Karin Kuiper schreef in 2011 samen met haar drie kinderen het boek Tranenpotjes en geluksarmbanden over de dood van haar man, de vader van haar kinderen. In verhalen, gesprekken, anekdotes en tekeningen geeft het boek een persoonlijk en hoopgevend beeld van hoe je kinderen kunt helpen hun eigen weg te vinden. Zij kunnen zich – soms met wat extra hulp van buiten – aanpassen aan het leven zonder de lijfelijk aanwezige dierbare. Of zoals Noa zegt in het boek: ‘Ze zeggen dat ik geen vader heb. Maar ik heb wel een vader – hij is alleen dood.’
Elfjes voor papa in de hemel
Het is een licht boek over een zwaar onderwerp. Karin schrijft liefdevol en raak over de tijd na het overlijden van haar man en laat ook haar kinderen aan het woord. Daardoor geeft het een inkijkje in het proces dat kinderen doormaken als zij één van de ouders verliezen. In het boek staan brieven, tekeningen en elfjes voor papa in de hemel. Ze weerspiegelen boosheid, verdriet, het gevoel van gemis en het leven dat ook gewoon verder gaat.
Wat als mama nou ook nog dood gaat?
Kinderen blijven steeds opnieuw geconfronteerd met hun overleden ouder. Zo kan de juf bij het vertellen van het levensverhaal van het kind ‘vergeten’ te noemen dat haar papa dood is. Of nodigt een vriendinnetje haar niet thuis uit als haar vader er is, omdat ze dat zo zielig vindt. Of kan het kind gaan fantaseren over ‘wat als mama nou óók nog dood gaat?’
Op alle vragen een antwoord geven
Het is krachtig en ontroerend om te lezen welke weg Karin Kuiper bewandeld heeft met haar kinderen. Hoe ze naast haar eigen rouw en het alleenstaande ouderschap de tijd neemt om er voor haar kinderen te zijn. Op alle vragen een antwoord geeft, hoe pijnlijk of ongelukkig getimed ook.
Liefhebbende ouders willen hun kinderen graag verdriet besparen. Als één van de ouders overlijdt is dat voor altijd een onmogelijkheid. Je kinderen hebben een groot verdriet en elk kind heeft ruimte nodig om daar op een eigen manier over te mogen manier vertellen.
De rouw blijft
Karin Kuiper heeft aan het eind van het boek een hoofdstuk voor ouders geschreven waarin zij veel gestelde vragen beantwoordt. De mooiste vraag vind ik of kinderrouw eindelijk ooit eens ophoudt. Het antwoord is ja en nee. Kinderen leren leven met het gegeven dat hun vader of moeder dood is en hervinden een nieuw evenwicht in het leven met één ouder. Tegelijkertijd blijft de rouw hun hele leven terugkomen. Verdriet en gemis kunnen plotseling weer hartverscheurend op de voorgrond staan. Voor even.
Heb jij je partner verloren en wil je graag je levenslust hervinden en een goede ouder voor je kinderen zijn? Maak gerust een afspraak voor een kennismakingsgesprek. Ik ontmoet je graag met jouw vraag.
Dit delen:
- Klik om op LinkedIn te delen (Opent in een nieuw venster) LinkedIn
- Klik om te delen op Facebook (Opent in een nieuw venster) Facebook
- Klik om te delen op X (Opent in een nieuw venster) X
- Klik om dit te e-mailen naar een vriend (Opent in een nieuw venster) E-mail
- Klik om af te drukken (Opent in een nieuw venster) Print






5 reacties
Mooi Susan. ?
Wat ontroerend en raak. Mooi!
Mooi hoe jouw blog een recensie is zodat het jong ouderverlies de aandacht krijgt die zo belangrijk is. ❤
Wat mooi dat Karin dat boek heeft geschreven om anderen met dit grote verlies te helpen. Net als jij dat doet met je boek Hartmama, over jong ouderverlies. Zo belangrijk!
Zo waar Suus. Het is opnieuw zoeken naar balans, het wordt zachter, wel blijft het deel van je leven zoals jij ook maar al te goed ervaart. ❤️