Hersteltijd is geen egoïsme, maar een must voor hoog-sensitieve vrouwen

Pfff. Het overvalt me weer. We hebben gegeten, mijn buikje is rond. En de gebruikte borden staren me aan op tafel. Eerlijk gezegd heb ik geen puf meer. Als mijn lief me vraagt of ik de hond zo wil uitaten, voel ik de energie nóg verder wegzakken. Laat staan dat ik een activiteit kan doen vanavond. Ik heb geen energie meer. 

Als ik dit lees, word ik op slag moe ervan. Het gevoel. Mezelf moeten aansporen om op te staan, iets te gaan doen, activiteiten te hebben in de avond. De machteloosheid en moedeloosheid van het wel willen, maar niet meer kunnen. Tegelijkertijd weet ik dat dit voor veel vrouwen realiteit is. Dagelijkse realiteit. Vrouwen die ik coach. En deze vrouw was ik ooit zelf.

Als je nu denkt dat het een alleen een beschrijving is van een burn-out periode, dan is de realiteit nog heftiger. Perioden van chronische overprikkeling die maakten dat ik met vlagen totaal leeg was en niet in staat was dat nog om te buigen. Misschien ben jij wel de vrouw die dit herkent? Voel jij je ook opgebrand aan het einde van de dag. En snak je naar een omslagpunt, maar weet je niet meer hoe. Of wil je niet meer terugvallen in deze vicieuze cirkel die je herkent. Inzicht en concrete vaardigheden hebben me geholpen grip te krijgen op de vicieuze cirkel van overprikkeling. 

Life events
Er hebben zich best een heel rijtje life events afgespeeld in mijn leven. Dat was enorm pittig. Toch weet ik nu een heleboel wat me destijds wel degelijk had kunnen helpen. Die hulp heb ik toentertijd niet gehad. Ik heb mezelf steeds opnieuw uitgevonden, met vallen en opstaan. Dat heeft mij veel tijd en energie gekost. Tijd die ik liever aan andere dingen had besteed. En die tijd wil ik jou besparen. 

Waarom is het zo moeilijk voor hoog-sensitieve vrouwen om hersteltijd in te bouwen? Wat maakt dat er steeds een staat van overprikkeling ontstaat en het niet lukt om dat om te buigen? Waardoor de periode langer duurt en uiteindelijk toch nog een burn-out wordt. En is dat geheel te wijten aan omstandigheden. Of spelen andere factoren ook een rol? 

Rust als beloning
Als je geleerd hebt dat hard werken de norm is, dan kan jouw lat behoorlijk hoog liggen. Je relateert rust nemen aan een beloning ná het harde werken. Ik hoor je nu denken: die ken ik intussen. Dat klopt. Een cliché. Hard werken betekent voor een hoog-sensitieve vrouw méér dan alleen hard werken als in actief zijn, taken volbrengen, dagelijkse activiteiten. Hard werken is ook de drive die overal onder ligt. Het helemaal in contact zijn, volledig aandacht hebben voor anderen. Oplossingen bedenken, meeleven en verbanden leggen. Dat gebeurt allemaal in jouw binnenwereld. Soms onzichtbaar voor de buitenwereld. Terwijl jij in contact of in gesprek bent, zelfs als je languit op de bank ligt, kun jij dus enorm hard aan het werk zijn. Je onderschat zelf de perioden wanneer jij aan het werk bent. En verwart dat mogelijk met rust. 

Flink zijn
Als flink zijn een motto is in jouw leven en jij daar vroeger voor bent beloond, dan zou ‘beter je best doen’ een patroon kunnen zijn dat je ongemerkt bent gaan inzetten. Jij doet een stapje extra om moeilijke dingen te doorstaan. Jij gaat iets langer door en rekt je grenzen op. Nog een tandje, want je bent er bijna. Alleen die fase van bijna, die blijft blijft bestaan. Voor hoog-sensitieve vrouwen van mijn generatie en doelgroep, is het ‘beter je best doen’ een strategie die je vaak heeft geholpen, maar nu tégen je gaat werken. Het eist zijn tol. Ook terugwerkend. Het kost bakken met energie die je niet (meer) hebt en maakt dat je niet nog eens een life event zonder kleerscheuren kunt doorstaan. 

En hoe je het wendt of keert, er is overal wel iets. Dat is het leven. Er gebeuren dingen die je liever niet had, er veranderen zaken die je liever hetzelfde had gehouden. Je gezin transformeert in de jaren dat kinderen opgroeien. Relaties ontwikkelen of juist niet. Werkomstandigheden veranderen en vragen aanpassingen. De kunst is hoe jij met je gevoeligheid daar doorheen kunt komen. 

Egoïsme is een must om te herstellen
Jij voelt en ziet wat anderen nodig hebben. Dat is jouw kracht. En tegelijkertijd je valkuil. Onbewust kun je steeds aan het kortste eindje blijven trekken. Er blijft niets tot weinig over voor jou. Je hebt al je energie vergeven. Je focus is ongemerkt gericht op alles behalve jezelf. Voor hoog-sensitieve vrouwen is het niet egoïstisch om eerst aan zichzelf te denken. Het is een must om bij te komen en te herstellen. Want als jij geen leiderschap gaat nemen in je leven, dan blijft het zoals het was. 

Grenzen stellen begint met grenzen voelen
Het gaat mis bij het niet meer kunnen voelen van grenzen. Je hoofd en mind zetten je aan het werk en zorgen dat je doet wat je altijd deed. Misschien lukt het je wel als je helder en vitaal bent. Het lukt in ieder geval niet meer als je al in de fase van overprikkeling bent geraakt. Dan doe je volautomatisch wat je altijd deed. Of je bent in gevecht met de stemmen die oude belemmeringen tegen je schreeuwen. Kom daar dan nog maar eens bovenuit als zacht fluisterend gevoel dat nu aandacht vraagt voor jouzelf. Grenzen stellen begint met opnieuw bewust grenzen voelen. Wat voel je in je lijf? Wat wil dat gevoel je zeggen? En mág je die ruimte voor jezelf nemen?  

Hersteltijd is geen beloning, maar een dagelijkse behoefte
Bewust worden van jezelf is de prioriteit. Het toepassen en effectief communiceren over wat je nodig hebt is een tweede stap. Het kan je zelfs helpen om overprikkeling te voorkomen. Dat lukt niet meer in de fase van chronische overprikkeling. Dan is er echt iets meer nodig. De basis is wel hetzelfde: toepassen van dagelijkse herstelmomenten tussen de acties door. Voelen wanneer je behoefte hebt aan actie en voelen wanneer het genoeg is. Jouw gevoelens wijzen de weg naar jouw persoonlijke en unieke dagritme. Een ritme dat bij jou past zodat jij vitaal en energiek de avond ingaat. 

Iedere dag herstelmomenten inbouwen
Starten met je dag opknippen in blokken geeft gegarandeerd succes. Na iedere actie een herstelmoment inbouwen. En dit ook vasthouden op het moment dat het beter gaat en je energieker bent. Opbouwen zodat je reserves opbouwt. Ook als je juist flow ervaart loert de uitputting. Inbouwen van pauze-momenten is een must en geen egoïsme. Door bewuster tijdens de dag herstelmomenten in te bouwen, kun je energie vasthouden gedurende de dag. Kies daarvoor wat jouw manier is. Wat voor de een een herstelmoment is, geeft een ander juist prikkels. 

Weten waar je gevoelig voor bent 
Herstellen van prikkels kan alleen als je inzicht hebt in wat jouw overprikkeling veroorzaakt. Jij hebt je persoonlijke handleiding. De dagelijkse prikkels die binnenkomen via je zintuigen vragen tijd om te ordenen en te prioriteren. Ontdek waar jij gevoeliger voor bent: geluiden, beelden, drukte , veel info of emoties. Hoe meer inzicht jij in jezelf hebt, hoe gemakkelijker het wordt om rekening mee te houden. Dan gaan je grenzen je juist meer vrijheid geven, hoe tegengesteld dat ook klinkt.

Van overprikkeling
naar je sensitiviteit
als toegevoegde waarde 

Wil je meer weten over grenzen stellen, HSP & Communicatie of het jaarprogramma Sensitief leiderschap? Neem dan een kijkje op mijn website: www.dorotheaverhagen.nl.

0 thoughts on “Hersteltijd is geen egoïsme, maar een must voor hoog-sensitieve vrouwen”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: