Mevrouw, u doet engelenwerk

Het is weer vrijdagmiddag, dus ga ik op weg naar mijn vrijwilligerswerk bij de Spoedeisende Hulp. Ik meld me bij de commandopost en zie al snel op het enorme televisiescherm dat alle bedden vol zijn. Bovendien zijn er veel patiënten in de wachtkamer en er wordt nog een flink aantal verwacht. Het scherm laat door kleuren zien wie er in de wachtkamer zitten en wie er nog komen. Handig voor de verpleging, want zo kunnen ze in één opslag zien wanneer er even een patiëntenstop moet worden ingevoerd. Er is nu eenmaal beperkt ruimte, en omdat de patiënten uit de hele regio komen, is het zelden rustig als ik op vrijdag kom. Daarbij zijn er ook altijd mensen die persé vóór het weekend geholpen willen worden.

Eigenlijk wil ze warm eten
Ik pak mijn diensttelefoon zodat ik bereikbaar ben voor hulp. Net als ik wil beginnen met het aanvullen van het beddengoed, word ik al opgeroepen. Of ik wat te eten wil halen voor een patiënt. Ze ligt al erg lang op een kamer en is nuchter. Als ik binnenkom en vertel waarvoor ik er ben, vraagt ze of ik ook warm eten heb. Nou nee, alleen de koffie en thee is warm, de rest bestaat uit brood, beschuit of ontbijtkoek. Dat is even slikken, want ze wil eigenlijk warm eten. Ik vraag haar wat ze graag zou willen met de mogelijkheden die er zijn. Drie witte boterhammen met boter en jam. Ze heeft blijkbaar flinke trek. Ik verlaat de kamer om het te gaan halen. Als ik de koelkast opendoe, zie ik dat de jam op is. Dan maar kaas meenemen. Toch is ze blij met hetgeen ik breng en haar dochter zal het klaarmaken. Gelukkig, ze is tevreden.

Naar de röntgen
Ik loop terug om verder te gaan met het beddengoed, als de telefoon gaat. Of ik iemand naar de röntgen kan brengen. Hoeft niet met de rolstoel, de man kan zelf lopen. Dat scheelt weer duwen. Soms zitten er behoorlijk zware mensen in die rolstoel en dan is het extra zwaar. Het is namelijk een flink stuk lopen. Ik breng de man weg en net als ik hem heb aangemeld, komt er weer een telefoontje. Er zijn twee mensen die naar de röntgen moeten. Allebei in de rolstoel. Tja, hoe ga ik dat doen, want het heeft haast. Hopelijk heeft één van de twee familie bij zich. Dan kan die ook helpen duwen. Gelukkig is dat het geval en we gaan op weg. Het is druk en er moeten niet alleen foto”s gemaakt worden van ‘mijn’ patiënten, maar er zijn ook mensen die een afspraak hebben. Meestal moeten die dan wat langer wachten, omdat de spoed voorgaat. Met de verpleging heb ik afgesproken dat ik even blijf wachten, dan kunnen ze meteen weer mee terug.

Engelenwerk
Ik zit naast de man die zelf kon lopen. Hij heeft gezien dat ik met de andere twee mensen aankwam. Ik had hem gezegd dat hij moest blijven wachten, zodat ik hem weer terug kon brengen. De route is niet moeilijk, maar als je gespannen bent, neem je snel de verkeerde afslag. Hij begint te vertellen dat hij meerdere verwondingen heeft. Zijn vinger zit in een flink pak verband en hij heeft een theedoek bij zich, die niet al te schoon meer is. Hij dept daarmee af en toe zijn hoofdhuid. Plotseling zegt hij: “Mevrouw, u doet engelenwerk.” Oeps, die zag ik niet aankomen, ik begin er bijna van te blozen. Hij vertelt dat het bewonderenswaardig is dat ik dit werk vrijwillig doe en vooral dat ik ook zo rustig blijf. Ik vertel hem dat het ook belangrijk is om altijd rustig te blijven; als ik gejaagd zou zijn, maakt dat de mensen alleen maar onrustiger.

Mensen een beetje extra aandacht geven
Ik moet denken aan het jongetje van een paar weken geleden. Hij had zijn been tussen de spaken gekregen en moest ook naar de röntgen. Omdat hij bleef huilen, vroeg ik hem of hij de toverdeuren kon openen. Ik gaf hem mijn pasje om voor de pasjeslezer te houden, waardoor hij even vergat waarvoor hij hier ook alweer was. Toen hij uiteindelijk naar huis ging, met zijn onderbeentje in het gips, kreeg ik kushandjes van hem. En dat is nou precies waarom ik het doe: mensen een beetje extra aandacht geven.