Mist in mijn hoofd, rouw in mijn hart

Ik leg de telefoon neer met mijn vriendinnetje die een zwaar traject voor de boeg heeft. Wat een dappere vrouw, ‘superwoman’ noem ik haar. Ik vertel haar hoe goed het met me gaat momenteel. En dat er natuurlijk zo nu en dan momenten zijn dat het niet zo lekker gaat. Al met al balanceer ik mee op de weg van rouw.

En dan overvalt het me. Ineens zitten de tranen hoog. Mijn rode viervoeter schurkt tegen me aan en voelt het al eerder dan dat ik het zelf door heb. Emoties golven door me heen, mijn strot zit dicht en tranen biggelen over mijn wangen. Wat gebeurt er nou? Het gaat toch best okay? Ik woel wat door zijn vacht en samen zitten we even stil bij elkaar. Dan vertelt een kusje van mijn andere viervoeter me: ‘het komt wel weer goed vrouw.’

Het voelde alsof ik het niet goed had gedaan
Het gaat inderdaad best okay en soms ook helemaal niet. Het is Hemelvaartsdag, een lang weekend en blijkbaar doet dat ook wat met me. Vorig jaar rond deze tijd zat ik in Moraira aan de Costa Blanca met vriendin en zakenpartner Monique. Mijn man was die week alleen thuis met de honden. Onze aprilreis naar Málaga zat nog vers in mijn geheugen, wat was het zwaar met een doodzieke man die voortdurend aan het zuurstof zat. Ik moest er nu even helemaal uit, naar Moraira.

Ga weg Joke
Ik voelde me schuldig en de twijfel sloeg toe: zal ik toch thuisblijven? Ik wilde het bijna zeggen, maar hij was me net voor. “Je moet nu gaan. Ga weg Joke. Je moet nu echt weg.” Ik voelde vette stress. Huilend zat ik in de auto op weg naar luchthaven Rotterdam. Ik appte de buurman of hij alsjeblieft even bij hem wilde gaan kijken of het wel goed ging. En hij hield zich sterk en stoer, maar achteraf gezien had ik de paniek in zijn ogen gelezen.

Hij kan echt niet meer alleen thuis zijn
Die week alleen ging helemaal niet goed. Ik kreeg daar op afstand niets van mee, alhoewel ik wel van alles voelde. Ik weet nu nog steeds niet hoe hij zich heeft gered. Hij zat toen al op de grens om zich met de draagbare zuurstofapparatuur te kunnen redden. Als ik hem belde, nam hij altijd op, maar wel zo dat ik de emotie niet merkte. Maar ja ik ben natuurlijk niet gek. Toen ik terugkwam had ik dat al snel door. Beloofde hulp was niet komen opdagen en zo sterk en stoer als hij was, had hij zich gered en deed hij zijn ding zo goed en zo kwaad als het kon. De buurvrouw vulde de rest van de blanco bladzijden in: “Joke, hij kan echt niet meer alleen thuis zijn.” Het voelde gelijk alsof ik het niet goed had gedaan, het verkeerde besluit had genomen. 

We namen je overal virtueel mee naar toe
Hij had niets gezegd, zodat ik kon genieten In Moraira. Een week lang eruit, genietend in de zon, lekker eten. Yoga op het strand, een villa met zwembad in het prachtige Spaanse stadje. Een workcation om Kleurretreat verder te ontwikkelen. We namen hem overal virtueel mee naartoe. Soms was hij erbij met zijn gedachten en soms heel erg afwezig. Hierna zou het alleen maar slechter gaan en kwam het leven steeds meer stil te staan. 

Tijd voor ontspanning
Mijn rode viervoeter geeft me pootjes en vraagt om mijn aandacht. Hij nodigt me uit om naast hem op onze tv-stoel te komen zitten, zodat we samen wat kunnen ontspannen. Film kijken en hij altijd onder de gele tv-deken tegen me aan snurken. Hij dwingt me om te ontspannen. En de andere mooie dame op vier pootjes checkt af en toe om de hoek of we er nog zijn, of dat het al tijd is voor een wandelingetje.

Ik kies bewust voor rouw
Terug naar het gesprek met mijn vriendinnetje vertel ik haar ook dat ik wat meer leuke dingen aan het ondernemen ben. Wat meer wil leven. Zo ben ik op dansles gegaan, heb weer een ring gemaakt en een dag gepland voor rouw en yoga bij Susan van der Beek. Ik kies bewust voor rouw, zodat de rouw niet wordt weggedrukt door de typisch Nederlandse drukte van alle dag waarin we onszelf soms volledig kunnen verliezen. Zo voelt het in elk geval voor mij.

Luisteren naar je lichaam
Ik vertel haar dat het belangrijk is om goed te luisteren naar je lichaam. Maak keuzes die fijn zijn en voelen voor jezelf, wat wel en wat niet. We hoeven niet alles te doen. De energie is niet oneindig en met zware thema’s en trajecten is het belangrijk om daarbij stil te staan. Waarschijnlijk Is dat de trigger die alles weer bij me openzet. Ik huil tranen met tuiten en ben inmiddels doodmoe. Gelukkig heb ik een lang weekend voor de boeg. 

Verlies en rouw
Ik heb recent mijn man verloren en dat heeft ontzettend veel teweeg gebracht. Ik schrijf over rouw, verlies en verdriet en hoe de dieren in mijn leven altijd een grote rol hebben gespeeld om me uit het diepe dal te trekken. Dit was een van de blogs in een serie over verlies en dieren.