Herinneringen herbeleven zonder onderuit te gaan

In Leiden in het stadhuis, in de trouwzaal, staan we samen. Terwijl ik Ronald aankijk, en hij mij, valt de wereld om ons heen weg. Alleen wij samen bestaan op dat moment. Doordat we oogcontact maken en in elkaars blik wegzakken valt de omgeving even weg. We maken intens diep contact. Ik neem een kijkje in de ziel van mijn man en hij in die van mij. Het gevoel van echt samenzijn voor de rest van ons leven vervult me. We gaan in elkaar op. Dat gevoel geeft me kippenvel. Zelfs nu als ik eraan terugdenk.

Herinneringen… Ze kloppen aan als ik er niet op reken. Strelen, aaien me, geven me een zet of een duw. Zo maken ze me bewust van wat geweest is. Word ik getriggerd om terug te kijken, stil te staan en stap voor stap in beweging te komen.

Oude en nieuwe herinneringen
Mijn herinneringen worden door mijn emoties getriggerd. Het is aan mij om ze op te pikken, te ervaren en dan weer los te laten als ze hun nut hebben laten zien. Ik waardeer de oude, vertrouwde herinneringen, die heb ik vaker bekeken en vastgepakt. Aan nieuwe herinneringen moet ik nog erg wennen. Zoeken naar houvast en nieuwe beginnetjes. Soms waardevol, soms lastig, soms opbeurend. Als ik naar binnen kijk, liggen ze er allemaal. Het is net waardoor ik stilsta, getriggerd word en me bewust word waar ik mee van doen heb.

Waarom juist net deze herinnering?
Dat dit door iets kleins als een woord of geluid kan zijn, is iets waar ik me eindeloos over verwonder. Vooral de manier waarop ze tevoorschijn komen, zich eerst in de schaduw ophouden om na duidelijker, steviger te staan de moed te vinden om in het licht te stappen. Zich van alle kanten te laten bewonderen, bekijken en af en toe van een andere kant laten zien. Waarmee vaak verduidelijkt wordt waarom juist deze herinnering opduikt.

Dan herbeleef ik dat moment
Een film waarin een scène voorkomt waarin een dol verliefd stel trouwt, is voldoende om een moment op onze trouwdag op te laten poppen. Doordat mijn gevoelens opnieuw worden geactiveerd gaat mijn herinneringenarchief open en herbeleef ik dat moment. Een klein ogenblik met een hele grote uitwerking is opnieuw in gang gezet. 

Hoe werkt dat in je brein?
Je legt een bekende weg af doordat er iets gebeurt in de omgeving: je leest iets, kijkt een film, maakt verbinding met iemand onderweg naar je werk, reikt uit naar een ander, ruikt of hoort iets… Of op talloze andere momenten en manieren. Dit brengt gevoelens, die in je brein zijn opgeslagen, in beweging. Ze openen deuren, laatjes, dozen waardoor herinneringen tevoorschijn komen. Herinneringen die zich ontvouwen en je steeds meer details van momenten laten herbeleven. Er worden bepaalde routes in je hoofd afgelegd waardoor herinneringen weer geactiveerd worden. Je legt letterlijk een bekende weg af.

De negatieve emotionele lading er vanaf halen
Dit werkt met positieve herinneringen, waarvan je het prettig vindt om ze te herbeleven, maar het werkt ook zo bij negatieve, traumatische herinneringen. Daar zit je nou net niet op te wachten. Heel vaak herbeleef je ze makkelijker; je brein is er namelijk op ingesteld om je veilig te houden. Te zorgen dat je niet weer pijn hebt, onveilig bent. Gelukkig zijn er mogelijkheden om te zorgen dat je de negatieve emotionele lading ervan afhaalt. Je gevoelens worden controleerbaar. Zonder angst, pijn, een onveilig gevoel, drempel en obstakel. Met meer grip haal je eruit wat erin zit voor jou. 

Herbeleven zonder onderuit te gaan
Ik ervaar geregeld dat emoties erbij horen, vooral in het afgelopen half jaar. Ze hebben impact en geven me de juiste signalen. Zo herbeleef ik geregeld mijn herinneringen zonder onderuit te gaan in de zee van emoties. Ze zijn er. Dat is prima. Ik ervaar ze. Laat ze los. Waarna ze weer verdwijnen.

Heb je vragen, opmerkingen of wil je weten wat ik voor jou in gang kan zetten? Ik hoor het graag. Mail me: kailosinzichten@gmail.com