Alleen zijn met jezelf is lastig wanneer je last hebt van eenzaamheid, je je gauw alleen voelt, voelt dat je er alleen voor staat. Dat kan zo’n pijn doen, dat het alleen zijn met jezelf iets is wat je vermijdt omdat het voor jou juist raakt aan ‘alleen voelen’. Hoe hard je het ook nodig hebt om even op en met jezelf te zijn, het lukt niet. Maar wanneer alleen zijn juist een thuiskomen in jezelf wordt, dan ben je nooit meer alleen.
Wat alleen zijn met jezelf van jou vraagt
Alleen zijn met jezelf vraagt van jou om te durven stilstaan, te durven voelen wat er is, niet opgaan in vluchten of naar iets of iemand anders. Alle afleiding een keer achterwege laten, niet iemand bellen wanneer je het moeilijk hebt, maar voelen dat je het zelf kunt. Dat vraagt om vertrouwen in wie je bent, in jezelf, in dat iets goed komt, hoe of wanneer dan ook.
Hoe zou het zijn als je voelt dat je alles aankunt,
daarin niet afhankelijk bent van een ander?
Jouw kleine ik
Met jezelf zijn raakt niet alleen aan ‘alleen zijn’, het gaat ook terug naar het moment waarop je niet kreeg wat je nodig had toen je klein was, het moeilijk had en er dus letterlijk alleen voor stond. Het raakt dan automatisch aan voelen ‘iets niet aan te kunnen, niet goed genoeg te zijn, afgewezen worden of bijvoorbeeld er niet toe doen’. Het raakt aan jouw oude kindpijn, van toen je nog in de buik zat, je geboorte en je eerste ervaringen als kleintje bij je ouders, het gezin waarin je opgroeide. Dit kan gaan van het zijn van een alleen geboren tweeling tot opgroeien in een gezin waarin je niet gezien werd, ieder voor zich moest overleven omdat er bijvoorbeeld een ouder ziek was of misschien wel overleed.
Het leven werpt je terug op jezelf
Wanneer je dus teruggeworpen wordt op jezelf door het leven, kom je terecht in deze pijn, deze gevoelens van alleen zijn. Alleen zijn met jezelf betekent dan dus simpelweg terechtkomen in deze pijn. En wie wil dat nou vrijwillig? Dat zijn degenen die willen groeien, hun mooiste leven willen leven en niet afhankelijk meer willen zijn van een ander, erkenning van de ander.
Zo kom je thuis in jezelf
Allereerst is het nodig dat jij je innerlijke kind aan de hand neemt, kijkt en ziet wat die heeft meegemaakt, hoe heftig het ook voor je is. Wanneer je dit met je innerlijke kind kunt, dan ben je eigenlijk al niet meer alleen.
Thuiskomen in jezelf doe je door:
- jezelf (eindelijk) werkelijk te gaan zien, met alles wat is, alle pijn, je verdriet, boosheid, schaduwkanten, heftige emoties, gedrag.
- te besluiten dat je een ander niet nodig hebt, dat je niet (meer) afhankelijk bent van de mening van een ander, de goedkeuring. Geef jezelf dus de erkenning die je nodig hebt, die je verdient, alleen om omdat jij jij bent, je er überhaupt gewoon bent. Het is je bestaansrecht.
- Besef dus: je hoeft niets te doen voor je bestaansrecht. Stap over op onvoorwaardelijke liefde, ook als de liefde die je vroeger kreeg voorwaardelijk was.
- Zie je innerlijke kind, laat haar weer spelen, laat haar vrij, ze is niet meer verantwoordelijk voor alles wat ze vroeger moest dragen dat niet van haar was. Koester haar, geef haar wat ze nodig heeft, wat ze al die tijd heeft gemist. En besef dat jij het bent die het haar geeft, dat jij het bent die jezelf geeft waar je zo naar verlangt. Het is zwaar genoeg geweest nu, ze mag weer kind zijn. En jij weer jezelf.
Dit is thuiskomen in jezelf, ervaren dat je nooit meer alleen bent.
Jij bent je eigen beste gezelschap
En zo word jij je eigen beste gezelschap. Kun je genieten van wat er om je heen is genieten van jezelf, voel je je vrij, sterk en zelfverzekerd. Ook (en misschien wel juist) wanneer je alleen bent met jezelf. Angst heeft plaats gemaakt voor liefde voor jezelf.
Verlang jij hiernaar? Vraag dan een gratis ‘Recht naar je kern sessie’ aan en samen kijken we kort en krachtig wat jou nu nog tegenhoudt om thuis te komen bij jezelf. Of meld je aan voor de training Van angst naar liefde.
