In mijn vorige blog vertelde ik dat mijn echtscheiding en verhuizing voor mij voelden als de rouw nemen en daarin mildheid betrachten, want rouwen gaat met vallen en weer opstaan. Het was en is een moedig pad. Wat mij daarin heeft geholpen deel ik met je in deze blog.
Je doet het wel zelf, maar je doet het niet alleen
Tijdens mijn rouwperiode merkte ik wat voor lieve vriendinnen ik heb en hoe mijn moeder er voor me was. Elk lief gebaar in relatie komt veel meer binnen, zo was mijn ervaring. Mijn hart voelde (in een beeld) als een rauwe biefstuk; open, bloederig, maar ook raakbaar. Ik voelde me gedragen en tegelijkertijd droeg ik mezelf, want je dierbaren zijn er niet de hele tijd. In de nacht of op de stille momenten moet je het zelf doen. Jezelf begeleiden, met liefde tegemoet treden en ontvangen. Dat vond ik een hele kunst.
Mildheid en veerkracht
Deze twee elementen waren heel belangrijk. De mildheid had ik nodig, omdat ik soms ook uitglijders maakte. Mezelf verdoofde met langer op m’n telefoon scrollen dan goed voor me was. Of omdat het op een dag niet lukte om in de verf te zetten wat ik op mijn to-do lijstje had staan. Rouw had ook een vertragend effect, alsof er mist in mijn hoofd zat. Mildheid ook naar de tranen die soms niet leken te stoppen. Om dan de milde stem in mezelf aan te spreken, mezelf als ‘lieverd’ aan te spreken of ‘schat’. Het zijn kleine dingen, maar in tijden van rouw doen ze ertoe. En veerkracht, om jezelf liefdevol uit te dagen om toch dat te doen wat goed voor je is. De gezonde maaltijd koken, op tijd gaan slapen, mediteren. Om jezelf na een zgn. slechte dag weer te motiveren om een nieuwe dag in te gaan.
Voorbij je gewoontes gaan, want het is een moedig pad
Juist in de rouw kwamen al mijn gewoontes op, om niet te voelen. Verdoven, schouders eronder zetten en doorgaan, weg willen bewegen, dramatiseren en zo nog wat meer. Ik merkte dat dit erbij hoorde. Dat iedereen dit heeft. Onder druk wordt alles vloeibaar. Dus juist wanneer je hart pijn ervaart, komen al die strategieën omhoog om de pijn niet te voelen. Het vroeg moed om erbij te willen blijven. Om het te willen voelen, zonder er kopje onder in te gaan. Dat was zelf-begeleidingskunst. Ik leer dit al jaren aan mensen en had veel aan al het werk wat ik al gedaan had. Toch was ook ik onder de indruk van wat het van me vroeg. Wat rouw van zichzelf doet.
Voorbij de grenzen van je gewoonte-zelf
Ik gun het iedereen om op een liefdevolle manier met rouw om te gaan. Het heeft me zoveel gebracht. In mijn volgende blog zal ik het hebben over het durven toestaan het niet te weten, want rouw nodigt je uit voorbij de grenzen van je gewoonte-zelf. Je kent jezelf daar nog niet. En er komt veel niet-weten op. Je leven zag er op een bepaalde manier uit, maar is veranderd. Op welke manier kan je dit jezelf toestaan? En hoe ga je om met al dat niet-weten?
Proefsessie
Wil jij wat begeleiding bij jouw rouwproces of ken je iemand die je dit cadeau wilt doen? Je kunt voor een gereduceerd tarief een Proefsessie bij me plannen van 60 minuten. Hierin geef ik je direct handvatten tijdens je rouw, waardoor je groeit in je zelf-begeleiding en meer aanwezig kunt zijn bij wat je ervaart.
