Sammie kan wonderen verrichten

Op 4 december werd Sammie geïntroduceerd in het Amstelland Ziekenhuis in Amstelveen. En dat gebeurde op een héél speciale manier. Sinterklaas en zijn Pieten brachten een bezoek aan het ziekenhuis en namen een heleboel dozen mee, waar Sammie inzat. Ze gingen ermee naar de kinderafdeling, de kinderpoli, de IC, de OK, de Spoedeisende Hulp en de gipskamer.

Sammie stelt gerust
Sammie is de nieuwe mascotte voor kinderen van 0 tot 12 jaar en staat symbool voor een kindvriendelijke benadering. Sammie heeft namelijk een beschermend schild en een rustig karakter. Bovendien kan hij zorgen voor afleiding waardoor er minder spanning is bij het kind. Hij is bedacht door studenten van de hogeschool InHolland. Sammie stelt ook gerust en geeft kracht. Vooral voor de jongste kinderen is hij erg handig omdat hij klein is. Hij past gemakkelijk in een kinderhandje. En wat is er nou fijner als je een beetje bang bent, dat je zo’n lief knuffeltje krijgt? Dat blijkt echt te werken.

Rustig op deze Sinterklaasmiddag
De dag erna, op 5 december, ben ik weer op de Spoedeisende Hulp om vrijwilligerswerk te doen. Het lijkt niet al te druk. Zouden mensen een bezoek uitstellen omdat het Sinterklaas is? Het is in ieder geval wel opvallend rustig voor de vrijdagmiddag. Ik kijk even op het grote scherm om te zien wat voor patiënten er zijn. Twee kleine kinderen, zie ik. Een meisje van vier jaar ligt op een kamer. Ik loop erheen om te kijken of ik wat voor haar en de ouders kan doen.

Sammie geeft troost
Ze ligt met rode wangetjes op het bed. Naast haar een enorm grote knuffel en haar vader. Er is net bloed afgenomen en dat betekent in ieder geval wachten op de uitslag. Dat kan lang duren. Vader wil wel graag een kopje koffie. Zij mag nog niets omdat nog niet bekend is wat er aan de hand is. Als ik terugkom met koffie, vraag ik of ze buikpijn heeft. Nee, hoofdpijn. Meteen denk ik aan Sammie en ik zeg dat ik even iets ga halen. Wel moet ik even zoeken waar de doos staat. Maar al snel vind ik ‘m, ik pak er een uit en loop terug naar haar kamer. Haar gezichtje klaart een beetje op als ik Sammie geef. Ik vertel haar dat hij haar troost en dat ze hem mee mag nemen.

Hij wil niet dat ze hem onderzoekt
Er moeten nog verschillende dingen gedaan worden. En dan is er ook nog het jongetje van vijf, die in de buurt van de gipskamer zit. Maar eerst even een paar spoedklusjes doen. Hij is voorlopig nog niet weg. Ik vul het beddengoed aan en kijk of er voldoende rolstoelen zijn. Dan zie ik vanuit mijn ooghoek een arts-assistent op haar hurken bij het jongetje en zijn vader zitten. Ze vraagt of ze hem mag onderzoeken en hij schudt driftig met zijn hoofd. Dat wil hij dus niet. Het doet toch pijn en hij vertelt haarfijn wat hij wel en niet kan met zijn arm. De trui wil hij ook niet uit, maar zijn vader helpt daarbij en de arts probeert het nog een keer.

Nog een Sammie halen
Er zijn foto’s gemaakt en er zit een breukje in het sleutelbeen. Er komt een andere arts bij en die krijgt het voor elkaar om hem héél voorzichtig te onderzoeken. Ze lopen beiden weg en ik denk weer aan Sammie. Ik haal er nog een. Toevallig heb ik een brace om mijn hand die ik het jongetje laat zien zien als ik hem Sammie geeft. Ik vertel dat Sammie troost kan brengen. Zo probeer ik hem even af te leiden, er moet straks toch een sling om zijn arm. Hij begint meteen met Sammie te spelen.

Mooi hoe dat bij kinderen gaat
Ik blijf een beetje in de buurt, want hij is nog niet klaar. Maar het gaat goed. Intussen is zijn moeder ook gekomen, zij probeert de trui weer aan te doen bij haar zoon. De sling zit eromheen en het jongetje heeft het druk met Sammie. Mooi hoe dat bij kinderen gaat. Als ze vertrekken, wil het jongetje gewoon met zijn step rijden. Alleen is dat wat lastig met één arm. En zijn pietenpakje moet ook weer aan, het is tenslotte 5 december. En dan gaan ze.

Dit was weer héél duidelijk: zo’n knuffeltje kan wonderen verrichten.