Mijn eigen ritme vinden in Zwitserland

Voordat we hiernaartoe verhuisden had ik grootste, wilde plannen. Ik wilde veel gaan zien, doen en ervaren. Ik had me voorgenomen dat ik, onder de indruk van al het moois hier, de behoefte zou hebben om iedere dag eropuit te trekken. Wandelingen en fietstochten maken. De omgeving ontdekken. Plus op zoek te gaan naar een plek waar ik yoga kan doen. En daarmee zou ik zo ongeveer vanaf week 2, of toch zeker week 3 na aankomst, van start gaan. Had ik bedacht. Kortom: ik zou heel actief zijn, als ik hier zou komen wonen. Het tegenovergestelde blijkt echter waar…

Nu, vijf weken na aankomst is er nog maar weinig van die voornemens terechtgekomen. Daar vond mijn hoofd in het begin best wat van. Want hé, het is hier fantastisch! De omgeving is schitterend. De natuur prachtig. Dus dan toch gewoon iedere dag, huplakee, schoenen aan en naar buiten, voor een flinke wandeling of fietstocht?

Overprikkeld door het moeten
Nee dus… Omdat het moet? Dat werkt niet voor mij! Het voelt als een strijd. Alle goede intenties ten spijt: het kwam niet vanuit mijn hart. Ik had het met mijn hoofd bedacht. Dat ik van alles moet. Dat (veel) bewegen en sporten, zoals iedereen hier in Meiringen lijkt te doen, heel goed voor mij is. En ja, natuurlijk is (veel) meer bewegen dan ik de afgelopen paar jaar heb gedaan goed voor mij. Maar niet in het tempo of op de manier die ik mezelf dus had opgelegd. Ik raak overprikkeld van al dat moeten en mijn lichaam gaat ervan in de weerstand. Leuk bedacht, maar ik schiet er vooral van in de stress! 

Na een half jaar van voorbereiding en emigreren, is gelijk in de actiestand gaan verre van waar ik op dit moment behoefte aan heb, blijkbaar.

Mijn eigen ritme vinden: meebewegen
Dus ga ik goed na en geef ik toe aan dat waar ik, blijkbaar, wél behoefte aan heb. Hoewel ik mij vanaf het eerste moment thuis voel hier in Meiringen, heb ik tijd nodig. Om mijn draai te vinden. Zonder vooraf te weten hoe dat er precies uit gaat zien. Niets willen afdwingen. Maar meebewegen.

Creativiteit: massage voor mijn ziel
Ik merk dat ik het heel erg nodig heb om letterlijk stil te staan bij waar ik nu ben. Er niet al wandelend of fietsend aan voorbij te gaan. Nee, er ook echt de tijd voor te nemen om deze hele omgeving in mij op te nemen. In- en uit te ademen.

Ik merk dat mijn creativiteit hetgeen is wat mij bij dit proces van ‘me hier settelen’ het meest ontspant. En ja, deze nieuwe omgeving is enorm inspirerend en uitnodigend om eropuit te trekken. Dat doe ik zeker en nu al veel meer dan toen ik nog in Nederland woonde. Maar niet in het tempo en op de manier zoals ik dat had bedacht. En dat is helemaal goed. Laat mij mijn draai maar vinden. Op mijn manier. In mijn eigen tempo. Spinnen, weven en breien is wat ik het allerliefste doe. In mijn eentje. En samen met anderen. Want de taal van creativiteit is universeel. Creativiteit verbindt. En ontspant. Dat is waarom ik er zó blij van word.

Op mijn geheel eigen wijze in beweging komen
Wetend dat ik de enige ben die de strijd met mij daarin steeds weer (b)lijkt aan te gaan, geef ik nu ook mezelf toestemming. Om te doen wat nodig is. Voor mij. Wat ik wil. Op mijn manier. In mijn tempo.

Deze week ben ik dan ook begonnen om al mijn zelf gesponnen wol, net als toen we in Nederland woonden, aan de muur op te hangen (zie foto). Omdat ik het dan beter kan zien. Intens van kan genieten. En me erdoor kan laten inspireren. Alles zal de komende weken ongetwijfeld nog diverse keren worden verplaatst, maar de eerste stappen zijn gezet. Van hieruit ga ik verder…

Je eigen ritme leven; hoe ziet dat er voor jou uit? Wat is voor jou belangrijk? Wat is daar voor nodig? Wat moet jij daarvoor doen of juist laten?