Voorzichtig veranderen is best lastig

Afgelopen week kreeg ik – na een aantal maanden van onderzoeken, regelen en plannen – mijn Groene Kaart. Dat betekent dat ik nu officieel geëmigreerd en resident ben in Spanje. Zo tof! En toch was dit besluit best spannend, om het oude los te laten en te kiezen voor het nieuwe.

De energie van het kiezen
Als ik trots mijn Groene Kaart laat zien aan een groep vriendinnen, vraagt één van de meiden: “Waarom heb je er eigenlijk voor gekozen om te emigreren naar Spanje? Je houdt toch je huis in Nederland en je blijft hier ook deels werken, dus waarom zou je dat doen?” Tsja, dat is best een relevante vraag, waarom eigenlijk? Ik heb het toch goed zo, mijn leven en mijn werk verdelen over twee landen, dat doe ik al twee jaar. Maar wat ik diep van binnen echt wil, is mijn bestaan hier in Spanje opbouwen. Zo ben ik al twee jaar lang een beetje aan het heen en weer bewegen, zonder echt te kiezen. Door nu wél echt te kiezen, verandert er veel in de energie en de focus.

Welk besluit-patroon heb jij?
Hoe doe jij dat eigenlijk, veranderen? Beslissingen nemen die ingrijpend zijn voor de manier waarop je leeft? Verhuizen, van baan veranderen, eigen bedrijf starten, emigreren, een relatie aangaan of beëindigen? Allemaal grote besluiten en veranderingen. Sommige mensen besluiten radicaal van de ene op de andere dag het roer om te gooien. Anderen blijven heel lang twijfelen en dan gebeurt er dus eigenlijk niet veel. Weer anderen doen het heel rustig aan, stapje voor stapje.

Welk besluit-patroon heb jij? En past het goed bij je, of wringt er misschien nog iets?

Zowel het oude als het nieuwe tekort doen
Ik hou het meeste van snelle en radicale besluiten, als ik eenmaal zeker weet wat ik wil. En soms doe ik het stapje voor stapje, met de valkuil dat ik met één been in het ene en met één been in het andere blijf hangen. Waarmee ik zowel het oude als het nieuwe eigenlijk tekort doe. Herkenbaar?

Ik denk terug aan de tijd dat ik (meer dan twintig jaar geleden) in een soortgelijke situatie zat. Ik werkte als interim manager in de vastgoedsector. Elke dag stond ik in de file naar Amsterdam, in een keurig mantelpakje, en hield ik mij bezig met huurrendementen, prijzen per vierkante meter en exploitatieoverzichten. Ik verdiende per maand wat een gemiddelde Spanjaard per jaar verdient. Maar ik was niet blij.

Dat leek mij een hele veilige en verstandige keuze
Totdat ik ervoor koos om als NLP trainer en coach te gaan werken. Ik voelde aan alles dat daar mijn toekomst en mijn passie lag. Alleen deed ik dat niet in één keer, het was geen gevalletje van ‘het roer omgooien’. Ik deed het voorzichtig, door twee dagen in de week mijn ‘oude’ werk te blijven doen en twee dagen richtte ik me op het opbouwen van ervaring, relaties en opdrachten voor mijn nieuwe werk als trainer. Dat leek mij een hele veilige en verstandige keuze.

Zonder heldere keuze word je terug gezogen in het oude
Na anderhalf jaar kwam ik erachter dat ik toch steeds weer werd terug gezogen naar het oude en vertrouwde werk. Niet handig. Angst is nou eenmaal meestal een slechte raadgever en duwt je terug in het oude.

Natuurlijk ligt het nieuwe buiten je comfortzone
Ik stond met één been in het oude en met één been in het nieuwe. Dat werkte niet, want als het even spannend werd, er niet genoeg geld werd verdiend, er een beroep op me werd gedaan voor een spoedklusje, of als ik onzekerheid, angst of schuld voelde, stond ik weer in de file. Ik kwam dus niet uit mijn comfortzone. Omdat ik noch voor mezelf, noch naar mijn omgeving toe een heldere keuze had gemaakt. Het frustreerde me op een gegeven moment mateloos, want ik ging uiteindelijk niet voor mijn droom. 

Een radicaal besluit
De uitdrukking “Spring in het diepe, want het ondiepe doet zeer” was behoorlijk van toepassing. En toen het genoeg pijn deed, nam ik wel een radicaal besluit. Het besluit om mijn vaste basis, mijn freelance werk en het zekere inkomen los te laten. Zo!. Dat was echt spannend. Door daadwerkelijk die stap te maken, was het net alsof er nieuwe energie, nieuwe kansen en mogelijkheden op mijn pad kwamen. Het was een soort energetische shift die plaatsvond.

Kiezen voor het leven dat bij je past
Al mijn energie en focus ging daarna naar het opbouwen van dat waar ik écht naar verlangde. Stapje bij beetje ging ik vooruit, op mijn pad als trainer. Ik ben nu nog steeds blij dat ik er toen voor gekozen heb om met twee benen het diepe in te springen. Hoe spannend het ook was, de focus en de energie maakten dat ik mijn weg vond. 

Zo voel ik dat nu ook. Ik mag met twee benen in het diepe springen, kiezen voor het leven dat bij me past, waar ik blij van word en waar ik naar verlang. Ik heb geen idee welke zijpaadjes op mijn pad komen, de route is niet in detail uitgestippeld en staat zeker niet vast, maar het wijst zich wel uit. Er is focus, vertrouwen, hulp en moed nodig om het nieuwe vorm te geven.

Zin om even te sparren over jouw besluit-patroon?
Zit jij ook in zo’n situatie en vind je het lastig om te kiezen? Of merk je dat je wel wat meer inzicht wilt over de manier waarop jij besluiten neemt? Je kunt altijd even een uurtje met me sparren, zodat je wellicht helderder en daadkrachtiger je keuze kunt maken. Op de manier die bij jou past en die goed voor je is. Op www.ingrid-smit.nl vind je mijn contactgegevens en maken we een afspraak.