In één dag tijd stond deze week het leven van veel Spanjaarden op zijn kop. Ik ben veilig, maar het raakt me en blijft me bezighouden. We hadden in oktober vrij rustig nazomerweer, nog zo’n heerlijke 20 tot 24 graden, voldoende zon, gewoon lekker Zuid-Spaans oktoberweer, totdat DANA afgelopen week ineens over ons heen raasde.
Het effect van DANA
DANA is een intens storm- en regenfenomeen en de gevolgen daarvan heb je vast in het nieuws gezien. De enorme langdurige regen, onweer, hagel en storm veroorzaakten op meerdere plekken in Zuid-Spanje overstromingen, schade aan voertuigen, huizen en infrastructuur en ook vele dodelijke slachtoffers, vooral in de regio Valencia.
Oh wat fijn, dacht ik nog
Het begon op maandagavond ineens pittig te regenen terwijl ik nog lekker buiten op mijn veranda zat te genieten van een drankje en een hapje. Oh wat fijn, dacht ik nog, eindelijk weer wat substantiële regenval na maandenlange droogte. De waterreservoirs in Andalusië zijn bijna leeg, dus een paar goede buien konden we wel gebruiken. Tevreden ging ik naar bed, terwijl het steeds harder ging regenen en de onweer en bliksem continu tot in de ochtend bleven voortduren. Het was een onrustige nacht, maar ik lag veilig in mijn bedje.
Gelukkig geen regen in de woonkamer
Ik voelde ook opluchting toen ik de volgende ochtend merkte dan mijn huis echt waterproof is, want meer regen dan dit is haast niet denkbaar. Voor mij een fijne realisatie, want dat was vóór mijn verbouwing begin dit jaar zeker niet het geval. Dan zou het ook binnen in de woonkamer geregend hebben. Het zwembad stroomde bijna over en de tuin was een grote modderpoel. Maar dat is allemaal slechts heel licht ongemak. Ook de buren waren veilig.
Alles leek goed te zijn gegaan
Dinsdagochtend kwam er al heel vroeg een Whatapp-bericht binnen in onze buurtapp met de vraag of iedereen die op mijn heuvel woont de storm goed was doorgekomen. Geen elektriciteitstoringen of overstromingen? Gelukkig. Het viel mee. En toen ik van mijn vriendin hoorde dat haar paardjes de nacht ook goed waren doorgekomen, dacht ik nog even dat het allemaal niet zo heftig was.
Wat een bizarre realisatie
Inmiddels weet ik beter, want sinds dinsdagmiddag kwamen er steeds meer beelden en berichten op social media van de enorme verwoestingen. Eerst van de dorpen vlak bij mij in de buurt, maar later vooral over de heftigheid van deze DANA in de regio Valencia. Ook al zit ik in het gebied dat globaal getroffen is, toch was de hoeveelheid regen lokaal zeer wisselend. Heel bizar. En wat is het verwarrend om te beseffen dat er heel dichtbij zoveel ellende is terwijl in en rond mijn huis alles wel erg nat maar ook kalm is. Het ‘gewone’ leven gaat door. Maar ook niet.
Het leven is echt onvoorspelbaar
Het zet me weer aan het denken, over de onzin van maakbaarheid en controle. Over de onvoorspelbaarheid van het leven. Over angst, verdriet, onzekerheid en verlies. En bovenal over de weerbaarheid en de kracht van mensen, die elkaar helpen en steunen in tijden van nood. Over medeleven en compassie, over hoe het leven zo veel groter is dan dat waar we ons dagelijks mee bezig houden. En over hoe de verbinding met familie, vrienden, buren en onbekenden maakt dat we weerbaarder zijn dan we soms denken.
Opstaan en doorgaan
Dit weekend waren er drie dagen van nationale rouw afgekondigd n Spanje. Zodat we stil konden en kunnen staan bij de slachtoffers, steun betuigen en elkaar helpen. Mijn hart gaat uit naar iedereen die getroffen is en ik hoop maar dat ze voldoende familie, vrienden, buren en onbekenden om zich heen hebben om ze te helpen en te steunen. Om te rouwen, te herstellen, terug te veren en om weer op te staan, te bouwen en door te gaan.
Saamhorigheid en hulp
Ik vraag me af hoe de gezinnen en families die slachtoffer zijn van deze overstromingen in Spanje weer terug kunnen naar een gevoel van veiligheid en vertrouwen. Gelukkig hoor ik in mijn buurt ook veel verhalen van saamhorigheid en hulp. De hulpdiensten, onze helden, werken dag en nacht om mensen en dieren te bevrijden en te redden. Mensen brengen oud beddengoed en handdoeken naar dierenasiels. Voedsel en andere eerste levensbehoeften worden naar de afgesloten gebieden en plekken hier in mijn buurt gebracht. Samen wordt de rommel opgeruimd en gelukkig vinden mensen toch altijd weer steun bij elkaar.
Steun
Wat lijken onze problemen en gedoetjes dan nietig. En toch, vergelijken heeft geen zin. Dat helpt niemand. Want ons leven gaat ook door, we doen wat we kunnen. En dat is volgens mij ook de bedoeling. Als je jouw gedachten eens tegen me aan wilt houden, om wat verlichting te krijgen over wat jou bezighoudt, je weet me te vinden voor een koffiedate of andere steun of coaching. En wil je de mensen in het getroffen helpen? Het Rode Kruis in Spanje is een actie gestart, alle hulp is welkom, klik en doneer hier.
Eén reactie
Mooi geschreven en elk woord is voelbaar <3
En inderdaad de paardjes zijn veilig, want bij een eerdere storm (jaren geleden) is een van mijn paarden overleden. De bliksem sloeg letterlijk in de wei en vanuit paniek is ze recht in een tak van een citroenboom beland. Ze was op slag dood.
Mijn gedachten gaan ook uit naar de slachtoffers. Heb een zak met handdoeken en beddengoed afgeleverd. Het is een druppel in de oceaan en toch …