Dit keer een ander blog dan anders. Alhoewel, het gaat over verbinding, dus misschien toch niet zo anders. Wat mij de afgelopen week het meest heeft beziggehouden, is corona. Ik snap het niet meer. Corona zorgt voor veel verwarring en tegenstrijdigheden. Het leidt tot twee ‘kampen’, tot een tweedeling in de samenleving. Corona verdeelt de samenleving tot op het bot en dat raakt me. De saamhorigheid en verbinding hollen zienderogen achteruit.
Wie weet, mag het zeggen
Enerzijds moeten ongevaccineerden overtuigd worden om zich te laten vaccineren, want vaccinatie is de oplossing, zo horen we steeds. Anderzijds moeten gevaccineerden overtuigd worden om een boosterprik te nemen, omdat het vaccin niet goed (meer) werkt. De ene viroloog is absoluut vóór vaccineren. De andere viroloog – niet de minste: een Nobelprijswinnaar – legt uit dat het de mRNA vaccins zelf zijn die mutaties veroorzaken en is daarom pertinent tegen massale vaccinatiecampagnes. Wat klopt? Wie weet, mag het zeggen. Beide verhalen klinken plausibel, beide ‘kampen’ spreken via deskundigen.
Mens in relatie tot anderen
Verwarrend, nietwaar? Het kabinet wil het aantal contactmomenten verminderen om besmettingen te voorkomen, zo horen we tijdens de persconferenties. Wat betekent het verminderen van het aantal contactmomenten voor de verbinding tussen mensen? Of voor onze geestelijke gezondheid? En voor de kwaliteit van onze sociale contacten? Als mensen zijn we niet gemaakt voor social distance. We worden immers mens in relatie met andere mensen? Maar ook willen we corona het liefst zo snel mogelijk achter ons laten.
Tweedeling
Ik ben blij dat ik hier geen beslissing over hoef te nemen. Wat je ook beslist, het is nooit goed. 2G is zo’n maatregel die in de lucht hangt. Waarom 2G (gevaccineerd en genezen) en geen 3G (gevaccineerd, genezen en getest)? Als iemand zich test, weet je immers zeker dat deze persoon ‘veilig’ is en er geen gevaar dreigt? 3G voorkomt naar mijn idee de gevreesde tweedeling in de maatschappij en zorgt ervoor dat iedereen mee kan doen. De verbinding blijft.
Verbinding als medicijn
Snap jij het nog? Ik niet meer. Ik word er een beetje moedeloos van. We praten over een QR-code, over 2G of anderhalve meter maar we praten niet over de afschaling in de zorg van de afgelopen jaren; ziekenhuizen die gesloten zijn en verpleegkundigen die massaal vertrokken zijn. Waarom niet de miljoenen – die in handhaving, testen en mondkapjes gestopt worden – investeren in de zorg? Stel dat verpleegkundigen een beter salaris krijgen, het beroep van verpleegkundige aantrekkelijk wordt en oud-verpleegkundigen terugkomen waardoor artsen en verpleegkundigen ontlast worden? Dan kan de coronazorg doorgaan én de reguliere zorg. Einde wachtlijsten. De boa’s krijgen weer plezier in hun werk. Iedereen blij. Maar bovenal wordt ons leven weer wat normaler en menselijker. Verbinding als medicijn.
Polarisatie
Ik vind het zorgwekkend wat er momenteel gebeurt in de maatschappij. Hoe vertaalt zich deze polarisatie naar gezinnen? En naar buurten, verenigingen, scholen? Hoe leven we over 10 jaar met elkaar samen? Bestaat er dan nog zoiets als verbinding en medemenselijkheid? Of zijn we verworden tot 17 miljoen individuen die als aparte eilandjes binnen de landsgrenzen wonen? Kennen we elkaar nog? Hebben we nog iets voor elkaar over? Is er nog sociale cohesie en verbinding?
Hoe denk jij hierover?
Ik ben heel benieuwd. Maak jij je ook zorgen? Wil je het met me delen? Misschien helpt het anderen om begrip te krijgen voor ‘andersdenkenden’ en krijgen we de verbinding weer terug. Want mensen kunnen niet zonder andere mensen. We hebben een intrinsieke behoefte aan verbinding en daar hebben we anderen voor nodig: niet vanachter een beeldscherm maar in levenden lijve.
Vind je deze blogs leuk om te lezen, meld je dan aan met onderstaande link, zodat je zeker weet dat je er geen één mist. Je ontvangt dan tevens mijn e-book met drie gratis tips die je gelijk kunt toepassen. www.jolandamocking.nl
