Vorige week schreef ik een blog over mijn lijf dat me letterlijk stilzette. Ik citeer: ‘In dat moment van stilstand, hoe pijnlijk en ongemakkelijk ook, ligt de uitnodiging om te vertragen, te luisteren én om te beseffen wat er al die tijd al speelde.’ En ja, ik nam de uitnodiging aan, las hem aandachtig door. Ik vertraagde, omdat de pijn het niet toeliet om snel te gaan. Ik luisterde, voornamelijk naar wat ik niet meer kon. En in plaats van te beseffen wat de échte boodschap was, begon ik met fixen en organiseren.
Niets hoeven afzeggen
Ik bedacht, met succes, allerlei manieren om ondanks de flinke beperking tóch door te werken. Een dosis pijnstillers, voet omhoog, mezelf verplaatsen op een rolkruk. En vlak voordat we naar een (sta)feestje gingen, regelde ik nog snel een stoel voor mezelf bij de jarige Job. Mijn hoofd was creatief genoeg om niets te hoeven afzeggen. Om vooral maar door te gaan.
Praktische instelling veranderde in zorg
Tot zaterdagnacht: vier dagen na mijn verzwikking en val. Mijn enkel en kuit werden blauwer en dikker. Er ontstond vocht in mijn knieholte, waardoor buigen en strekken steeds pijnlijker werd. Langzaam maakte mijn praktische instelling plaats voor zorg. Op maandagochtend zat ik bij de huisarts. Ik strompelde van de wachtkamer naar de spreekkamer. Zodra ik zat en zij me rustig aankeek, begonnen de tranen te stromen. Op haar verzoek deed ik mijn schoenen en sokken uit en stroopte beide broekspijpen omhoog tot boven mijn knie.
Teveel. Veel teveel
Ze keek, vergeleek en bleef stil. Toen voelde ze voorzichtig aan de plekken op mijn aangedane been. “Waarom ben je zo ontzettend streng voor jezelf?” vroeg ze me. “Het is fijn dat je zoveel kracht in je hebt, maar in dit geval werkt dat tegen je. Je doet teveel. Veel teveel. Ik denk, gezien de ernst van de zwelling en de verkleuring dat je kuitbeen op één, misschien zelfs twee plekken gebroken is. Laat foto’s maken en wat de uitslag ook is, neem rust. Geen werk, geen huishouden, geen ritjes in de auto. Je kunt zelfs overwegen om je been, hoe dan ook te laten gipsen. Als dat als enige helpt om jou tot stilstand te brengen… Regel dus ook maar vast een stel krukken.”
Mijn hele systeem in standje weerstand
Verbijsterd keek ik haar aan. Ik wist natuurlijk wel dat het de hoogste tijd was om te stoppen met doordraven, toch deed ik niks concreets. Maar een breuk? Misschien zelfs op meerdere plekken? Zes weken noodzakelijk in het gips? Of twee weken vrijwillig? Hoe zou ik me daar uit moeten redden? Mijn hele systeem draaide naar standje weerstand en stribbelde tegen. Hoe houd ik mijn bedrijf draaiende als ik zelf niks kan doen? In mijn hoofd was enkel plaats voor doemscenario’s.
Doen alsof
De volgende dag kon ik terecht in het ziekenhuis en ontving meteen de uitslag. Geen breuk, geen scheur, niks afwijkends te zien. Het gevoel van opluchting stroomde door me heen, maar met de woorden van de huisarts in mijn achterhoofd, besloot ik de rest van de week te doen alsof mijn been wél op twee plekken gebroken zou zijn. Op krukken door het huis, vriendinnen en buurtbewoners paraat om me te helpen wanneer nodig en meerdere afspraken in mijn agenda afgezegd of verplaatst naar een ander moment.
De uitnodiging begrepen
Mijn enkel, kuit en knie reageerden uiterst tevreden. Binnen 24 uur was de zwelling aanzienlijk minder en veranderden de verkleuringen zichtbaar. Daarmee was er ook direct meer beweging mogelijk en trok de pijn weg. Eindelijk besefte ik wat me te doen stond. Ik heb de uitnodiging om aanwezig te zijn in het moment begrepen.
Hoe goed lukt jou dat?
Het is een inkoppertje en het lijkt zo makkelijk: gewoon in het ‘nu’ zijn. Maar hoe goed lukt jou dat? Hoe vaak ben jij écht aanwezig in het moment? Zonder dat je gedachten alvast vooruit rennen naar morgen, overmorgen, volgende week of alle klusjes en afspraken die je ná dit nu te doen hebt?
Een liefdevolle spiegel
Ik had, naast de pijn en het ongemak die veroorzaakt werden door de val, ook de liefdevolle spiegel die de huisarts mij voorhield nodig. Soms helpt het als iemand anders je laat zien wat je zelf (nog) niet wilt zien. Of om je te vertellen wat vandaag en wellicht de komende tijd het beste voor je is om erger of langdurig letsel te voorkomen.
Ontspannende massage
Wil jij eens in zo’n spiegel kijken? In mijn praktijk Terrapi bied ik ontspannende massages speciaal voor vrouwen aan. Of je nu toe bent aan pure ontspanning, behoefte hebt aan tijd voor jezelf of aandacht wilt schenken aan de signalen die je lichaam je geeft: je bent van harte welkom.
