiden door elkaar heen en toch klinkt het harmonieus. Het lijkt wel alsof het de laatste mogelijkheid van het leven van de mannetjesvogel is om de vrouwtjes te lokken en hun territorium te bewaken.

Al meimerend loop ik me af te vragen waardoor het zou komen dat het lijkt dat de vogels tegen die tijd meer van zich laten horen. Wellicht komt het doordat er minder verkeer is op de weg. Of omdat ik dan een moment van rust heb en meer in het hier en nu ben en niet bezig met mijn werk of andere bezigheden van overdag.

De merel
Afijn, ik geniet enorm van dit korte moment. Met een gelukzaligheidsgevoel in mijn hart luister ik naar de merel die een verscheidenheid aan melodieën laat horen. De merel maakt geen indruk door zijn kleurenpracht, maar zijn gezang is zeer gevarieerd en vrolijk. Ook hoor je hem er echt bovenuit door zijn volume.

Een roodborstje
Het gezang van een roodborstje haal ik er ook tussenuit. Roodborstjes zijn mijn grote vrienden, overal kom ik ze tegen. Vlak voordat een goede vriendin van mij overleed, zei ze tegen mij: “Als je een roodborstje ziet, dan weet je dat ik even gedag kom zeggen.” Gelukkig zitten er hier veel roodborstjes en kan ik vaak aan mijn vriendin denken. Zo is ze altijd dichtbij.

Een nagtegaal
Eén keer in mijn leven heb ik een nagtegaal horen fluiten. Net als de merel moet ook de nagtegaal het niet hebben van zijn kleurenpracht, maar van zijn mooie melodieuze manier van zingen. De nagtegaal is een vogel die je eerder hoort dan ziet. Fantastisch dat zo’n klein vogeltje zo’n mooi geluid kan maken.

Toen was het stil
Zodra het donker is, stoppen de vogels met fluiten, allemaal tegelijkertijd en is het ook meteen stil. Alsof er een radio heeft aangestaan en iemand op de uitknop heeft gedrukt. Tijdens een zonsverduistering toen ik begin twintig was, werd ik me daar voor het eerst bewust van. Het was die dag ook een enorm muziekspektakel door de vogels. Op het moment dat de zon volledig verduisterd was, waren de vogels stil. Dit duurde maar een paar minuten. En zodra de zon weer iets tevoorschijn kwam, begonnen de vogels weer muziek te maken. Een waanzinnige ervaring vond ik dat.

Wie zingt wat?
In de zomer hoor je de vogels ook veel minder, het broedseizoen is voorbij. De mannetjes hoeven zich niet meer uit te sloven om een vrouwtje aan te trekken. Dan mis ik die mooie geluiden wel. Via YouTube probeer ik de vogelgeluiden te zoeken die ik die avond niet kon thuisbrengen, maar die vind ik niet gemakkelijk. Dit komt vooral doordat ik het pas thuis ga opzoeken en bepaalde vogelgeluiden erg op elkaar lijken; mijn herinnering aan het geluid dat ik heb gehoord, wordt vertroebeld. Ik zou het erg leuk vinden om een keer met iemand te kunnen wandelen die mij live kan vertellen welke vogel ik hoor. 

Wat ik leer van de vogels
Ik zoek vaak de diepere betekenis van de dingen die ik tegenkom, zo ook bij het muziekspektakel van de vogels. Zij hebben geen stemmetjes in hun hoofd van ‘Als je met je hoofd boven het maaiveld komt dan…’ of ‘Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg.’ De vogels zingen altijd hun mooiste lied, waar en wanneer ze willen en altijd op hun eigen volume. Dus dat leer ik nu van de vogels: dat iedereen, dus ook ik, zijn eigen lied mag zingen. Dat iedereen zichtbaar mag maken op de manier zoals bij hem past. En dat iedereen er mag zijn zoals hij is. Leef vanuit liefde en vanuit je eigen muziek!

1 thought on ““Als je een roodborstje ziet, dan weet je dat ik even gedag kom zeggen””

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: