Het nieuwe schooljaar was begonnen en ik had weer een groep 4. Het was niet zo’n grote groep. Op de eerste dag deed ik altijd een soort voorstelrondje. Hoe heet je, heb je broertjes of zusjes enz. Vaak kreeg ik te horen dat ik de namen verkeerd uitsprak. Dat heb je als je op een school staat met veel buitenlandse kinderen. Maar daarover maakte ik me geen zorgen. Over een paar weken zou dat wel goed gaan. Daar zorgen de kids wel voor.
“Juf, zij praat niet hoor”
In de weken die volgden, probeerde ik een beeld te krijgen van mijn groep. Het staat wel in de overdracht, maar zelf zien is toch anders. Het was me wel opgevallen dat er een meisje in de groep zat dat nauwelijks zichtbaar was. Een bleek, tenger meisje dat schuw opkeek als ik wat vroeg. Dan kwam de reactie van een van de anderen: “Juf, zij praat niet hoor.” Dat had ik al gemerkt. Ik had haar stem nog niet gehoord. In de gegevens stond dat men op zoek was naar de oorzaak en ik vermoedde dat ze al de nodige etiketten opgeplakt had gekregen.
Wat was er gebeurd?
Van de andere kinderen begreep ik dat ze ook met hen niet sprak. Zowel binnen als buiten bleef het angstvallig stil. Zij wisten ook niet waarom en waren eraan gewend. Ze speelden gewoon met haar alsof er niks aan de hand was. Dat was dan in ieder geval positief. Ook de ouders hadden geen idee. Ze waren eigenlijk radeloos. Thuis sprak ze wel, geen uitgebreide verhalen, maar ze gaf gewoon antwoord als haar iets gevraagd werd. Maar zodra ze naar buiten ging, was er die stilte. Erg veel vertrouwen in de hulpverlening hadden ze niet, want tot nu toe was er geen resultaat. Niets hielp.
Ze had een flinke leerachterstand
Natuurlijk had dit ook gevolgen voor haar leerprestaties, zeker in de lagere groepen gebeurt er veel mondeling en dat was voor haar nu juist het probleem. Ze vroeg nooit om extra uitleg, ook niet aan de andere kinderen. Je zag dat ze wel luisterde, maar dat was dan ook alles. De flinke leerachterstand die ze opgelopen had, zou moeilijk in te halen zijn, mocht ze eventueel wel gaan praten. Eigenwijs als ik was, dacht ik: dat moet toch kunnen lukken?
Ik zag haar in elkaar krimpen
Na een aantal weken was het tijd om een rekentoets af te nemen om te kijken wat er in de zomervakantie was blijven hangen. Ik had besloten dat ook zij gewoon mee zou doen. Eerst deed ik wat mondelinge sommen en vroeg ook aan haar om een antwoord. Meteen commentaar uit de klas: “U weet het toch? Ze zegt echt niks hoor.” Ik zag haar in elkaar krimpen. Tegenover de rest deed ik net alsof ik niks gehoord had. Het resultaat van haar toets was dramatisch.
Ze kleurde graag
Ik besloot haar de toets nog een keer af te laten nemen, maar dan een op een andere manier. Ik nam kleurpotloden, kleurplaten en de toets mee. “Kom, we gaan lekker kleuren.” Dat had ze niet verwacht. Samen begonnen we aan een kleurplaat en na een tijdje zei ik dat we ook nog even de toets moesten doen. Dat praten deed ik fluisterend en ik zag dat ze me niet gehoord had. Ik deed net alsof het de gewoonste zaak van de wereld was en ik begon met de mondelinge sommen. Natuurlijk zei ze ze niet na. Ze kon me niet verstaan omdat ik steeds zachter fluisterde. Op een gegeven moment zei ze heel zachtjes: “Ik kan het niet horen.” Dit was wat ik wilde en ik zei de som iets harder. De toets werd verder gemaakt met overigens hetzelfde resultaat, maar ze had in ieder geval gefluisterd. Ik gaf haar een compliment en we gingen terug naar de klas. Het begin was er. Zou ze me nu vertrouwen?
Hoe het verder is gegaan, weet ik niet omdat ik met pensioen ging. Hoe zou het nu met haar zijn?
2 reacties
Heel ontroerend Willy dat je het meisje “zag” en wist hoe je haar vertrouwen met het kleuren kon winnen en met het fluisteren haar uitdaagde om iets te vragen.
Jose, vaak was er geen tijd om aandacht te geven aan deze kinderen. Dat is juist het probleem in het onderwijs. Als ze niet kunnen meedraaien in het programma, ontstaat er al snel een machteloos gevoel. Je wilt er zijn voor elk kind.