Als je relatie van de een op andere dag ophoudt te bestaan, is de wereld leger dan je wilt. De leegte in je lijf wordt langzamerhand duidelijker, terwijl het snakt naar de aanraking van een ander. Het is een van de dingen die lastig uit te leggen is. Vooral als je er eigenlijk nooit over na hebt hoeven denken. Je wordt je dan bewust van wat onbewust is geweest.
Bewust en onbewust maak je in je relatie telkens contact met elkaar. De warmte die langzaam, door een vederlichte aanraking van de huid, je lichaam inkruipt. Koude voeten die op zoek zijn naar warmte. Een omhelzing als je thuiskomt en elkaar een paar uur niet hebt gezien. Je hand landt op de arm van de ander, je knuffelt even, waarna je weer doorgaat met het voorbereiden van het avondeten. Je draait je om in bed en schuift daarbij langs het been van je lief. Je draagt iets zwaars, om je te helpen neemt hij de doos van je over. Jullie handen raken elkaar aan terwijl jij de doos in zijn armen schuift. Een liefdevolle aai volgt.
Je lichaam moet wennen
Als je partner onverwachts overlijdt, is er minder aanraking, minder contact van lijf naar lijf. Ineens blijkt dat het niet zo vanzelfsprekend is om lichamelijk contact te hebben met een ander. Daardoor is er veel om aan te wennen voor je lichaam.
Ze verlangt naar aanraking
Mijn lichaam vertelt me precies hoe het met me is. Mijn huid roept. Ze voelt zich kaal, leeg, koud. Zonder koestering, ongezien, ze zoekt en kan niet vinden. Ik voel haar, ze is zoekende naar hoe nu verder. Ze verlangt naar aanraking die langer duurt dan een korte omhelzing. De warmte waar ze zo vertrouwd mee is, verdampt. Zonder er grip op te kunnen uitoefenen vervliegen de fysieke, tastbare sporen van een liefde, net als parfum.
Het gebied waar je lijf naar hunkert
Het is de aai, knuffel, omhelzing, toevallige aanraking met je huid die gemaakt is voor voelen. Dat stukje dat voorbij de vluchtige aanraking gaat is het gebied waar je lijf, huid naar hunkert, roept en om zeurt. De ont-moeting die voorbij de toevallige ontmoeting gaat. Het zorgt ervoor dat je voelt dat je echt gezien wordt, de ander je echt voelt.
De fysieke relatie houdt op te bestaan
Als je lange tijd gewend bent om geregeld aangeraakt te worden, is het wennen als dit ophoudt. Een extra, bittere, pijnlijke bijkomstigheid na het overlijden van mijn lief. De fysieke relatie houdt op te bestaan. De vanzelfsprekendheid valt weg. Knuffels en omhelzingen van vriendinnen, vrienden, familie, kennissen zijn welgemeend en worden graag gegeven, maar het is totaal anders dan de lichamelijke wisselwerking met mijn lief. Vooral omdat al het verdriet en gevoel van gemis zo groot is.
Mijn huid zoekt naar contact
Met mijn armen wijd open en mijn gekwetste ziel onder de arm sta ik open om geknuffeld te worden. Mijn huid zoekt naar contact, aanraking. Het is mij al wel duidelijk dat alle beetjes helpen. Het belangrijk is dat het van twee kanten komt. Voor mij en mijn geliefden is het wennen. Naast gemis, rouw en hartenpijn zijn er nieuwe ontwikkelingen die me laten onderzoeken wat bij mij past, in het contact met degenen die dichtbij me zijn. Aandacht, aanraking en ruimte geven aan elkaar zijn hier mooie uitgangspunten. Het verbinden met de ander is soms een benodigde bevestiging dat je er bent en ertoe doet. Net als ieder mens heb ik daar van tijd tot tijd behoefte aan. En in deze periode van rouw, waar ik middenin zit, soms een beetje extra.
Op de manier die past bij jou
Mijn lijf is aan het kalibreren, daar krijgt ze alle tijd voor die ze nodig heeft, zodat ik, als dit voldoende op orde is, weer met glans in mijn ogen en passie voor mijn vak in gang kan zetten waar ik van werd weggerukt. Het creëren, verder laten groeien van mijn praktijk waarin ik jou begeleid op jouw unieke pad. Om je de hand toe te reiken en samen met jou je mogelijkheden optimaal te benutten. Zonder blokkerende drempels, obstakels en pijn. Met oog en oor voor jou. Door bewust te worden van wat onbewust is. Om hetgeen je belemmert naast je neer te kunnen leggen, af te ronden, er korte metten mee te maken en het belangrijkste: dat je er geen hinder meer van hebt. Op de manier die past bij jou. Zodat je eruit haalt wat erin zit.
Heb je opmerkingen? Wil je een bericht achterlaten? Weten wat ik voor jou in gang kan zetten? Wat het voor jou oplevert? Mail me: kailosinzichten@gmail.com.
7 reacties
Lieve Natasia, zo is het precies. Ik heb die ervaring zelf (nog) niet maar ik weet dat dat iets was waar mijn moeder enorm mee worstelde na het overlijden van mijn vader. Mooi hoe je het omschrijft en ik wens je dat je een weg vindt of een , als het moment daar is, een nieuw iemand die behoefte kan vullen, maar zover ben je nog niet en je moet het er mee doen. Laat je knuffelen ook al voelt het niet hetzelfde, het is zo belangrijk en je familie en vrienden geven het hoogstwaarschijnlijk met heel veel liefde. In ieder geval een dikke virtuele knuffel van mij <3
Lieve Natasia, je bent een voorbeeld voor velen. Fijn dat je er bent. Ik geef je van een afstand een knuffel. Ik zend je liefde, kracht en troost.
Dat gemis van aanraking. Ik herken het zo, lieve Natasja, al heb ik nooit de ervaring gehad van jouw abrupte gemis. Ik zend je een knuffel, op afstand helaas, vol warmte en liefde.
Dank je wel Willy.
Zo Natasia, wat heb je dit ontroerend onder woorden gebracht, ik herken het zo. Ik voel elk woord dat je schrijft. Er vormen zich tranen achter mijn ogen, vastgehouden worden, aangeraakt, toevallig juist dat.
Dank je, ik omarm je van afstand.
Dank voor je reactie Christa. Dat waardeer ik.
Lueve Natasia, prachtig , rauw ofwel rouw….ontroerend de naakte kwetsbare ziel. Volkomen puur en zuiver omschrijf Je wat ons mens maakt. De verbinding van die ander met jou..HUID OP HUID, VLUCHTIG, BEWUST EN INTENS.
ik merk het altijd bij mijn schoonmoeder. Hoe ze me net even langer aanraakt , omhelst…hoe goed haar het doet om huid op huid te voelen… en zo merk ik het ook in mijn werk met psycho geriatrische mensen( dementie) aanraken..even je hand om hun wangen houden, even wrijven over hun rug een kus voor het slapen gaan…ik kan er geen woorden aan geven maar er veranderd op zo een moment energetisch iets in de lucht. Je wordt even EEN. Smelt even samen.
Zo ook onze intens lange fijne knuffel toen we elkaar voor het eerst zagen na het nieuws van jou lief die overleden was. Dat moment zal ik nooit vergeten hoe een knuffel zoveel meer zei dan een woord op dat specifieke moment had kunnen doen.
Dus ja Natasia, ik herken alles wat je zo mooi in je blog omschrijft en kan me heel goed indenken hoe groot dit gemis zal zijn voor jou en Je zoon. Hele dikke knuffel van mij voor jou.