Een verbouwing van vier weken, een zoon die vijf weken in een volgepropt huis logeerde en het in gang zetten van alle officiële regels en vergunningen voor mijn verhuurappartement Casa Pepito hebben de maand januari volledig opgeslokt. Alles duurde natuurlijk weer langer dan gepland en naast de ritjes naar mijn appartement om daar de was te kunnen draaien, ging er regelmatig een dweil door mijn huis vanwege het gruis. Ik kookte bijna elke avond voor vier mensen, omdat zoonlief voor drie at. Ik verlang weer naar normaliteit.
Leeg, maar ook opgelucht
De verbouwing loopt op zijn einde. Nog wat elektrapunten afwerken, de plinten vakkundig laten plaatsen en dan kan ik eindelijk mijn 90m2 overdekte terras weer in gebruik nemen. Ik kan niet wachten om daar met vriendinnen te zitten, te kletsen, te eten, te borrelen. Voor nu staan er her en der stapels pannen en keukengerei opgepropt in mijn kleine kantoortje en meubels verspreid in de tuin of onder een klein afdakje, wachtend om weer hun plek te krijgen. Zoonlief is vertrokken en ik nam met gemengde gevoelens afscheid. Het voelt leeg, maar ik voel me ook opgelucht.
Wat een onrust geeft een kleine verbouwing
Dit was inmiddels de derde verbouwing in een jaar tijd. Eerst heb ik mijn verhuurappartement Casa Pepito aangepakt, daarna werkzaamheden rondom mijn huis om een muur te verstevigen tegen de regen, en het zwembad opnieuw laten voegen, en nu een nieuwe vloer op mijn buitenterras.
Zoals mijn vader me altijd vertelde: “Investeer op een wijze manier in je huis, want dat geeft altijd meerwaarde.” Nou pap, ik heb de centjes die je me achterliet in de verbouwingen gestopt en ik ben je dankbaar voor je wijsheid. Alleen, jeetje, wat een onrust brengt het met zich mee.
Verzet maakt het zwaarder
Wat me opvalt, is dat het me deze keer lukt om koelbloedig te blijven. Ik ben in overgave gegaan en dat voelt anders dan de keren hiervoor. Misschien omdat ik inmiddels weet dat verzet het alleen maar zwaarder maakt. Wanneer is het eigenlijk een keer normaal, denk ik dan. Kun je afdwingen dat je meer rust in je leven wilt, of is dat een illusie?
Stress valt te reguleren
Ik denk dat de kunst zit in het leren omgaan met onrust en hoe je jezelf daarin begeleidt. De stress die een verbouwing, een scheiding of bijvoorbeeld rouw met zich meebrengt, wordt vaak onderschat. Als je die stress niet weet te reguleren, kan deze zich vastzetten in je lijf, bewust en onbewust. Dat is misschien wel mijn grootste les geweest: niet alles alleen willen dragen en hulp durven vragen wanneer dat nodig is.
Mijn vriendinnen
Een goed gesprek met een glas wijn bij mijn vriendinnen doet wonderen. Hun luisterend oor, hun eerlijke vragen en hun goede raad zijn van onschatbare waarde. Zij herinneren me eraan dat ik sterk ben, maar dat sterk zijn niet betekent dat je alles alleen moet doen.
Accepteren dat het leven golft
Ik ben zelfstandig, ik pak dingen aan en ik zet door. Tegelijkertijd verlang ik naar balans en rust, ook al kan ik die niet altijd afdwingen. Misschien is dat wel de echte normaliteit: accepteren dat het leven golft, dat er periodes van onrust zijn en momenten van ademhalen.
Voor nu kijk ik uit naar een schoon terras, lege kamers en lange avonden met vriendinnen onder mijn overkapping. En als het straks weer even schuurt of rommelig wordt, weet ik dat ik het niet alleen hoef te dragen. Dat besef alleen al brengt rust.
Webinar
Op zondag 8 februari zit ik in een opgeruimd huis en geef ik een webinar: hoe communiceer je met overleden dieren? De deelname is kosteloos en ik neem je deze ochtend mee in mijn eigen bijna dood-ervaring en hoe dit mijn leven heeft veranderd. Als dierentolk vertel ik hoe dieren overgaan en waar ze ons bij kunnen helpen als wijze mentor vanuit het hiernamaals. Of als troost voor de rouw die je beleeft als je viervoeter er niet meer is.
