‘Ben je al geland?’ vraagt ze me als we elkaar op straat tegenkomen na mijn maand Italië (waar ik werkte en schreef aan het verhaal van mijn missie). ‘En kun je weer wennen?’ Ik check even in op de vraag, want misschien ben ik nooit opgestegen? Haar vraag neemt me in ieder geval mee naar een terugvlucht een aantal jaren geleden. Een reis die zowel innerlijk als door werkelijk mijn koffers pakken nog steeds impact maakt. Ik neem je mee…
Tijdens de reis
Het is donker, alleen de lichtjes van fasten your seatbelt zijn zichtbaar onder de bagagevakken. Net als het vage blauwe schijnsel van een beeldscherm, drie stoelen voor mij. Mijn voorhoofd rust op de rugleuning van de stoel voor me en mijn voeten gaan richting het gangpad; het voelt alsof ze stiekem extra beenruimte pakken. Naast mij zit een heel jong stel hand in hand, de ogen gesloten, oordopjes in en een hoodie ver over hun voorhoofd getrokken. De – let maar niet op mij ik ben compleet met mezelf – houding.
Dat ontvouwt zich thuis wel
De reis naar Nederland is begonnen en ik voel zoals altijd een opgewonden energie door mijn lijf stromen. De rijkdom van wat ik leerde van deze expeditie, de beweging en het avontuur van onderweg zijn en straks… Ach dat ontvouwt zich later thuis wel. Inmiddels heb ik daar vertrouwen in gekregen. Behalve soms, dan grijpt het me toch nog – zelfs na een wereldreis, 5x Bali, Italië en Spanje – naar de keel). Komt goed!
Grenzen verlegd
Wat ik wel weet, is dat ik ook deze keer weer grenzen heb verlegd. Voor mezelf en voor de Nederlandse deelnemers voor mijn training en retreat. Ik heb geluisterd naar mijn intuïtie, zonder dat er woorden waren, maar slechts zachte gevoelens die me sterk een kant op duwden. De eenzaamheid van alleen in het onbekende zijn, met enkel de zekerheid dat er geen weg terug is als gezelschap.
Mijn weg
Het voelen van de vraag die ik mezelf stel, daar in het oneindige van de nacht in een donker vliegtuig met meer dan 200 passagiers, laat mijn mondhoeken krullen. Was het goed, Lies? Het antwoord is simpel. Het is wat ik heb te doen! Er is geen goed of fout!
Het is mijn weg, het is de bedoeling dat ik beweeg,
dat ik een coach ben die steeds eerst zelf onderzoekt
om daarna samen met de coachee verder te reizen.
Ik kan niet leven en werken vanachter een bureau en knikken, ook al verlang ik daar vaak naar. Het is de onrust die me steeds uitnodigt om me te bewegen en een stap te maken, zodat een ander kan volgen.
This is me
Het is geen alledaagse weg en er is geen routeplanner; het is mijn weg. De taal die ik gebruik is geen klare taal, maar wel een scherpzinnige, doeltreffende manier, het helpt je. Het is niet voor watjes, maar voor degenen met een groot verlangen om de innerlijke reis naar vrijheid te ervaren. Niet alledaags, wel vol liefde.
En dan juist op dat moment die muziek… het liedje dat door mijn oordopjes zijn weg naar mijn ziel vindt: This is me. Het valt me toe…De magie! Ik geef me over aan de ontspanning; de magie laat zich letterlijk horen. Ik laat weer een beetje meer los. Terwijl de stewardess in haar prachtig blauwe uniform (die kleur van ruimte, vrijheid en vertrouwen) nog eens de riemen controleert, omdat ze turbulentie verwachten, zak ik weg en zing in stilte keihard mee. Het is niet de makkelijkste weg, maar wel de mijne. Er is geen andere manier… This is me Oh oh oh…
Je hebt soms gewoon weg te gaan om thuis te komen
Twaalf uur verder zit ik klaar om thuis te komen, te landen in het leven dat op me wacht. Je hebt soms gewoon weg te gaan om thuis te komen. Ik bedank het jonge stel voor hun aanwezigheid in alle stilte, ze kijken lachend op. Het is niet vanzelfsprekend om zo te reizen met lieverds naast je die in 12 uur tijd maar één keer vragen of ze even mogen passeren om naar het toilet te gaan.
Als je wilt, reis ik ook met jou
Ik reis verder en ik neem je mee in de reis van mijn leven. En als je wilt, reis ik ook met jou. Gaan we samen op expeditie naar jouw verlangen om je weer vrij te voelen. Begin juni is er een plek vrij in mijn coachingstraject. Aanmelden voor een intake doe je hier. It’s up to you.
