‘Gevoel mag je niet laten zien, dat maakt kwetsbaar en dan kan iemand je zeer doen.’ Het is me nooit zo letterlijk verteld. Wel is het de boodschap die ik onuitgesproken heb meegekregen, opgepikt en me is voorgeleefd. In combinatie met: ‘Op je hoede blijven, niemand zomaar vertrouwen. Voor je het weet word je onderuitgeschoffeld en wordt er misbruik van je gemaakt.’
Opstaan en doorgaan
Altijd weer opstaan en doorgaan, zonder de tijd te nemen om iets goed te doorvoelen en het in alle kwetsbare openheid en zachtheid te laten zijn. Het heel gewoon vinden om muren te bouwen om je gevoel af te schermen voor anderen. Zodat je niet gekwetst kunt worden en vooral niets laat merken van hoe je je voelt. Zonder de ruimte te nemen om iets écht helemaal te doorgronden en te doorleven. Het signaal dat ik als kind heb opgevangen is: doorduwen, zonder echt aandacht te geven aan wat een gevoel of emotie je wil vertellen. Waarbij het onbenoemde ‘Kom op, stel je niet aan en ga door’ hoorbaar was voor mijn onbewuste oren.
Meten om te laten weten
Emoties zijn signalen om te meten en te laten weten hoe het met je gaat. Zonder ze aandacht te geven en door ze weg te stoppen, blijven ze onderhuids aankloppen. Je hebt er dan minder verbinding mee en ze gaan onbewust hun eigen gang. Ze melden zich dan alsnog en komen naar buiten als het emmertje met dit gevoel of deze emotie zo gevuld is, dat niets ze meer tegen kan houden. Vaak op een moment dat het eigenlijk juist niet uitkomt of wenselijk is, laten ze van zich horen. Dan is er geen sprake meer van reguleren of bijsturen. Het móét eruit. Vaak gaat dit dan op een ongecontroleerde en heftigere manier.
Er kan niets in en ook niets uit
Muren heb ik leren bouwen, en ook weer leren afbreken. Die muren lijken effectief en beschermend, alleen ze laten niets toe. Er kan niets in en ook niets uit. Uiteindelijk is het een obstakel waar ik tegenaan ben gelopen. Verscheidene keren heb ik mijn neus tegen zo’n muur gestoten. Voor mij waren dat de benodigde lessen om de muur af te breken en plek te maken voor de emoties en gevoelens die mij iets willen vertellen. Een proces dat jaren heeft gekost vol kwetsbaarheid, vallen en opstaan. Blijven oefenen en doen. Een proces dat altijd verdergaat en zich blijft ontwikkelen, want daar ben ik mens voor. Een proces in wording, zonder duidelijk einde.
Verwondering
Kwetsbaarheid voelen tot in het diepste van mijn ziel is iets wat ik herhaaldelijk ben tegengekomen. In de afgelopen jaren was het er meer wél dan niet. Het gevoel dat je wankelt op je eigen benen en blij bent dat je überhaupt blijft staan en niet omvalt als je aan een nieuwe dag begint. Een nieuwe balans vinden en steeds steviger en gegronder staan. Het heeft me keer op keer verwonderd, en nog steeds. Voorzichtig aftastend en rondtastend, voetje voor voetje weer een stapje zetten. Voorbij de angst voor wat er kan gebeuren. Natuurlijk is de weg nieuw en onbekend, en vind ik het spannend om dat te doen zonder mijn lief, die er altijd was als ondersteuning. Spannend omdat ik nog geen idee heb waar de route me heen leidt.
Ondersteuning
Om hierin ondersteuning te krijgen, heb ik het afgelopen jaar een sjamanentraject gevolgd. Eens in de maand een dag waarin ik zo open mogelijk en totaal zonder verwachtingen instapte. Dagen gevuld met voelen en ervaren onder begeleiding. Met reizen zonder je lichaam te verplaatsen, begeleid door de drum en diverse opstellingen. Het puur ervaren en laten gebeuren heeft me zeker een duw in de goede richting gegeven. Mijn pad loopt door. Dat is een feit, of ik dat nu wel of niet wil. Ik mag verder. Op welke wijze ik dat doe, is aan mij. Daarop mag en durf ik langzaam aan te vertrouwen.
Vertrouwen
Durven vertrouwen op hetgeen ik voel en waarneem, zonder vangnet; dat heb ik mogen leren in de afgelopen periode. Bijzonder, want dat is nou net wat ik niet had verwacht. Omdat het niet erger kan, mag de kwetsbaarheid er zijn. Me totaal overgeven aan wat er is, zonder daar iets aan te kunnen veranderen, is een totaal nieuw gegeven voor mij. Met een nawerkend effect dat ik al helemaal niet had zien aankomen. Ik mag zachter zijn voor mezelf en heb ontdekt dat ik juist dan meer zelfliefde en vertrouwen heb. Het mag er allemaal zijn zoals het is, en dat is goed. Ik groei en ontwikkel, sta stevig en geaard met alles wat ik voel en heb ervaren. Steeds veerkrachtiger, met alles wat bij mij hoort. Het mag er allemaal zijn en alles heeft zijn bijdrage geleverd aan wie ik nu ben.
En… hoe is het met jou?
Ben je onderweg naar je beoogde doel? Ben je in beweging? Ervaar jij je gevoelens en emoties en geef je ze de tijd en de ruimte? Vind je het eng, omdat je je wel heel kwetsbaar voelt om ze zo voluit en open te laten zien? Of durf je dat helemaal niet? Ervaar je dat je tegen drempels en obstakels aanloopt die je liever kwijt dan rijk bent, en heb je geen idee hoe je dit moet aanpakken?
Ik loop graag een stukje met je mee om je te laten zien dat er zoveel meer mogelijk is dan je denkt. Nieuwsgierig? Wil je meer weten? Mail me: kailosSimera@proton.me
