Alles heeft z’n tijd

Het staat al een tijdje vast dat ze Zeeland gaat verlaten, onze jongste dochter. Terug naar haar geboortestad Dordrecht. Met een flinke dosis geduld en een portie geluk heeft ze een appartement gevonden. Afgelopen maandag, de allerlaatste dag van de maand, is ze vertrokken naar haar nieuwe leven. Voor mij waren de laatste vier maanden vooral maanden van verwondering.

Onze dochter krijgt in oktober de sleutel, ze heeft een huis waaraan geklust moet worden en ze neemt alle tijd van de wereld om dat ook echt te doen. Mijn voorstel om een planning te maken wuift ze vrolijk weg. Wie kan wanneer en met wat komen helpen? Niet zo boeiend. “Komt goed, schatje!” zegt ze tegen me. Ze is zorgeloos, heeft tijd zat, ze moet immers nog tot eind januari in Zeeland werken.

Alles heeft z’n tijd
Klusafspraken worden gemaakt en weer afgezegd, onze handen jeuken – we hebben onze andere twee kinderen toch ook geholpen? We wachten af en staan stand by. Eerst gaat ze vooral chillen met vrienden in haar nog lege huisje met groene en blauwe muren. Daarna helpen diezelfde vrienden met schilderen. En nog wat later kunnen wij ook eindelijk onze handen laten wapperen. Ze zoekt haar meubels uit, laat alles netjes bezorgen op momenten dat ze zelf aanwezig is in haar nieuwe huis en zo creëert ze haar eigen nest. Op 22 januari is ze jarig en we vieren dat samen in haar nieuwe huis.

En wij dan?
Haar vertrek brengt ook bij ons een heel proces op gang. Onze woonboerderij is nu wel erg groot zo zonder kinderen. Blijven we hier wonen, in ons droomhuis op deze fantastische plek? Of verkopen we de boel en gaan we kleiner wonen? Af en toe visualiseren we een 2-persoons huis met minder spullen en minder onderhoud aan huis en erf. Maar dan zien we ook weer de unieke kwaliteiten van deze plek en we nemen het besluit om nog een jaar of tien te blijven.

Interne verhuizing
Toch kriebelt de wens tot verandering, dus wij organiseren een interne verhuizing. We gaan zelf op een andere plek slapen, met uitzicht op de donkere sterrenhemel. Ik richt een grotere plek in voor mijn coachpraktijk, met een eigen opgang. Achterom, zoals we dat hier in Zeeland doen.

Klusweekenden, net als 18 jaar geleden
We sjouwen weekenden achter elkaar, halen bedden en kasten uit elkaar en bouwen ze weer op. Ik richt mijn nieuwe praktijkruimte en werkplek in, met veel vloeroppervlak voor het doen van (individuele) opstellingen. De prachtige doeken die ik in mijn workshopruimte gebruik, krijgen hier een permanente plek. Het geeft meteen een hele fijne en rustige energie.

Ik voel de zon in mijn hart
En of het zo moet zijn, kan ik deze week mijn eerste cliënt ontvangen in deze heerlijke ruimte. “Je bent mijn eersteling” zeg ik tegen haar als ze binnenstapt. Ze kijkt me verbaasd aan, want ze weet dat ik al jaren (familie)opstellingen begeleid en een coachpraktijk heb. Ik vertel haar dat ik mijn nieuwe ruimte vandaag kan inwijden door haar komst. Als ze weer is vertrokken na een mooie en intensieve sessie loop ik een rondje om het dorp met de honden. Het is grijs en het miezert, maar ik voel de zon in mijn hart.

Verblijven en ontwikkelen in Zeeland
Ben jij nieuwsgierig naar wat een individuele opstelling voor jou kan doen? Kijk eens op mijn website naar de onderwerpen waar ik je mee kan helpen: https://susanvanderbeek.nl/dichterbij-jezelf-systemisch-werk/ Misschien wil jij zelfs wel een paar dagen verblijven op een heerlijke plek in Zeeland en ondertussen werken aan je persoonlijke ontwikkeling? Ook dat is mogelijk. Omdat ons eigen vakantiehuis tot de zomer is verhuurd, heb ik gezocht naar een fijne alternatieve plek en die heb ik inmiddels gevonden.

Fotografie: door Esther van Berk