Thuiskomen in mijn moederland

We zijn weer thuis in Zeeland na een week Ameland met ons gezin. Deze voorjaarsvakantie vieren we alsnog mijn 60^e verjaardag van afgelopen oktober, op het eiland van mijn moeders familie. Altijd als ik van de veerboot afkom, maakt mijn hart een sprongetje en voel ik een glimlach van oor tot oor op mijn gezicht. Het is een soort thuiskomen op een veilige plek, waar de buitenwereld even ver weg is.

Waar stil echt stil is
We hebben twee huisjes geboekt in het buitengebied van Ballum, vlak bij de Waddenzee. Waar stil echt stil is en de nacht pikdonker. De vuurtoren van Hollum is het enige licht dat we zien, drie schitteringen in vijftien seconden. De eerste avond dat we de honden uitlaten voor we gaan slapen belanden we bijna in de sloot, we zien echt geen hand voor ogen. De sterrenhemel is prachtig, maar verlicht niet ons pad. We moeten toch echt een zaklamp kopen de volgende dag.

Hartmama op Ameland
Ik heb contact met de eigenaar van de boekhandel in Nes, waar ik tijdens onze vakantie vorig jaar oktober een aantal exemplaren van mijn boek Hartmama heb gebracht, zoals je in een eerder blog kunt lezen. Ze vraagt me of ik even langskom in de winkel om te kijken wat ze voor me kan doen. Ik vertel dat mijn moeders familie van Ameland afkomstig is en ik het daarom zo bijzonder vind dat Hartmama in haar winkel ligt. Ter plekke belt ze de hoofdredacteur van De Amelander, een magazine dat maandelijks op het eiland verschijnt, om te zeggen dat ze een idee heeft voor een artikel. Een dag later word ik gebeld voor een interview. De lijnen zijn duidelijk kort hier op het eiland.

Eiland vol verhalen
Daar ga ik, op mijn fiets over de Waddendijk, op weg naar Nes. De wind door mijn haren, genietend van de zilte lucht en de enorme hoeveelheid wilde ganzen die zijn neergestreken op de weilanden vlak achter de dijk. Langs het monument voor de reddingsbrigade, twee mannen in oliejassen en met zuidwesters op. De ene staat bovenop de dijk, hij heeft een touw om zijn middel en tuurt over de zee. De ander staat onderaan de dijk en houdt het touw stevig vast. Ze lijken levensecht vanuit de verte, en ze zijn symbool voor alle verhalen van stormen op zee, schepen in nood en de moed van reddingswerkers om de hoge golven te trotseren en mensenlevens te redden.

Sedert eeuwen hield het stand
Zelfs bij ’t woeden van de golven
Schoon er dierbaars ligt bedolven
Bij ’t golfgeruis weergalmt het strand
“U heb ik lief, oud Ameland”

(Uit: Amelander volkslied, F.D. Le Fèbre 1890)

Moederliefde en gemis
Als ik aankom bij de vrouw die me gaat interviewen word ik allerhartelijkst ontvangen. We hebben een mooi gesprek over mijn boek, over moederliefde en gemis. Ze is aandachtig in het stellen van haar vragen en ze maakt ondertussen aantekeningen in een notitieboekje. Ze zegt me dat ik duidelijk een dochter van Ameland ben met mijn lengte en donkere ogen. Ik vertel haar dat ik een dag eerder het graf van mijn overgrootouders heb gevonden op de begraafplaats bij de kerk van Hollum. Hoe bijzonder ik het vind dat het graf er nog is. Ze zegt dat er mensen op het eiland zijn die zich bekommeren om de oude graven, omdat ze van grote cultuurhistorische waarde zijn. De graven met echt Amelander namen, zoals mijn moeders naam Sparrius, willen zij graag behouden. Ik voel dankbaarheid en een diepe verbondenheid met dit eiland.

Nieuwe herinneringen maken
We zeggen het vaak tegen elkaar als we als gezin samen zijn en genieten van elkaars gezelschap: ‘we zijn nieuwe herinneringen aan het maken.’ We houden enorm van de vanzelfsprekendheid waarmee we de dingen doen waar we plezier in hebben. Van eindeloze tochten op de fiets of struinen door het lege landschap. Van spelletjes doen of films kijken. Met elkaar koken, kletsen en lachen. De week vliegt voorbij en we hebben al heimwee voordat we de vaste wal bereiken.

Verder reizen na groot verlies
Als (jong) kind een ouder verliezen heeft grote impact op je leven. Vaak kun je pas rouwen als je al lang en breed volwassen bent. Het vraagt moed om dit rouw proces ook daadwerkelijk aan te gaan. Het is mijn missie om liefde en lichtheid te brengen daar waar gestolde rouw is. Om die reden schreef ik Hartmama en begeleid ik zo graag mensen die jong een vader of moeder verloren zijn.

Wil je ook door mij worden begeleid? Stuur dan een mail naar susan@susanvanderbeek.nl voor het inplannen van een kosteloze kennismaking van een half uur.