Zo maak je jezelf vrij van wat jou niet meer dient

Ik hoor het mezelf zeggen in een coachingssessie deze week: “Wat als het jou loslaat in plaats van andersom?” Het valt stil en ik check even of het beeld soms blijft hangen, maar dat is niet het geval. De vraag komt bij haar binnen en haar vermogen tot antwoorden staat even stil. Het staakt alles in haar wat altijd zo in beweging is. De oude ratelende patronen. Stilte. Heel goed!

Ik hou van die vragen waarbij we voorbij het gebruikelijke gaan. Dat maakt verschil, want dan ga je voorbij het ego. Even een poosje naar een plek waar geen woorden wonen en waar het blijkbaar nodig is om er de tijd voor te nemen. Het is daar waar een nieuw perspectief ontstaat. Een nieuw perspectief dat gezien wil worden.

Loslaat-struggle
Loslaten, vrij maken. Het is een thema op dit moment, ik hoor het meer en meer. En eerlijk gezegd is er voor mij ook een stuk dat ik laat gaan. Het gaat niet zonder slag of stoot en dat vind ik inmiddels wel okay. Iets wat je lang gediend heeft verdient wel een beetje loslaat-struggle, toch?

Het is geklaard
Maar op een gegeven moment is het tijd om te gaan. Hoe spannend dan ook. Want als je gaat en iets de rug toekeert wil dat niet altijd zeggen dat je ergens van wegloopt – dat was voor mij altijd het ding. Ik moest alles door en doorwerken en doorleven, zodat ik zeker wist dat ik de les had geleerd. Maar weet je, dat hoeft dus niet persé. Je kunt ook een besluit nemen er niet voor weg te lopen, maar wel er van weg te gaan, er vandaan. En het, hen of dat wat niet meer werkt, achterlaten. Loskomen van vind ik daarom fijner klinken dan loslaten.

Je koffers gepakt
Vanaf dat moment kun je lopen naar de ruimte die jou gaat dienen, waar je je vrij voelt en verder mag ontwikkelen. Onbevangen leven! Nieuwsgierig zijn en fris. De les geleerd en de lucht geklaard. Hoe licht is dat?! Haar stilte doet me denken aan het gedicht dat ik eerder schreef:

De eerste herfstdag
seizoen van veranderen
De zomer nog een keer door je vingers laten glijden
Het laatste zout uit je haren
aan de oktoberstorm meegeven
Het nakijken van de nazomer…

Een grijze dag, van dikke wolken
zodat hemelwater in duizenden druppels kan vallen
Waar de bloemen verdorren
en hun zaden meegeven aan de wind
De planten terugtrekken
zodat vruchten vrij komen
Waar de bomen hun blaadjes als confetti loslaten

En stel je dan eens voor
dat je niet de hemel bent, maar de druppel
Niet de bloem, maar het zaad
Niet de plant, maar de vrucht
Niet de boom, maar het blad
Niet de zee, maar de golf

Zodat jij niets los hoeft te laten,
maar het in je natuur zit om te gaan
Jij bent de druppel, het zaad, de vrucht, het blad of de golf
Het blad dat de boom verlaat

Waar zou je je dan vrij van maken?
Wat zou je verlaten en los van mogen zijn? 
Opdat je vrij bent en verder mag
Waar zou jij van gaan?
Wat zou dat zijn?

Jouw expeditie
Voelbaar, niet? Pittig toch? Wel de bedoeling. En je hoeft niet alleen te doen. Deze maand komt er een plek vrij in de expeditie. Ik vertel je dit, want het gebeurt niet vaak. Is dit je signaal? Jouw stoel? Jouw expeditie? It’s up to you!